Πιστή μέχρι το θάνατό της στο ΚΚΕ και στα ιδανικά του, η πολύ αξιόλογη ποιήτρια, μεταφράστρια και πεζογράφος γεννήθηκε στη Σύρο και έζησε μεγάλο μέρος των νεανικών της χρόνων στις Συρακούσες, όπου και μελέτησε το παιδαγωγικό σύστημα για νήπια. Από τις Συρακούσες, έστελνε συχνές συνεργασίες (κυρίως μεταφράσεις ιταλών ποιητών) σε ποικίλα λογοτεχνικά περιοδικά.

Μετά την επιστροφή στη γενέτειρά της, διετέλεσε διευθύντρια του περιοδικού της Σύρου «Ιόνιος Ανθολογία»(1929) και, από το 1930 μέχρι το 1933, διηύθυνε το «Ιδρυμα Περιθάλψεως του Παιδιού».  Ηταν παντρεμένη με τον ποιητή Νίκο Παππά. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά («Το Νέον Κράτος», «Ελεύθερα γράμματα», «Νεοελληνική Λογοτεχνία», «Ποιητική Τέχνη», «Νέοι Ρυθμοί») και με εφημερίδες («Μάχη», «Δημοκρατική Αλλαγή», προδικτατορική «Αυγή», «Ριζοσπάστης»).

Η Ρίτα Μπούμη – Παππά κάνει την πρώτη της εμφάνιση, ως ποιήτρια, με τη δημοσίευση πρωτοσέλιδου ποιήματός της το 1929 στη Νέα Εστία. Η ποίησή της χωρίζεται σε δύο εποχές: πριν από την κατοχή και την εθνική αντίσταση, ο τόνος της είναι περισσότερο προσωπικός. Αργότερα όμως, η ένταξή της στο κίνημα αντανακλάται και στο περιεχόμενο των ποιημάτων της που δένονται και αυτά με την υπεράσπιση των σοσιαλιστικών οραμάτων. Αναφέρουμε τα κυριότερα από τα έργα της: «Τραγούδια στην αγάπη» (1930), «Οι σφυγμοί της σιγής μου» (1935), «Το πάθος των Σειρήνων» (1938), «Αθήνα, Δεκέμβρης 1944» (1945, Βραβείο Εθνικής Αντίστασης), «Καινούργια Χλόη» (1949), «Ο παράνομος λύχνος» (1957), «Το ρόδο της Υπαπαντής» (1960), «Λαμπρό Φθινόπωρο» (1961), «Ανθοφορία στην έρημο» (1962), «Χίλια σκοτωμένα κορίτσια» (1963), «Δεν υπάρχει άλλη δόξα» (1964), «Η σκληρή Αμαζόνα» (1964), «Σκιούμα» (1965), «Φως ιλαρόν» (1966), «Μόργκαν Ιωάννη – Ο γυάλινος πρίγκιπας και οι μεταμορφώσεις του» (1976 – Α΄ κρατικό βραβείο ποίησης), «Οταν πεινούσαμε και πολεμούσαμε (συλλογή διηγημάτων, 1975).

Πλούσιο είναι και το μεταφραστικό της έργο, ενώ, μαζί με το Νίκο Παππά, εξέδωσαν τη δίτομη «Παγκόσμια Ανθολογία Ποιήσεως» (1953).

kke.gr