{από τη φίλη του blog(er)  Ντορίνα}

Δε φοβάμαι
Βγαίνω στους δρόμους
Κόντρα στους νόμους
Με παρανόμους,
Και παραλόγους  Θα κοιμάμαι.

Και δε φοβάμαι
Ότι κι αν ξημερώσει
Αφού το έχω νιώσει
Δεν έχω άλλη ελπίδα
Με όλους εσάς γίνομαι
Η καταιγίδα
Που θα σαρώσει
Θα ισοπεδώσει
Την εκμετάλλευση
Και τον πόνο,
Και θα ‘ναι αύριο
Και θα ‘ναι μέρα
Που όλα κόκκινα
Όλα στο φως
Θα σημάνουν ένα άλλο μέλλον
Μια άλλη κοινωνία
Δεν θα ‘ναι όνειρο
Θα ‘ναι η δικιά μας ευτυχία.
Εμπρός αγαπημένοι σύντροφοι
για τη δικιά μας «ουτοπία».