le

Απο το φύλλο της 8 Οκτωβρίου της «Ιζβέστια» φαίνεται ότι ο σ. Λουνατσάρσκι είπε στο συνέδριο του Προλετκούλτ ακρι­βώς τα αντίθετα από όσα είχαμε συμφωνήσει μαζί του χθες.

Επιβάλλεται να ετοιμάσουμε με εξαιρετικά επείγοντα τρόπο ένα σχέδιο απόφασης (του συνεδρίου του Προλετκούλτ), να το περάσουμε από την Κεντρική Επιτροπή και να προλάβουμε να το περάσουμε σ’ αυτήν τη σύνοδο του Προλετκούλτ. Πρέπει σήμερα κιόλας να το περάσουμε εξ ονόματος της Κεντρικής Ε­πιτροπής και στο συμβούλιο του Λαϊκού Επιτροπάτου Παιδείας και στο συνέδριο του Προλετκούλτ, γιατί το συνέδριο τελειώνει σήμερα.

 

ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

1. Στη Σοβιετική εργατοαγροτική Δημοκρατία όλη η οργάνωση της μορφωτικής δουλειάς, τόσο γενικά στον πολιτικό – μορφωτικό τομέα, όσο και ειδικά στον τομέα της τέχνης, πρέπει να είναι διαποτισμένη από το πνεύμα του ταξικού αγώνα του προλεταριά­του για την επιτυχή εκπλήρωση των σκοπών της δικτατορίας του, δηλαδή για την ανατροπή της αστικής τάξης, για την εξα­φάνιση των τάξεων, για την εξάλειψη κάθε εκμετάλλευσης αν­θρώπου από άνθρωπο.

2. Γι’ αυτό το προλεταριάτο, τόσο στο πρόσωπο της πρω­τοπορίας του, του κομμουνιστικού κόμματος, όσο και στο πρό­σωπο όλης της μάζας των κάθε λογής προλεταριακών οργανώ­σεων γενικά, πρέπει να εχει την πιο ενεργό και την πιο βασική συμμετοχή σε όλο το έργο της λαϊκής μόρφωσης.

3. ‘Ολη η πείρα της νεώτερης ιστορίας και ιδιαίτερα ο πάνω από μισός αιώνας επαναστατικού αγώνα του προλεταριάτου όλων των χωρών του κόσμου, απ’ τον καιρό της εμφάνισης του »Κομμουνιστικού Μανιφέστου», έχουν αποδείξει αναντίρρητα ότι μόνο η κοσμοθεωρία του μαρξισμού είναι η σωστή έκφραση των συμφερόντων, της άποψης και της κουλτούρας του επαναστατι­κού προλεταριάτου.

4. Ο μαρξισμός κατέκτησε την κοσμοϊστορική σημασία του σαν ιδεολογία του επαναστατικού προλεταριάτου χάρη στο ότι κάθε άλλο παρά απέβαλε τις πολυτιμότατες κατακτήσεις της αστικής εποχής, αλλά απεναντίας αφομοίωσε και μετέπλασε ό,τι το πολύτιμο υπήρχε στις πάνω από δυο χιλιετίες ανάπτυξης της ανθρώπινης σκέψης και κουλτούρας. Μόνο η παραπέρα εργασία σ’ αυτή τη βάση και προς αυτή την κατεύθυνση, διαπνεόμενη από την πρακτική πείρα της δικτατορίας του προλεταριάτου, σαν έσχατου αγώνα του ενάντια σε κάθε εκμετάλλευση, μπορεί να θεωρηθεί σαν ανάπτυξη μιας πραγματικά προλεταριακής κουλτούρας.

5. Τοποθετημένο απαρέγκλιτα πάνω σ’ αυτή την άποψη αρχής, το Πανρωσικό συνέδριο του Προλετκούλτ αποκρούει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, σα θεωρητικά λαθεμένες και πρακτικά επιζήμιες, τις κάθε είδους απόπειρες να επινοήσουμε μια ιδιαίτερη κουλτούρα μας, να κλειστούμε στις ξεχωριστές οργανώσεις μας, να οριοθετήσουμε τους τομείς δουλειάς του Λαϊκού Επιτροπάτου Παιδείας και του Προλετκούλτ ή να επιβάλουμε μια «αυτονομία» του Προλετκούλτ μέσα στα όργανα του Λαϊκού Επιτροπάτου Παιδείας κλπ. Απεναντίας, το συνέδριο επιβάλλει σαν αναντίρρητη υποχρέωση σε όλες τις οργανώσεις του Προλετκούλτ να θεωρούν τον εαυτό τους πέρα για πέρα σα βοηθητικά όργανα του δικτύου του Λαϊκού Επιτροπάτου Παιδείας και να πραγματοποιούν τα καθήκοντά τους, κάτω από τη γενική καθοδήγηση της Σοβιετικής εξουσίας (ειδικά του Λαϊκού Επιτροπάτου Παιδείας) και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρωσίας, σα μέρος των καθηκόντων της προλεταριακής δικτατορίας.

Ο σ. Λουνατσάρσκι λέει ότι τον διέστρεψαν. Τότε π ο λ ύ  π ε ρ ι σ σ ό τ ε ρ ο η απόφαση είναι υπεραπαραίτητη.

                                                                                                                                                                         8 Οκτωβρίου 1920

πηγή Σοσιαλισμός και Κουλτούρα 1917-1932 Τόμος Α

Advertisements