22 Απρίλη 1941

Σύντροφοι!

Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη, τη συμπάθεια και τις ευχές σας. Οι άνθρωποι, όμως, έχουν μια κακιά συνήθεια – να επαινούν τους ζωντανούς, αν αυτοί, εννοείται, το αξίζουν, και τους νεκρούς να τους αφήνουν στη λήθη. Όπως ονόμαζαν τα πα­λιά χρόνια, τα είδωλα ή, όπως λένε σήμερα, τους ηγέτες τους επαινούν, τους εκφράζουν τη συμπάθεια, όσο καιρό δεν έχουν πεθάνει, αλλά μόλις πεθαίνουν, τότε τους ξεχνούν. Δε θα έλε­γα ότι αυτή η συνήθεια είναι προτέρημα, για να ανταποκρίνεται στις μπολσεβίκικες παραδόσεις.

Γνωρίζετε ότι εμείς, οι μπολσεβίκοι, έχουμε συνηθίσει να βαδίζουμε κόντρα στο ρεύμα κι εγώ, ως μπολσεβίκος, θέλω σή­μερα να μιλήσω για έναν άνθρωπο, που, αν και πέθανε, όμως θα ζει αιώνια στην ιστορία, θέλω να μιλήσω για εκείνο τον άν­θρωπο, ο οποίος μας διαπαιδαγώγησε, μας δίδαξε, κάποτε μας μάλλωνε, κάποτε μας επαινούσε, ο οποίος μας έκανε ανθρώ­πους – για τον Λένιν.

Ο Λένιν μας έμαθε να δουλεύουμε έτσι, όπως πρέπει να δου­λεύουν οι μπολσεβίκοι, χωρίς να γνωρίζουν φόβο και χωρίς να σταματούν μπροστά σε καμιά δυσκολία, να δουλεύουμε έτσι, όπως ο Λένιν. Είμαστε η σκιά του, τα τέκνα και οι μαθητές του.

Θα ήταν ψεύτικη μετριοφροσύνη από μέρους μου να πω οτι εμείς, οι σημερινοί ηγέτες του κόμματος και της κυβέρνησης, δεν έχουμε κάνει τίποτα, δεν έχουμε επιτεύγματα. Όχι, έχου­με και επιτυχίες, αλλά όλα αυτά τα χρωστάμε στον Λένιν. Εμείς απολαμβάνουμε εδώ τους καρπούς της φιλίας των λαών. Βλέπω ότι εδώ, εκτός από τη νεολαία, παραβρίσκονται και γέροι, για παράδειγμα, εγώ. Έτσι, λοιπόν, εμείς, οι γέροι, θυμόμαστε, η νεολαία μπορεί και να μη θυμάται, ναι, για τη νεολαία, μάλλον, δεν είναι υποχρεωτικό να θυμάται, εμείς, όμως, οι παλιοί μπολσεβίκοι θυμόμαστε ότι αποκαλούσαμε την πα­λιά, τσαρική Ρωσία φυλακή των λαών. Τώρα έχουμε τη Σο­βιετική Ένωση – έναν πλατύ κάμπο, όπου δουλεύουν ελεύθεροι ισότιμοι λαοί. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής φι­λίας των λαών.

Ποιος, όμως, επεξεργάστηκε αυτή την πολιτική; – ο Λένιν. Ο Λένιν ήταν εκείνος που αντέταξε στην παλιά ιδεολογία, η οποία συνίσταται στο ότι μια φυλή αναβιβάζεται στους ουρα­νούς, ενώ οι άλλοι λαοί ταπεινώνονται και καταπιέζονται, σ’ αυτή την παλιά ιδεολογία, που είναι νεκρή, δεν έχει μέλλον, αντέταξε τη νέα ιδεολογία – την ιδεολογία της φιλίας των λα­ών, που συνίσταται στο ότι όλοι οι λαοί είναι ισότιμοι.

Αυτή η ιδεολογία νίκησε κι εμείς απολαμβάνουμε τους καρ­πούς της. Και οργάνωσε αυτή την πολιτική ο Λένιν.

Θα το πω με τον ανατολίτικο τρόπο – είμαστε η σκιά του πά­νω στη γη και φέγγουμε από το αντανακλώμενο φως του. Προτείνω πρόποση για τον Λένιν. Θέλω να πω μερικά λόγια για τους Τατζίκους. Οι Τατζίκοι είναι ιδιαίτερος λαός, ο αρχαιότερος λαός της Κεντρικής Ασίας.

Απ’ όλους τους μη ρωσικούς μουσουλμανικούς λαούς στη επι­κράτεια της ΕΣΣΔ, οι Τατζίκοι είναι ο μοναδικός μη τουρανικός ιρανικός λαός. Οι Τατζίκοι είναι ο λαός, που η διανόησή του γέννησε τον μεγάλο ποιητή Φιρντοουσί και με το δίκιο τους οι Τατζίκοι ξεκινούν απ’ αυτόν τις πολιτισμικές παραδόσεις τους. Εσείς, πρέπει να νιώσατε κατά την περίοδο του δεκαήμερου ότι οι Τατζίκοι έχουν λεπτότερη καλλιτεχνική αίσθηση, ο αρχαίος πολιτισμός και το ιδιαίτερο καλλιτεχνικό γούστο τους εκδηλώ­νονται και στη μουσική, και στο τραγούδι, και στο χορό.

Στη χώρα μας μερικές φορές, οι Ρώσοι σύντροφοι τους μπερδεύουν όλους: τον Τατζίκο με τον Ουζμπέκο, τον Ουζ­μπέκο με τον Τουρκμένο, τον Αρμένιο με το Γεωργιανό. Αυ­τό, φυσικά, δεν είναι σωστό. Οι Τατζίκοι είναι ένας ιδιαίτερος λαός, με αρχαίο μεγάλο πολιτισμό και στις σοβιετικές μας συν­θήκες έχουν μεγάλο μέλλον. Και σ’ αυτό πρέπει να τους βοη­θήσει όλη η Σοβιετική Ένωση. Θα ήθελα η τέχνη τους να χαί­ρει της γενικής προσοχής.

Κάνω πρόποση για την άνθηση της τατζίκικης τέχνης, του τατζίκικου λαού, ώστε εμείς, οι Μοσχοβίτες, να είμαστε πάντα έτοιμοι να τους βοηθήσουμε σε όλα όσα έχουν ανάγκη.

Ολόκληρο πρωτοδημοσιεύεται

πηγή 14 τόμος απάντων Στάλιν

Advertisements