Ρεπορτάζ του περιοδικού »Θέατρο και τέχνη» (Τεύχος 18 του 1917)

Την επανάσταση στο θέατρο και την επανάσταση στο δρόμο ο κ. Μεγιερχόλντ τις συνδέει με μια ημερομηνία. Το 1905, όταν στους δρόμους της Μόσχας ωρίμαζε η λαϊκή αναταραχή, στο Στούντιο της Μόσχας ετοιμαζόταν η παράσταση του »Θανάτου του Τενταζίλ», όπου αόρατη αλλά τρομερή φάνταζε η φιγούρα της βασίλισσας. Φρικιαστική εντύπωση προκαλούσε αυτό το φάντασμα που απ’ τη νεκρή πνοή του έτρεμε κάθετι το ζωντανό πάνω στη σκηνή.

Την επανάσταση στο δρόμο την έπνιξαν, αλλά το θέατρο συνέχιζε τον επαναστατικό του ρόλο. Τώρα είναι σα να άλλαξαν ρόλους,-συνεχίζει ο κ. Μεγιερχόλντ- οι ηθοποιοί έγιναν συντηρητικοί. Οι ηθοποιοί ξέχασαν το ρεπερτόριο του Μπλοκ, του Σολογκούπ, του Μαγιακόφσκι, του Ρέμιζοφ. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Η πλατεία, η σιωπηλή αδιάφορη πλατεία, σα χώρος αναψυχής.

Ο κ. Μεγιερχόντ απορεί πολύ γιατί δεν έρχονται οι στρατιώτες στο θέατρο και δεν το απελευθερώνουν σιωπηλά απ’ το κοινό της πλατείας.

…Φτάνει πια αυτή η πλατεία! Τους διαννοούμενους θα τους διώξουν και θα τους στείλουν εκεί όπου ακμάζουν οι επίγονοι του Οστρόφσκι. Και τα έργα των συγγραφέων που αναφέρθηκαν παραπάνω θα ανεβάζονται για τους αγρότες, τους στρατιώτες, τους εργάτες και εκείνους τους διανοούμενους που θα πουν: φτάνει πια να κοιμόμαστε! Τότε το θέατρο θα είναι στο ύψος του.

πηγή Β.Ε. Μεγιερχόντ Κείμενα για το θέατρο, Μετ. Α. Βογιάζος, εκδ. Ιθάκη

*Η ομιλία έγινε σε δημόσια συζήτηση που οργανώθηκε, μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση, από τον καλλιτεχνικό σύνδεσμο »Τέχνη για όλους». Θέμα της συζήτησης ήταν: »Επανάσταση, τέχνη, πόλεμος»

Advertisements