Περιπλανώμενη σε στίχους

μοντέρνων ποιητών και

σοφά λόγια αρχαίων τραγωδών

με μια υποψία εαρινής ελπίδας

στο λόφο του Λυκαβηττού

κρατάω ακόμη.

Αργά το βράδυ σκαρώνω ποιήματα

αντί για καληνύχτα

για να μην παραλείψω να ονειρευτώ

κι όλως τυχαίως ξυπνάω

λίγο πριν το ξημέρωμα

και βλέπω την πόλη

να σβήνει τα φώτα της.

Το θέμα δεν είναι αν

απ’το άγχος διαταράσσεται ο ύπνος μου

αλλά ότι ένιωσα πως,

σε σύγκριση με το δειλινό,

το χάραγμα είναι το πλέον

μελαγχολικό

γιατί εν τέλει το παίρνεις απόφαση

και γεμίζεις με φως.

 

Ντορίνα

Advertisements