του Αλέξανδρου Κορδά

Κατ’ αρχήν σε τι συνίσταται ένα κάλεσμα; Νομίζω πως υπάρχουν τρεις συντελεστές εδώ· ο πρώτος συντελεστής είναι εκείνος που καλεί, ο δεύτερος εκείνος στον οποίο απευθύνεται το κάλεσμα, ο τρίτος είναι η κλήση καθ’ αυτή και μάλλον τοποθετημένη στο πεδίο του Λόγου. Όμως έτσι μπορεί κανείς να νοήσει μια οποιοδήποτε κλήση· μια ποιητική συλλογή που θα τιτλοφορείτο κάλεσμα, χωρίς ουσιωδώς να καλεί, δεν θα διέφερε από μια οποιαδήποτε τυπική πρόσκληση. Είναι το περιεχόμενο που δίνει νόημα στον τίτλο.

Σε μια πρώτη φάση ο Γιώργος Γωνιανάκης μας καλεί να κάτσουμε μαζί του και να σκεφτούμε λίγο αυτά τα πράγματα που απασχολούν κάθε άνθρωπο: τη Φιλία, την Αγάπη, τον Θάνατο· σκέψεις που ξυπνούν κάποτε παλιά τραύματα. Όμως το τραύμα γίνεται εδώ μια αφορμή: ένα τραγούδι, μια πληγή / ανάβουνε το θαύμα. Και το θαύμα του Λόγου ανάβει σιγά σιγά διότι το κινητοποιεί ο μόχθος και η αγωνία. Ο μόχθος δεν νοείται εδώ απλώς με την υποκειμενική του σημασία, είναι κι η δουλειά που έχει γίνει στον κορμό του ποιήματος.

Ο ρυθμός και τα γλωσσικά σχήματα προσεχτικά αντλημένα από την διάλεκτο της ιδιαίτερης πατρίδας του ποιητή, της Κρήτης, δίνουν μια στιφάδα στα ποιήματα, κι είναι έτσι σαν να πίνεις παλιό κρασί. Το Δημοτικό τραγούδι, ο Σολωμός, ο Κάλβος έχουν επίσης σημαίνουσα παρουσία.

Η συνομιλία αυτή με την παράδοση δεν αποσκοπεί στον εαυτό της. Όσο περνάμε από το πρώτο μέρος, στα επόμενα, τα στοιχεία αυτά ελαχιστοποιούνται για να μείνει ένα επίχρισμα, που δίνει βάθος ιστορικής, σχεδόν, εξέλιξης στην ίδια τη συλλογή. Ο Γωνιανάκης περνά από το γενικό στο ειδικό· Κοίτα άμα κάνεις κίνημα μην έρθεις μοναχός σου, διαβάζουμε στο μοναδικό παρένθετο της συλλογής, που διαλέγεται παρακάτω μ’ έναν στίχο του ποιητή, Τώρα, να κάνει κίνημα το κόκκινο μερώνοντας το μαύρο μοιρολόι.

Το κάλεσμα λοιπόν είναι κάλεσμα κοινωνικό, άλλωστε δεν πρέπει να λησμονούμε πως ο σκοπός είναι για όλους μας κοινός: ο έρωτας, η δράση και το φως. […]

ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Παρά την όποια βλάστηση το πνεύμα δεν ανθίζει

με όλους τους χυμούς που ’χει το σώμα.

Το σώμα σακατεύεται στο βάρος

της πιο μεγάλης πέτρας:

της πραγματικότητας.

Και πράγματι, μαζεύουμε: μαράζι.

Σηκώνουμε: σωρούς σακατιλίκι.

Την ώρα που εργαζόμαστε με όρους του Προκρούστη·

η κόπωση τα γόνατα μας κόβει,

τα χέρια μας τεντώνει η ανεργία.

Και λες, αλλοτριώνεται ο άνθρωπος

κι ο κόσμος μένει ξένος.

Φίλε, σε πέτρινη πραγματικότητα

μαγκιά, να ’σαι ανθισμένος.

Η ποιητική συλλογή του Γιώργου Γωνιανάκη, κάλεσμα, κυκλοφόρησε απ’ τις εκδόσεις Ποιήματα των Φίλων και διατίθεται στο βιβλιοπωλείο Aλφειός (Χαρίλαου Τρικούπη 22) και Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37), E-mail επικοινωνίας: gonianakisgiorgos@yahoo.gr

Advertisements