stalinator

Με αφορμή την κουβέντα σχετικά με αντικομμουνιστικό θεατρικό έργο που περιλήφθηκε στο πρόγραμμα »αντιφασιστικού φεστιβάλ» και επειδή δεν ασχολούμαι σοβαρά με σαχλαμαρίτσες, είπα να κάνω ένα détournement και μια περιήγηση σε ρεύματα τέχνης εμπνεόμενος από τη συνέντευξη που δόθηκε πριν κανά μήνα στην Αυγή για την παράσταση.

Η τέχνη καθρέφτης αποδοχής της αστικής εξουσίας

* Θα λέγατε ότι δημιουργείται μια σχέση αγάπης και μίσους, μια σχέση εξάρτησης απέναντι στην εξουσία;

Αυτό που συνειδητοποιήσαμε μέσα από τη διαδικασία της πρόβας και της έρευνας είναι πως ο Μπουλγκάκωφ, όπως και οποιοσδήποτε συγγραφέας στη θέση του, δεν θα έγραφε αυτά τα έργα αν δεν υπήρχε ο Στάλιν. Απέναντι σε ένα τόσο σκληρό καθεστώς, γινόταν ακόμα πιο ευφάνταστος, με πιο δηκτικό και σαρκαστικό χιούμορ. Υπάρχει λοιπόν ένα παράδοξο: Από τη μια ζητάει να αφεθεί να γράφει ελεύθερα, από την άλλη κατανοούμε πως δεν θα δημιουργούσε αυτά τα σπουδαία έργα αν δεν υπήρχε η εξουσία…(μαζοχιστικός σουρεαλισμός)

* Η λογοκρισία λειτούργησε και ως παράγων όξυνσης της δημιουργικότητας;

Αποτέλεσε ισχυρό κίνητρο. Πάρα πολλούς αυτή η τρομακτική λογοκρισία τους διέλυσε, δεν μπόρεσαν όλοι να την αντιμετωπίσουν. Αν όμως κάποιος έχει ισχυρό πνεύμα και μπορεί να αντισταθείς, μεταμορφώνεται σε τεράστιο δημιουργό, αν επιβιώσει… Δεν θα ευχόμασταν βέβαια να υπάρχει λογοκρισία για να γίνουμε πιο δημιουργικοί (ντανταϊσμός)

* Πιστεύετε πως είναι η μοίρα του καλλιτέχνη να βρίσκεται πάντα απέναντι στην εξουσία;

Το σταλινικό καθεστώς υπήρξε μια ακραία, ισοπεδωτική και καταστροφική έκφραση της εξουσίας. Ο καλλιτέχνης οφείλει να κάνει αυτό που θέλει χωρίς να επηρεάζεται από ό,τι του ζητάει το καθεστώς ή η κοινωνία. Όμως δεν πιστεύω πως πρέπει να είμαστε ενάντια απλώς και μόνο για να είμαστε ενάντια… Η τέχνη πρέπει να βρίσκεται «απέναντι», τοποθετώντας έναν καθρέφτη που αποκωδικοποιεί την πραγματικότητα. (Θέλω και εγώ ένα καθρέφτη που να με αποκωδικοποιεί)

* Αναρωτιέται κανείς αν η Αριστερά, σε σχέση με την εξουσία, είναι καταδικασμένη να συνθλίβεται ανάμεσα στον σταλινισμό και τη σοσιαλδημοκρατική διαχείριση…

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα… Αυτή τη στιγμή δίνεται μια ιστορική ευκαιρία στην Αριστερά να αποδείξει ότι υπάρχει τρίτος δρόμος, κάτι που όλοι το πιστεύουμε. Πρέπει να αδράξει την ευκαιρία, χωρίς να επαναλάβει λάθη του παρελθόντος. Έχουμε την ιστορική γνώση, είμαστε νοήμονες άνθρωποι, μπροστά μας είναι ο δρόμος για να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη. (Εδώ γελάμε)

Εδώ ολόκληρη η συνέντευξη για να μην κατηγορηθώ για σοβιετικό μοντάζ

http://www.avgi.gr/article/1882092/anna-elefanti-i-texni-kathreftis-apodomisis-tis-exousias

Advertisements