Πριν εμφανιστεί η A.P.R.R. οι ζωγράφοι που αποκαλούνταν επαναστάτες της «αριστεράς», ήταν οι φουτουριστές, οι σουπρεματιστές, οι κυβιστές και οι σεζανιστές, τους ρεαλιστές ζωγράφους πριν ιδρυθεί το A.P.R.R. τους ονόμαζαν «δεξιούς» που σήμαινε αντιεπαναστάτες, ή κάτι ξένο «προς την επανάσταση».

Οι «αριστεροί» ζωγράφοι είχαν μια τεράστια εξουσία. Στα χέρια τους είχαν τη διεύθυνση όλων των καλλιτεχνικών υπηρεσιών σ’ όλη την απέραντη Σοβ. Ένωση.

Οι «αριστεροί» ζωγράφοι διηύθηναν τις καλλιτεχνικές σχολές και παντού «ονόμαζαν» τους ζωγράφους, τους καθηγητές και «maitres».

Εφεύρισκαν τις δικές τους μεθόδους διδασκαλίας.

Οι «αριστεροί» ζωγράφοι διακοσμούσαν τις λαϊκές γιορτές.

Οι «αριστεροί» ζωγράφοι είχαν στα χέρια τους τα μουσεία, ή καλύτερα επηρέαζαν την αγορά έργων και έτσι οργάνωναν τα δικά τους μουσεία της «αριστερής» ζωγραφικής.

Οι «αριστεροί» ζωγράφοι μέσα σε μια δεκαετία λανσάρανε στην αγορά μια τεράστια ποσότητα από την «αριστερή» φιλολογία τους.

Οι «αριστεροί» ζωγράφοι είχαν όλα τα ατελιέ, όλα τα καλύτερα χρώματα, όλα τα πινέλα, όλες τις παλέτες• είχαν όλα ό,τι ήταν ανθρώπινα δυνατό.

Τι έδωσαν αυτοί οι «αριστεροί» ζωγράφοι; Τίποτα ή σχεδόν τίποτα.

Τι έδωσαν αυτοί οι «αριστεροί» στην επανάσταση, στους εργάτες, στους αγρότες; Μαζί με τον Χάινε μάς δίνουν την όρεξη να πούμε:

Άσε τις αλληγορίες
και τις άδειες υποθέσεις
δος μου καθαρές απαντήσεις
στις καταραμένες ερωτήσεις

Οι «maitres» των «αριστερών»: Πικάσο, Σεζάν, Ματίς, Μαρινέτι και άλλοι, είναι ιδεολόγοι των μικροομάδων των διανοούμενων αστών της περιόδου έντασης του καπιταλισμού, των νευρωτικών αντιφάσεων, της περιόδου όπου «το σφυρί του καπιταλιστικού ανταγωνισμού σφυρηλάτισε την ατομικιστική συνείδηση».

Τι μπορούσαν να δώσουν στην κομμουνιστική επανάσταση οι «μαθητές» τέτοιων «maitres» δασκάλων.

Τίποτα, υποθέτουμε.

Δεν μπορούσαν και «αριστεροί» ζωγράφοι να βοηθήσουν ούτε την εξουσία ούτε τις σχολές ούτε τα μουσεία, γιατί με τον διανοουμενισμό και ατομισμό τους δεν ήταν χρήσιμοι στην περίοδο της επανάστασης των εργατών και χωρικών, τότε που έπρεπε να δουλέψουν για τις μάζες.

Όσο παράξενο και εάν φαίνεται, στο τέλος οι «δεξιοί» αποφάσισαν να είναι πιο χρήσιμοι στην επανάσταση.

Όχι φυσικά «δεξιοί». Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη αυτή την επικίνδυνη ορολογία. Υπάρχουν ζωγράφοι των μαζών και ζωγράφοι των μικρούτσικων ομάδων.

Οι ρεαλιστές είναι ζωγράφοι των μαζών. Οι ζωγράφοι της A.P.R.R. είναι ζωγράφοι της εργατικής και αγροτικής μάζας.

Όταν η επανάσταση άρχισε να ενδιαφέρεται για την «τέχνη της», απομάκρυνε τους «αριστερούς» στασιαστές και επισήμανε έντονα την ανάγκη του ρεαλισμού, και ιδιαίτερα της A.P.R.R.

Κάτω από τη σημαία του ηρωικού ρεαλισμού της A.P.R.R. συσπειρώθηκαν πολλοί ρώσοι ζωγράφοι, που ήταν αρκετά «αριστεροί».

Τι είναι ο Ρεαλισμός; Είναι η αλήθεια, το πραγματικό.

Η αλήθεια των εντυπώσεων της ζωής αποδομένες με ταλέντο και μαεστρία, αυτός είναι ο ρεαλισμός.

Τη στιγμή που η δουλειά των ρεαλιστών ήταν ιστορικά απαραίτητη και φυσικά δυνατή, ξεπήδησε η A.P.R.R.

Μια οργάνωση που εμφανίζεται την ώρα που πρέπει, έχει πάντα επιτυχία.

Τα μέλη της A.P.R.R. «χωρίς να ακολουθήσουν το κύμα» μελέτησαν τη ζωντανή ζωή των εργοστασίων, των χωριών, των πόλεων και όλα όσα είχαν μπροστά στα μάτια τους.

Τα μέλη της A.P.R.R. βάλθηκαν να μελετήσουν με αγάπη την επανάσταση.

Η A.P.R.R. δεν είχε ούτε εξουσία ούτε ένα καπίκι ούτε τις κρατικές υπηρεσίες, παρ’ όλ’ αυτά μέσα σε πέντε χρόνια μεγάλωσε και πλάτυνε και πολύ επιτυχημένα ονομάστηκε από τον Moor «παιδί θαύμα».

Η A.P.R.R. οργάνωσε οκτώ εκθέσεις στις πόλεις και άπειρες στις επαρχίες.

Η A.P.R.R. εξαπλώθηκε σε όλη τη Σοβ. Ένωση, έχει πάνω από πενήντα παραρτήματα. Σε όλες τις σχολές τέχνης υπάρχουν οργανώσεις νεολαίας της A.P.R.R. και της O.S.A.P.R.R.

Από τις εκθέσεις της A.P.R.R. πέρασαν εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες και χωρικοί.

Οι «αριστεροί» είχαν τεράστιες δυνατότητες για να βοηθήσουν την επανάσταση, όμως, τίποτα δεν έκαναν.

Η A.P.R.R. δεν διέθετε παρά μονάχα ένα καβαλέτο και πινέλα, όμως, έχει πολλά κατακτήσει.

Γιατί;

Διότι:

«Η τέχνη ανήκει στο Λαό».

Πρέπει να εισχωρήσει με τις πιο βαθιές της ρίζες στο χώρο της πλατιάς εργατικής μάζας.

Πρέπει να είναι κατανοητή από τις μάζες και να την αγαπήσουν.

Πρέπει να εκφράζει τα αισθήματα, τις σκέψεις και τη θέληση αυτών των μαζών και να τις ανυψώνει.» Λένιν.

Οι «αριστεροί» δεν το κατάλαβαν και χάθηκαν.

Τα μέλη της A.P.R.R. το κατάλαβαν και γι’ αυτό είναι ζωντανοί και πληθαίνουν γρήγορα.

(Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό: «Ζιζν Ισκούστβα» στις 6 Ιουνίου 1926).
(Μετάφραση Δανιήλ για το περιοδικό Φιλμ, 16, 1979)

 

περισσότερα για την ομάδα που εκπροσωπούσε τη »ρεαλιστική» κατεύθυνση στην τέχνη, βρισκόταν σε αντιπαράθεση με το Λεφ και της οποίας ο Κάτσμαν υπήρξε μέλος στον παρακάτω σύνδεσμο που θα σας οδηγήσει σε ανάρτηση με ορισμένα έργα των καλλιτεχνών της

https://mauroflight.wordpress.com/2014/05/07/akhrr-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B4%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA-2/

Advertisements