Ο Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς Σόλοχοφ έλεγε στο δεύτερο συνέδριο των συγγραφέων πως η κομματικότητα του σοβιετικού καλλιτέχνη είναι η βαθιά του πεποίθηση στο δίκαιο της υπόθεσής μας. «Καθένας από μας γράφει όπως του υπαγορεύει η καρδιά του, αλλά οι καρδιές μας ανήκουν στο κόμμα και στον αγαπημένο μας λαό που τον υπηρετούμε με την τέχνη μας». Η οργανική ακριβώς αυτή κομματικότητα του δημιουργικού έργου του Σόλοχοφ και ο μόνιμος δεσμός του με τη ζωή του λαού καθορίζουν τη μεγάλη δύναμη των έργων του.

 
Στον συγγραφέα που στηρίζεται στις θέσεις του κόμματος η κομματικότητα απορρέει οργανικά από τις ίδιες του τις πεποιθήσεις και διαθέσεις. Τα συμφέροντα του κόμματος και οι σκέψεις αυτού του συγγραφέα συμπίπτουν. Αν ο συγγραφέας στο έργο του, στις σκέψεις του έχει γνώμονα τα συμφέροντα του λαού που ανάμεσά του ζει, τότε θα περιγράφει σωστά τη ζωή της κοινωνίας.

 
Μερικοί λένε πως αν ο συγγραφέας γράφει από τις θέσεις του κόμματος, αυτό θα αφαιρεί από τον συγγραφέα την προσωπικότητά του, θα τον οδηγήσει στο να χρησιμοποιήσει καλούπια. Αυτό μπορεί πραγματικά να γίνει αν ο συγγραφέας δεν θα ξεκινάει από τη βαθιά του πίστη στην ανάγκη να περιγράφει σωστά τη ζωή του λαού, αλλά θα προσαρμόζεται σ’ αυτήν. Αν ο συγγραφέας ζει με το λαό, αν γράφει για τη ζωή του, για τον αγώνα που αυτός κάνει κάτω από την καθοδήγηση του κομμουνιστικού κόμματος, τότε η κομματικότητα είναι η ουσία και το νόημα της ζωής του συγγραφέα, της δημιουργίας του.

 
Σε τι καλεί το κόμμα τους καλλιτέχνες; Τους καλεί να μελετάνε και να φωτίζουν βαθύτερα, πληρέστερα, ολόπλευρα τη ζωή και την πάλη του σοβιετικού λαού, την τιτάνια εργασία του εν ονόματι της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας. Λαός και κόμμα στις σοσιαλιστικές μας συνθήκες αποτελούν ένα ενιαίο, αδιάσπαστο σύνολο.

 
Ο Μιχαήλ Σόλοχοφ δείχνει, με όλο το δημιουργικό του έργο, το παράδειγμα της μεγάλης απαιτητικότητας απέναντι στον εαυτό του, της υψηλής ευθύνης για τη δουλειά του. Δεν ανέχεται την προχειρότητα, την επιφανειακή εκτέλεση της δουλειάς. Από την άποψη αυτή παραμένει πιστός στη θαυμάσια παράδοση των μεγάλων ρώσων συγγραφέων του παρελθόντος.

 
Ο Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς βρίσκεται τώρα στην ακμή του ισχυρού του ταλέντου. Μπορούμε γι’ αυτό να κρίνουμε από το πρώτο μέρος του βιβλίου του «Πολέμησαν για την πατρίδα», από τη νουβέλλα «Η μοίρα του ανθρώπου», από τα καινούργια κεφάλαια της «Ξεχερσωμένης γης» που δημοσιεύτηκαν τελευταία στην «Πράβντα».

 
Ο Σόλοχοφ έγραψε θαυμάσια λογοτεχνικά έργα. Άρχισε καλά, συνεχίζει καλά και είμαστε βέβαιοι πως θα εξακολουθήσει να προσφέρει και στο μέλλον χαρά στο λαό με καινούργια αξιόλογα έργα. Όπως λένε, το νερό που τρέχει πίσω δεν γυρίζει. Βιασύνη δεν χρειάζεται, αλλά ούτε και καθυστέρηση επιτρέπεται.

 

 

πηγή Ν. Σ. Χρουστσόφ, Ο υψηλός προορισμός της λογοτεχνίας και της τέχνης, Μέλισσα.

Advertisements