Η Βάγια Κάλφα γεννήθηκε το 1984 στην Αλεξανδρούπολη. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (Νεοελληνική Ειδίκευση) και μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Κέντρου Βυζαντινών, Οθωμανικών και Νέων Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστολόγια.


Το «Απλά πράγματα» είναι το πρώτο βιβλίο ποίησης που εξέδωσε ενώ το «Ληθόστρωτο» είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή.

 


ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ

Σ’ έναν κύκλο στο μπαλκόνι. Όλοι. Συνηθισμένο διάλειμμα. 13:02.
Στο βάθος τηλέφωνα meetings πελάτες deadlines e-mails
καρφώνονταν πεισματικά λοξά κάθετα οριζόντια διπλά και
τριπλά απανωτά, κιτρινισμένα post-it.
Κολλημένοι ο ένας στον άλλο, έμοιαζαν με τις σιδερένιες
μπάλες σ’ εκείνο το παιγνίδι που, δεμένες απ’ το ίδιο καρφί ψηλά,
όταν χτυπήσεις τη μία η δύναμη περνάει απ’ την επόμενη στη
μεθεπόμενη σπρώχνοντας διαδοχικά ξανά και ξανά ως την
αδράνεια.
Όταν ήρθε ο διευθυντής, το παιγνίδι ξεκίνησε. Είπε τάχα ένα
αστείο ο διπλανός ξεκαρδίστηκε ο παραδιπλανός μετά έφτασε το
γέλιο στον τελευταίο που μ’ ένα ακόμη γρηγορότερο βιάστηκε να
το ξεφορτωθεί ακολούθησε δεύτερος γύρος με την ίδια ταχύτητα
τον έφεραν εις πέρας με τα ίδια αντανακλαστικά ακολούθησε
αμείλικτα τρίτος τα ίδια με την ίδια επιμονή και συνέπεια ώσπου
έφυγε.
Τώρα το γέλιο κατρακυλούσε νευρικό πότε ξεκρέ-
μαστο, προπάντων ανοργάνωτο

δίνοντας μια ανέλπιστη ψευδαίσθηση ελευθερίας στους παίκτες.

Εργαζόμενοι

Πρόσωπα
Το ένα δίπλα στο άλλο
Κι απέναντι
Γεμάτα σκαλωσιές
Όπου μύες εργάζονται σκληρά
Να φτιάξουν ένα άρτιο χαμόγελο
Εγκεκριμένο από την πολεοδομία
Που αγαπά

Τις καλές προσόψεις

 

ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΚΗΝΙΚΩΝ

Μεθάς για να χορέψουν τ’ άστρα -χρόνια επικριτικά- να ζαλιστούν τα πεζοδρόμια -καιρό ακίνητα-
να γελαστούν οι σκάλες και να σε γλιστρήσουν αλλού, σ’ ένα μέρος χωρίς υλοτόμους
κουρεία, επαρχιακά δελτία κι ογκώδη πυροσβεστικά κι η λήθη
να φέρει μπροστά ποδοβολητά νέων αλόγων.

Κι ύστερα τι ντόμινο! Πας να πιαστείς και τ’ αστέρια παρασύρονται, ξηλώνοντας
τον ουρανό, οι άνθρωποι γκρεμίζουν ο ένας τον άλλο κι οι δρόμοι ζαλισμένοι πισω-
πατούν απολογητικά σε αδιέξοδα και ξυπνούν

Μες στα μπάζα.

Advertisements