Στον Παύλο Φύσσα
Στην πορεία του φθινοπώρου
στείλανε να μας κυκλώσει
-των ανθρώπων που τα μάτια τους
κράταγαν κλειστά-
το λυσσασμένο τέρας.

Ο Παύλος δεν ήτανε διαβάτης
περαστικός δεν ήτανε
να κρύβεται όταν αλλάζουν οι εποχές.

Όταν οι » Άλλοι » κράταγαν μαχαίρι
αυτός είχε τραγούδια και γροθιές.

Στο Πέραμα κουβαλούσε λαμαρίνες
κι έκανε hip hop.

Δεν είχε μίσος για κάποιο δύστυχο Πακιστανό
Φονιάς για τρεις κι εξήντα  δε γινότανε
ο γιος του μάστρο-Τάκη.

Άγριο το χώμα που τον σκέπασε
ρουφάει τώρα το κλάμα της μάνας του
Ρουφάει του κόσμου την σιωπή.

Λουλούδια μην περιμένετε ν’ ανθίσουν
πάνω από τον τάφο.

Ζούμε την εποχή που οι αρουραίοι
σκεπάζουνε τα πεζοδρόμια.

Ζούμε την εποχή που σκοτωμένοι
θα οδηγούν τους ζωντανούς
-μαζί κι ο Παύλος-
σαν το Λαμπράκη,
σαν τον Πέτρουλα.

Μόνο αυτούς του «ζωντανούς»
που ξέρουν πως ζωή είναι ο Άνθρωπος.

Θεατές
Θεατές κι ας νομίσαμε
πως ήμασταν μοιραίοι
Στον κόσμο αυτό τρομάξαμε
γιατί μας γέμισε
με χρέη
Κι αν τη λιγοστή αλήθεια
προσπαθούμε να
τετραγωνίσουμε
Απλά και μόνο
για να κρατάμε
στα συρτάρια
αποδείξεις
Οι ενδείξεις τους
πως σφάλαμε
παραμένουν
ανιστόρητες
Κι ίσως γι’ ακόμα
μια φορά
να μείνουμε
μετεξεταστέοι.
Έχω δει θεούς να γκρεμίζονται
Έχω δει θεούς να γκρεμίζονται.
Τη νύχτα οι χαρτορίχτρες
κρατούσαν σφιχτά στην παλάμη τους το κρύο
κι ανάσαιναν, στα πεζοδρόμια, ηττημένοι
οι πρώτοι κτήτορες του κόσμου.

Έχω δει στρατιές ν’ ανεμίζουμε
πεισματικά τις σημαίες τους
μα να κοντράρουνε
στην πρώτη λεύκα που τυλίχτηκε
μ’ αποκριάτικο κοστούμι παιδικής βροχής.

Γελάω για τους ήρωες,
τους προδότες μετράω,
τους προδομένους τους αφήνω
να λιώσουνε στης γης
τη φρικτή ελεημοσύνη!

Αγάπη μου, Βαλκάνια, μ’ έχεις φλιπάρει.
Ξεστρώνω το δρόμο που μου τάξανε
κι ανοίγομαι για να σε βρω
μέσα απ’ του χρόνου τα ενεργά ηφαίστεια.

Στο τέλος πάντα σκέφτομαι
πως θέλω απ’ την αρχή να ξαναζήσω!

Κρεμάω καρφιά και καρυδότσουφλα
για ν’ ανταμώσω τις σειρήνες
που με μάραναν
στον έρωτα και στο γινάτι.

Έρχομαι από πολύ μακρυά
και πάω….
Μόνο που κοντοστέκομαι
στης απανεμιάς το ψέμα
κοιτάω και του δείχνω εσένα
και στο αίμα του μεσημεριού
ξαναβουτάω.

Επαναστατικό
Ν’ αγαπήσουμε σκοτώνοντας
κάθε μας αυταπάτη.
Να μη μείνει πια στα μάτια μας
κανένα όραμα
πιο προφητικό απ’ το τώρα.

Στ’ αυτιά μας να τραγουδάει
κάθε λέξη
που φέρνει το κύμα
κι εκεί που πατήσαμε
να γνωρίσουμε
πόντο τον πόντο την πορεία.

Το πιο μεγάλο μας ταξίδι
να φτάνει μέχρι τον έρωτα.
Χωρίς έτσι πρέπει.
Πουθενά πιο πέρα απ’ το εδώ.

Όταν αγγιζόμαστε
το μυαλό ν’ απορεί.
Όταν κοιταζόμαστε
να διεκδικεί να μαθαίνει.
Όταν μιλάμε να γνωρίζει.

Να πολεμήσουμε!!
Με έννοιες απλές.
Βουτηγμένοι  με λύσσα στη φωτιά!
Χωρίς ν’ αφήσουμε
ούτε μια ανάσα να περισσέψει.

Να νικήσουμε στιγμή-στιγμή το χρόνο
μέχρι το τραγούδι μας
να σκεπάσει όλους τους θρήνους.
Κι όρθιοι
στην πιο ψηλή, του ανθρώπου, κορυφή
να γίνει η ματιά μας
ένα με τη ματιά του Ήλιου.

Περισσότερα στο blog του http://poihtiko-ergastiri.blogspot.gr
Advertisements