Η πείρα της κουλτούρας δείχνει, ότι το πραγματικό έργο τέχνης πρέπει οπωσδήποτε να έχει την ιδεολογική βάση που το εμπνέει. Πειθόμαστε για άλλη μια φορά για τη μεγάλη αλήθεια του Β.Ι. Λένιν, που προειδοποίησε, «ότι μόνο απογοητεύσεις και ταλαντεύσεις περιμένουν αυτούς που αποφεύγουν τη δήθεν μονομερή ταξική άποψη…» Αυτό σημαίνει ότι η λογική και το αίσθημα του καλλιτέχνη πρέπει να φλογίζονται από την προαίσθηση της δημιουργικής πράξης που γεννιέται από την αντικειμενική ανάγκη-την επιτακτική και πειστική- να πει την αλήθεια «για την εποχή του και για τον εαυτό του» από τη δίψα να εκφράσει ότι σημαντικό και ότι αναγκαίο υπάρχει στους σύγχρονους, στους ομοϊδεάτες του και να το εκφράσει με τον τρόπο του, με τη γλώσσα και το στυλ που χαρακτηρίζει το δημιουργό αυτό, με την ιδιομορφία του τρόπου όρασής του.

 
Η σοβιετική καλλιτεχνική διανόηση βλέπει την ουσία της δημιουργικής ελευθερίας και την αποστολή του ταλέντου στην ενότητα των ιδεολογικό-αισθητικών τους επιδιώξεων με τα γενικά προβλήματα της κομμουνιστικής οικοδόμησης. Η ενότητα αυτή, φυσικά, δεν οδηγεί στην ισοπέδωση των λογοτεχνών, των μουσικών, των ζωγράφων, των ανθρώπων του θεάτρου μας, αλλά αντίθετα, συντελεί στην άνθιση των δημιουργικών προσωπικοτήτων. Αυτά που δημιουργήθηκαν από το ταλέντο τους-από τον «ήρεμο Ντον» ας πούμε ως τους Νεκρούς Ζωντανούς» από τα «Σύννεφα με παντελόνια» ως το «Βασίλη Τιόρκιν», από τη λυρική τρυφερότητα της «Σταχτοπούτας» ως τη τρομερή παθητική «Συμφωνία του Λένινγκραντ» από το ‘Θωρηκτό Ποτέμκιν» ως τη « Μπαλάντα του Στρατιώτη» και το «Πριν»- αποτελούν την καλύτερη για αυτό μαρτυρία. Η μεγάλη ποικιλία στο ύφος, στα συναισθήματα, στην ιδιομορφία του στυλ, αποτελεί μια από τις φυσικές ιδιότητες της λογοτεχνίας μας- της λογοτεχνίας του Γκόργκι και του Σόλοχοφ, καθώς και της πλουσιότατης τέχνης μας. Οι πλούσιοι καρποί του σοβιετικού καλλιτεχνικού πολιτισμού, είναι αλήθεια, ότι μιλάν καθαρά για το βαθμό της δημιουργικής ελευθερίας και της πρωτοτυπίας των δημιουργών τους.. Οι στενές σχέσεις του λενινιστικού κόμματος μας με την καλλιτεχνική διανόηση, φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με τους «σοβιετολογικούς» μύθους. Για το χαρακτήρα αυτών των σχέσεων μιλάει αρκετά πειστικά όλη η ζωή μας, μαζί και η λογοτεχνία και η τέχνη που γεννήθηκαν από αυτήν. Προστατεύοντας τη δημιουργική ελευθερία των καλλιτεχνών, το Κόμμα υπογράμμισε στο ΧΧV Συνέδριο του το ρόλο του πραγματικού ταλέντου, χαρακτήρισε το κάθε πραγματικό αριστούργημα της λογοτεχνίας ή της τέχνης εθνικό κεφάλαιο. «Ξέρουμε καλά, είπε στο συνέδριο ο σ. Λ.Ι. Μπρέζνιεφ, ότι ο καλλιτεχνικός λόγος, η μαρμαρυγή των χρωμάτων, η εκφραστικότητα της πέτρας, η αρμονία των ήχων, εμπνέουν τους σύγχρονους καλλιτέχνες και συγγραφείς και κληρονομούν απογόνους τις εντυπώσεις της καρδιάς και της ψυχής που είχε η γενιά μας, η εποχή μας, για τις ανησυχίες και τα επιτεύγματα της».

 

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο το Κόμμα, το Σοβιετικό Κράτος, ενδιαφέρονται πολύ, τόσο για να εξασφαλίσουν μια πραγματική ελευθερία στην καλλιτεχνική δημιουργία, όσο και για να δημιουργήσουν όλες τις συνθήκες, ώστε να κάνουν προσιτές σε όλους τις αξίες του εθνικού και παγκόσμιου πολιτισμού, να μυήσουν σε αυτές όλους τους σοβιετικούς ανθρώπους. Σε αυτό το σπουδαίο κρατικό πρόβλημα αφιερώνονται δύο άρθρα του νέου Συντάγματος της ΕΣΣΔ-το 46ο και το 47ο- ένα γεγονός άνευ προηγούμενου στην παγκόσμια πρακτική.

 
Είναι ελεύθερος ο σοβιετικός καλλιτέχνης, ο πιστός στο λαό, ο γιος του αιώνα, που ανέλαβε- σύμφωνα με τις δυνάμεις του- τόσα πολλά; Ναι, είναι ελεύθερος! Ελεύθερος με το ανώτερο νόημα της βαθειάς και υπερήφανης αυτής έννοιας, γιατί δε δημιουργεί μέσα στην ερημική μοναξιά, ούτε απομονωμένος από κοινωνικά φράγματα και τοίχους συγχύσεων, αλλά μέσα στο φιλικό περιβάλλον των συναδέλφων του ως προς τις τάσεις, των συνεργατών του ως προς τον αγώνα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα κοινωνικής προσοχής, σεβασμού και υποστήριξης-δε δημιουργεί για ιδιοτελείς σκοπούς, ούτε για καπρίτσιο κάποιου άλλου, αλλά από βαθύτατες εσωτερικές παρορμήσεις, για το καλό του λαού, στο όνομα ενός φωτεινού μέλλοντος της ανθρωπότητας.

Advertisements