Μερικοί θιασώτες της «καθαρής θεωρίας» προσπαθούν να παραστήσουν τη δραστηριότητα του κόμματός μας και τα μέτρα που εφαρμόζει σαν ένα είδος στενό πρακτικισμό. Ορισμένοι οπαδοί των απόψεων αυτών υπάρχουν και ανάμεσα στους συγγραφείς. Οι τέτοιου είδους πλάνες δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες. Ας δούμε πώς πρέπει να εννοούμε από μαρξιστική άποψη τη σχέση της θεωρίας με την πράξη. Από κανενός μαρξιστή – λενινιστή το μυαλό δεν θα περάσει η σκέψη να μειώσει τη σημασία της επαναστατικής θεωρίας. Χωρίς επαναστατική θεωρία, έλεγε ο Λένιν, δεν υπάρχει και επαναστατική πράξη.

 
Η θεωρία του μαρξισμού – λενινισμού είναι έκφραση των ζωτικών συμφερόντων της εργατικής τάξης, των ζωτικών συμφερόντων των εργαζομένων. Η θεωρία του μαρξισμού – λενινισμού δεν είναι δόγμα, αλλά καθοδήγηση για πρακτική επαναστατική δράση. Σε κάθε καινούργιο στάδιο της ιστορικής εξέλιξης η ζωή προβάλλει τα προβλήματά της που απορρέουν από τις ανάγκες της κοινωνίας. Η δημιουργική ερμηνεία της θεωρίας, η ικανότητα ανάπτυξης της μαρξιστικής – λενινιστικής επιστήμης και της προώθησής της μπροστά βρίσκεται στο εξής: με βάση την επιστημονική γενίκευση της ζωντανής πείρας να καταλάβουμε σωστά τα καινούργια ώριμα προβλήματα της κοινωνικής εξέλιξης και να χαράξουμε τους δρόμους της πρακτικής τους λύσης.

 
Οι αποφάσεις του 20ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ είναι πρότυπο δημιουργικής ανάπτυξης τη μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας.

 
Η πολιτική γραμμή του κόμματός μας που χάραξε το συνέδριο εκφράζει τα ζωτικά συμφέροντα του σοβιετικού λαού στο σύγχρονο στάδιο της πάλης για τον κομμουνισμό. Τα ζωτικά αυτά συμφέροντα του λαού είναι: να εξασφαλιστεί η παραπέρα ισχυρή ανάπτυξη της σοσιαλιστικής βιομηχανίας και, πρώτα πρώτα, της βαριάς βιομηχανίας, η ραγδαία άνοδος της αγροτικής οικονομίας και πάνω σ’ αυτή τη βάση ν’ ανεβάζουμε με όλα τα μέσα την υλική ευημερία των εργαζομένων.

 
Τα μέτρα που παίρνει τα τελευταία χρόνια το Κομμουνιστικό κόμμα, τόσο στον τομέα της κομματικής και κρατικής ανοικοδόμησης όσο και στον τομέα της ανόδου της οικονομίας και της ανύψωσης του βιοτικού επιπέδου του λαού, δείχνει πως όλη η δραστηριότητα του κόμματός μας στηρίζεται στην αδιάσπαστη ενότητα θεωρίας και πράξης. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του Στάλιν η σχέση αυτή θεωρίας και πράξης διαταράχτηκε. Να τι δεν καταλαβαίνουν αυτοί που απομακρύνθηκαν από τη ζωή, που φαντάζονται τους εαυτούς τους ιεροφάντες και ερμηνευτές της μαρξιστικής – λενινιστικής επιστήμης, ενώ στην πράξη έχουν απομακρυνθεί από το λενινισμό και κατρακύλησαν στο δρόμο της φραξιονιστικής διασπαστικής δράσης εναντίον των ζωτικών συμφερόντων του κόμματος, των ζωτικών συμφερόντων του λαού. Η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Ιουνίου ξεσκέπασε και σύντριψε ιδεολογικά την αντικομματική ομάδα Μαλενκόφ, Καγκανόβιτς, Μολότοφ και του Σεπίλοφ που είχε προσχωρήσει σ’ αυτούς, οι οποίοι αντιτάσσονταν στη χαραγμένη από το 20ο συνέδριο του κόμματος λενινιστική γραμμή. Όλο το κόμμα μας, ολόκληρος ο σοβιετικός λαός επιδοκίμασαν ομόφωνα την απόφαση αυτή της Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΣΕ του Ιουνίου για την παραπέρα στερέωση της λενινιστικής ενότητας του κόμματος.

 
Ξέρω ανθρώπους που κάνουν τους θεωρητικούς, αλλά στην ουσία όλη η θεωρητική τους «σοφία» καταλήγει στην ταχυδαχτυλουργική χρησιμοποίηση, χρειάζεται δεν χρειάζεται, περικοπών και απόψεων των κλασικών του μαρξισμού – λενινισμού. Παρουσιάζοντας τον εαυτό τους για θεωρητικούς οι επιστήμονες αυτοί της κακιάς ώρας δεν μπορούν να καταλάβουν τη σπουδαία μαρξιστική αλήθεια, πως οι άνθρωποι, πρώτα πρώτα, πρέπει να τρώνε, να πίνουν, να στεγάζονται και να ντύνονται για να είναι σε θέση ύστερα να ασχολούνται με την πολιτική, την επιστήμη και την τέχνη. Οι ταλμουδιστές και οι μανδαρίνοι αυτοί ξεχνάνε πως ο λαός πήρε την εξουσία στα χέρια του για να αναπτύξει όσο μπορεί πιο γρήγορα τις παραγωγικές δυνάμεις, να πολλαπλασιάσει τον κοινωνικό πλούτο, να ανεβάσει την ευημερία του, να δημιουργήσει καλύτερους όρους ζωής.

 
Αν ο Μαρξ, ο Ένγκελς και ο Λένιν μπορούσαν σήμερα να αναστηθούν, θα κορόιδευαν τους σχολαστικούς που καταγίνονται με τις περικοπές, οι οποίοι αντί να μελετούν τη ζωή της σύγχρονης κοινωνίας, να αναπτύσσουν δημιουργικά τη θεωρία, ψάχνουν να βρουν στους κλασικούς μια περικοπή που να λέει πώς να χρησιμοποιήσουν ένα μηχανοτρακτερικό σταθμό σε κάποια περιοχή. Είναι κωμικό να ψάχνουμε να βρούμε στον Μαρξ ή στον Ένγκελς οδηγίες για το τι να κάνουμε, λχ., με τα αγροτικά προϊόντα που παραδίνουν οι κολχόζνικοι από τα νοικοκυριά τους.

 
Πρέπει να ομολογήσουμε πως ανάμεσα στους οικονομολόγους και στους φιλοσόφους μας υπάρχουν άνθρωποι ξεκομμένοι από τη ζωή, από την πρακτική της οικοδόμησης του κομμουνισμού. Μπορούμε να συναντήσουμε ακόμη και τέτοιους οικονομολόγους που μιλώντας για το μεροκάματο στις σύγχρονες συνθήκες, χρησιμοποιούν παραδείγματα που έφερνε εδώ κι εκατό σχεδόν χρόνια ο Μαρξ στο περίφημο έργο του «Το κεφάλαιο». Βέβαια εκείνοι που σκέφτονται έτσι είναι λίγοι, αλλά δυστυχώς όλο και συναντά κανείς από δαύτους. Οι τέτοιοι οικονομολόγοι δεν μπορούν να φέρουν συγκεκριμένα παραδείγματα από τη ζωή, γιατί πραγματικά δεν την ξέρουν τη ζωή. Αυτοί δεν είναι θεωρητικοί, αλλά παπαγάλοι που αποστήθισαν ορισμένες φράσεις και τις επαναλαμβάνουν. Η «θεωρητική» αυτή δουλειά δεν ωφελεί σε τίποτε.

 
Εμείς, οι κομμουνιστές, είμαστε άνθρωποι της ενεργού επαναστατικής δράσης και βλέπουμε την αποστολή μας στο να μετασχηματίσουμε τον κόσμο, να οικοδομήσουμε την κομμουνιστική κοινωνία. Η δύναμη της θεωρίας μας βρίσκεται στο ότι αυτή συνδέεται στενά με τη ζωή, γενικεύει τη δημιουργική πείρα των μαζών, υπερασπίζει τα ζωτικά συμφέροντα των εργαζομένων που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης. Η δύναμη της μαρξιστικής – λενινιστικής θεωρίας βρίσκεται στο ότι αυτή στην ουσία της είναι επαναστατική, δεν ανέχεται τη στασιμότητα, τη ρουτίνα και τη γραφειοκρατία, φωτίζει το δρόμο προς το κομμουνιστικό μέλλον, οδηγεί τους λαούς μπροστά, βοηθώντας τους να υπερνικήσουν τις δυσκολίες και τα εμπόδια στο δρόμο προς το σκοπό αυτό.

 
Οι μαρξιστές – λενινιστές είναι οι δημιουργοί της καινούργιας ζωής, είναι άνθρωποι με μεγάλη επαναστατική σκέψη, με τολμηρή φαντασία, με όνειρα που δίνουν φτερά. Είναι εξάλλου άνθρωποι γήινοι που πατάνε γερά με τα δυο τους πόδια στο έδαφος της θετικής, της χειροπιαστής πραγματικότητας, ψύχραιμοι πολιτικοί που παίρνουν υπόψη στη δράση τους όλες τις θετικές προϋποθέσεις και δυνατότητες, δεν φοβούνται τις δυσκολίες, δεν κρύβουν τις αντιθέσεις, που είναι ικανοί να πουν παστρικά και τίμια στο λαό τους όλη την αλήθεια, οσοδήποτε πικρή κι αν τυχαίνει να είναι κάποτε. Οι μαθητές και οι οπαδοί του Λένιν, οι κομμουνιστές, βάζουν μπροστά τους τους πιο τολμηρούς σκοπούς για την ευημερία και την ευτυχία του λαού και δεν λυπούνται δυνάμεις για την πραγματοποίηση των στόχων αυτών.

 
Ας θυμηθούμε, σύντροφοι, τι τεράστια σημασία ο Λένιν στην πρακτική δράση του κόμματός μας στον τομέα της οικονομικής ανάπτυξης. Έλεγε πως αν μπορούσαμε να δώσουμε 100 χιλιάδες τρακτέρ, οι αγρότες θα έλεγαν πως είναι υπέρ της κομμουνίας, δηλαδή υπέρ του κομμουνισμού. Και όταν καταρτίστηκε το σχέδιο του εξηλεκτρισμού της Ρωσίας ο Λένιν το ονόμασε δεύτερο πρόγραμμα του κόμματός μας.

 
Τα μεγάλα σχέδια της οικοδόμησης του κομμουνισμού που επεξεργάστηκε το 20ο συνέδριο του κόμματος είναι το μαχητικό πρόγραμμα των ενεργειών μας στο σύγχρονο στάδιο ανάπτυξης της χώρας. Τα σχέδια αυτά προβλέπουν μια γιγάντια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, με βάση την αδιάκοπη τεχνική πρόοδο, για να αυξηθεί αρκετά η παραγωγή προϊόντων και εμπορευμάτων λαϊκής κατανάλωσης και να γίνει ένα καινούργιο μεγάλο βήμα στο δρόμο προς τον κομμουνισμό.

 
Η πραγματοποίηση των σχεδίων που χάραξε το 20ο συνέδριο έχει τεράστια διεθνή σημασία. Θα είναι ένα καινούργιο συντριπτικό χτύπημα εναντίον των θεωρητικών του καπιταλιστικού κόσμου, που στις εχθρικές επιθέσεις εναντίον του σοσιαλισμού χρησιμοποιούν πλατιά ένα τέτοιο προσωρινό, παροδικό στοιχείο, όπως είναι τα δεδομένα για την παραγωγή εμπορευμάτων κατά κεφαλή όπως στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες.

 
Όλοι οι τίμιοι, απροκατάλυπτοι άνθρωποι βλέπουν πώς με την ορμητική ανάπτυξη που σημειώνει κάθε χρόνο η εθνική μας οικονομία περιορίζεται ραγδαία η διαφορά μεταξύ του επιπέδου παραγωγής προϊόντων κατά κεφαλή στη χώρα μας και του επιπέδου των προηγμένων καπιταλιστικών χωρών. Σήμερα έχουμε καταλάβει κιόλας τη δεύτερη θέση στον κόσμο από άποψη όγκου της βιομηχανικής παραγωγής. Ακόμη και οι πιο άσπονδοι εχθροί μας δεν μπορούν να αρνηθούν την οικονομική δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης και τους γρήγορους ρυθμούς της οικονομικής της ανάπτυξης.

Advertisements