Το κόμμα μας, όλοι μας καταδικάζουμε κατηγορηματικά τον Στάλιν για τα χονδροειδή εκείνα λάθη και τις διαστρεβλώσεις που έβλαψαν σοβαρά την υπόθεση του κόμματος, την υπόθεση του λαού. Χάσαμε πολλούς τίμιους και αφοσιωμένους ανθρώπους, στελέχη του κόμματός μας και του Σοβιετικού κράτους που συκοφαντήθηκαν και μαρτύρησαν, ενώ ήταν αθώοι. Πολλούς από αυτούς τους αποκαταστήσαμε κιόλας. Το κόμμα καταδίκασε τις λαθεμένες μεθόδους καθοδήγησης που διαμορφώθηκαν στην περίοδο της προσωπολατρείας, και δουλεύει με συνέπεια και επιμονή για να αποκαταστήσει τους λενινιστικούς κανόνες στην κομματική ζωή και τις λενινιστικές αρχές καθοδήγησης, για να διευρύνει με κάθε τρόπο τη σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία.

 
Πώς έγινε να κάνει τόσο χονδροειδή και βαριά λάθη ο Στάλιν, ενώ κρατούσε σωστή στάση στην πάλη εναντίον των αντίπαλων του λενινισμού; Αυτό είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα, σύντροφοι. Αυτό είναι η τραγωδία του Στάλιν που σε αρκετό βαθμό οφείλεται στα μεγάλα ελαττώματα που είχε ως άνθρωπος και χαρακτήρας, ελαττώματα που τα είχε υποδείξει ο Β. Ι. Λένιν το Δεκέμβριο του 1992 στο γράμμα του προς το συνέδριο του κόμματος. Τα ελαττώματα αυτά του Στάλιν αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα στην τελευταία περίοδο της ζωής του, τότε που αυτός άρχισε να παραβιάζει ωμά τους λενινιστικούς κανόνες της κομματικής ζωής, να περιφρονεί τις αρχές της συλλογικής καθοδήγησης, να λύνει αυτός μόνος του πολλά από τα σπουδαιότερα προβλήματα του κόμματος και του κράτους, τότε που εξασθένισαν οι δεσμοί του με τα στελέχη και τις μάζες των εργαζομένων. Η κατάσταση περιπλεκόταν και γιατί τα προσωπικά ελαττώματα του Στάλιν τα εκμεταλλεύτηκε ο καταραμένος εχθρός του κόμματος και του λαού, ο προβοκάτορας Μπέρια σε βλάβη του έργου μας.

 
Μεγάλη ευθύνη βαρύνει στο ζήτημα αυτό και τον σ. Μαλενκόφ που έπεσε στην πλήρη επιρροή του Μπέρια, ήταν η σκιά του, ήταν όργανο στα χέρια του Μπέρια. Ο σ. Μαλενκόφ, κατέχοντας ανώτατη θέση στο κόμμα και το κράτος, όχι μόνο δεν αναχαίτιζε τον Ι. Β. Στάλιν, αλλά εκμεταλλευόταν πολύ επιδέξια τις αδυναμίες και τις συνήθειες του Στάλιν στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Σε πολλές περιπτώσεις τον έσπρωχνε σε τέτοιες ενέργειες που αξίζουν αυστηρή καταδίκη.

 
Τώρα πια όλοι βλέπουν καθαρά τι τεράστια θετική σημασία έχει η δουλειά που έκανε το κόμμα σχετικά με την εξάλειψη των συνεπειών της προσωπολατρείας.

 
Η κριτική της προσωπολατρείας και η εξάλειψη των συνεπειών της στον τομέα της ιδεολογικής δουλειάς προκάλεσαν, όπως ήταν εντελώς φυσικό, βαθιές δοκιμασίες και σοβαρούς στοχασμούς ανάμεσα σε ικανά στελέχη και προπάντων ανάμεσα στους συγγραφείς.

 
Ποιοι δοκιμάστηκαν απ’ αυτά περισσότερο και οξύτερα; Πιστεύω, σύντροφοι, πως πιο πολύ δοκιμάστηκαν οι συγγραφείς, οι ζωγράφοι, οι γλύπτες, οι συνθέτες και άλλοι καλλιτέχνες. Από τους συγγραφείς πιο βαθιά δοκιμάστηκαν οι σύντροφοι που βρίσκονταν πιο κοντά στο κόμμα, στην Κεντρική Επιτροπή και συνεπώς στον Στάλιν. Αυτό σήμαινε πως ήταν κοντά στο λαό, κοντά σε ό,τι έκανε ο λαός με την καθοδήγηση του κόμματός μας. Στα έργα αυτά οι συγγραφείς ανιστορούσαν πιστά, με ειλικρίνεια την πάλη και τις νίκες του κόμματος και του λαού. Στα έργα αυτά συναντούσε κανείς και τη μορφή του συντρόφου Στάλιν. Οι συγγραφείς των έργων αυτών πρόσφεραν πολύτιμο έργο, ήθελαν το καλό του κόμματος, μαζί με όλο το λαό, κάτω από την καθοδήγηση του κόμματος πάλευαν για τα υψηλά κομμουνιστικά ιδεώδη. Φυσικά σε μια σειρά περιπτώσεις, με την επίδραση της γενικής κατάστασης που επικρατούσε στην περίοδο της προσωπολατρείας, παρουσιαζόταν στα λογοτεχνικά έργα και στα έργα τέχνης μια όχι αντικειμενική, μια μονόπλευρη περιγραφή της προσωπικότητας του Ι. Β. Στάλιν, μεγαλοποιούνταν υπέρμετρα οι υπηρεσίες του, ενώ ο ρόλος του κόμματος, ο ρόλος του λαού δεν καθρεφτιζόταν όσο άξιζε.

 
Όταν το κόμμα ανάπτυξε την κριτική εναντίον της προσωπολατρείας, την κριτική των λαθών που έκανε ο Στάλιν, μερικοί συγγραφείς άρχισαν να φαντάζονται ότι τάχα όλη σχεδόν η περασμένη δημιουργική τους δράση ήταν λαθεμένη. Ορισμένοι λογοτέχνες εκδηλώσανε μάλιστα και διαθέσεις που έδειχναν ότι σκέφτονται μη τάχα πρέπει να ανασκευάσουν όλα τα βιβλία που είχαν γράψει.

 

Πρέπει να ομολογήσουμε πως ανάμεσα στους διανοούμενους βρέθηκαν και άνθρωποι που ενώ πριν δεν έπαιρναν ενεργό μέρος στην πάλη για την υπόθεσή μας, άρχισαν να βρίζουν και να δυσφημίζουν παράγοντες των γραμμάτων και των τεχνών που εξυμνούσαν τις επιτυχίες τις οποίες είχε σημειώσει ο λαός μας κάτω από την καθοδήγηση του κόμματος. Σοφίστηκαν και θέσανε σε κοινή χρήση την υβριστική λέξη «λουστραδόρος», κολλώντας την ετικέτα αυτή στον καθένα που έγραφε με ειλικρίνεια για τη σοβιετική πραγματικότητα, για τη δημιουργική δουλειά του λαού και για τις μεγάλες του νίκες, στον καθένα που δημιουργούσε θετικές μορφές σοβιετικών ανθρώπων στα λογοτεχνικά έργα και στα έργα τέχνης.

 
Μερικοί σύντροφοι ρωτάνε τι πρέπει να γίνει με τα βραβεία Στάλιν που μ’ αυτά έχουν τιμηθεί άνθρωποί μας. Πιστεύω πως πρέπει να νιώθουμε αισθήματα σεβασμού προς τα βραβεία και με υπερηφάνεια να φέρουμε το τιμητικό διακριτικό του βραβείου Στάλιν. Αν μου είχε απονεμηθεί το βραβείο Στάλιν, εγώ θα έφερα πάνω μου το τιμητικό διακριτικό του βραβευμένου. Στην κρίση για την απονομή των βραβείων Στάλιν έγιναν λάθη: σε μια σειρά περιπτώσεις πήραν τα βραβεία άνθρωποι που δεν το άξιζαν. Αλλά αυτό αποτελεί λεπτομέρεια. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις τα βραβεία Στάλιν πάρθηκαν επάξια από τους παράγοντες της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών.

 
Πρέπει να το πούμε καθαρά και ξάστερα πως το Κομμουνιστικό κόμμα πάντοτε υποστήριζε, υποστηρίζει και θα υποστηρίζει τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες που υπηρετούν τίμια και αφοσιωμένα το λαό τους, χαίρονται μαζί με το λαό για τις επιτυχίες της Πατρίδας στην οικοδόμηση του κομμουνισμού και βρίσκουν τα ζωηρά χρώματα για να εκφράσουν τις επιτυχίες αυτές στα έργα της λογοτεχνίας και της τέχνης.

Advertisements