Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ πιστεύει πως οι φιλικές συναντήσεις και συζητήσεις με λογοτέχνες και καλλιτέχνες πάνω στα σπουδαιότερα ζητήματα της ιδεολογικής δουλειάς ωφελούν πολύ και αξίζουν κάθε υποστήριξη. Μου άρεσε πολύ που στις συναντήσεις και τις συζητήσεις που έγιναν τον τελευταίο καιρό στην ΚΕ του ΚΚΣΕ οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες μίλησαν ανοιχτά και αβίαστα για όλα τα προβλήματα που τους συγκινούν. Μιλούσαν σε περιβάλλον φιλικό τους κι έγιναν κατανοητοί σωστά. Οι μορφές αυτές επικοινωνίας είναι στο έπακρο αναγκαίες για φιλική ανταλλαγή απόψεων, πράγμα που δημιουργεί αλληλοκατανόηση και κοινές απόψεις πάνω στα φλέγοντα ζητήματα της ζωής και της δουλειάς μας.

 
Γιατί τάχα το κόμμα δίνει τόσο μεγάλη προσοχή στα ζητήματα της λογοτεχνίας και της τέχνης; Επειδή στη λογοτεχνία και στην τέχνη ανήκει ένας εξαιρετικά σπουδαίος ρόλος στην ιδεολογική δουλειά του κόμματός μας, στο έργο της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης των εργαζομένων. Οι συγγραφείς, οι ζωγράφοι, οι γλύπτες, οι συνθέτες, οι παράγοντες της κινηματογραφικής και της θεατρικής τέχνης, όλη η διανόησή μας με το έργο της παίρνουν ενεργό μέρος στη δημιουργική δραστηριότητα της σοβιετικής κοινωνίας, υπηρετούν πιστά το λαό τους. Το Κομμουνιστικό κόμμα θεωρεί τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες ειλικρινείς του φίλους και βοηθούς, σίγουρο στήριγμά του στην ιδεολογική πάλη. Το κόμμα ενδιαφέρεται για την άνθιση, για το υψηλό ιδεολογικό περιεχόμενο και για την καλλιτεχνικότητα της λογοτεχνίας και της τέχνης. Ο λαός μας έχει ανάγκη από έργα λογοτεχνίας, ζωγραφικής, μουσικής, τέτοια που εκφράζουν το πάθος της εργασίας, που να το κατανοεί ο λαός. Η μέθοδος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού εξασφαλίζει απεριόριστες δυνατότητες για να δημιουργηθούν τα έργα αυτά. Το κόμμα καταπολεμάει ασυμφιλίωτα τη διείσδυση επιδράσεων της ξένης ιδεολογίας στη λογοτεχνία και την τέχνη, αποκρούει αμείλικτα τις εχθρικές επιθέσεις που γίνονται εναντίον του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

 
Η ιδεολογική πάλη στον τομέα της λογοτεχνίας και της τέχνης είναι δύσκολη και ιδιόμορφη γιατί σήμερα, ανάμεσα στ’ άλλα, αναγκαζόμαστε να προστατεύσουμε τη λογοτεχνία και την τέχνη όχι μόνο από τις εξωτερικές επιθέσεις, αλλά και από τις προσπάθειες ορισμένων εκπροσώπων τους να σπρώξουν τη λογοτεχνία και την τέχνη σε λαθεμένο δρόμο, να τις απομακρύνουν από την κύρια γραμμή της εξέλιξης.

 
Η κύρια γραμμή της εξέλιξης συνίσταται στο ότι η λογοτεχνία και η τέχνη πρέπει να συνδέονται πάντοτε αδιάσπαστα με τη ζωή του λαού, να εκφράζουν πιστά τον πλούτο και την πολυμορφία της σοσιαλιστικής μας πραγματικότητας, να δείχνουν έντονα και πειστικά τη μεγάλη μεταπλαστική δραστηριότητα του σοβιετικού λαού, τις ευγενείς επιδιώξεις και τους ευγενείς σκοπούς του, τα υψηλά ηθικά προσόντα του. Ο ύψιστος κοινωνικός προορισμός της λογοτεχνίας και της τέχνης είναι να ξεσηκώνουν το λαό στην πάλη για καινούργιες επιτυχίες στην οικοδόμηση του κομμουνισμού.

 
Πρέπει να ομολογήσουμε, σύντροφοι, πως ανάμεσα στους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες υπάρχουν ακόμη ορισμένοι που κάποτε χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, απομακρύνονται από το σωστό δρόμο. Οι άνθρωποι αυτοί ερμηνεύουν λαθεμένα, με παραμορφωτικό πρίσμα τα καθήκοντα της λογοτεχνίας και της τέχνης. Προσπαθούν να παρουσιάσουν τα πράγματα έτσι που τάχα η λογοτεχνία και η τέχνη έχουν προορισμό να αναζητούν μόνο τα ελαττώματα, να μιλάνε κατά προτίμηση για το αρνητικό στη ζωή, για περιπτώσεις ανοργανωσιάς και να αποσιωπούν καθετί το θετικό. Αλλ’ ακριβώς το θετικό αυτό, το καινούργιο και το προοδευτικό στη ζωή είναι το σπουδαιότερο στην ορμητικά αναπτυσσόμενη πραγματικότητα της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

 
Οι φορείς των λαθεμένων και βλαβερών απόψεων και διαθέσεων συνέπηξαν μέτωπο εναντίον των συγγραφέων και των ζωγράφων, που στα έργα τους δίνουν πιστές και ζωντανές εικόνες της ανοδικής εξέλιξης της σοβιετικής κοινωνίας, θετικά πρότυπα των συγχρόνων μας. Στην κατηγορία εκείνων που οι κακόβουλοι επικριτές αποκαλούν με το περιφρονητικό παρατσούκλι «λουστραδόρος» κατατάσσονται απ’ αυτούς και συγγραφείς όπως ο συν. Γκριμπατσόφ και μερικοί άλλοι.

 
Υποστηρίζουμε τους συγγραφείς που παίρνουν σωστή θέση στη λογοτεχνία, που γράφουν για τα θετικά στοιχεία της ζωής. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε έργο που έχουν γράψει είναι απαλλαγμένο από τούτα ή εκείνα τα ελαττώματα και δεν μπορεί να γίνει εναντίον του κριτική. Ίσως στο έργο των συντρόφων αυτών και να υπάρξουν ορισμένες λαθεμένες υπερβολές, αλλά αυτό δεν δίνει σε κανένα το επιχείρημα και το δικαίωμα να τους δυσφημίζει, ν’ αρνιέται το ωφέλιμο έργο που έκαναν.

 
Θα βρεθούν σίγουρα μερικοί που θα προσπαθήσουν να ερμηνεύσουν την τέτοια εκτίμηση των γεγονότων και των φαινομένων της λογοτεχνικής ζωής ως σύνθημα για μονόπλευρη απεικόνιση της ζωής, για αποσιώπιση των ελαττωμάτων και των δυσκολιών που υπάρχουν στη σοβιετική πραγματικότητα. Αλλά εμείς προκαταβολικά απορρίπτουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την προσπάθεια αυτή που γίνεται με ακατάλληλα μέσα.


Εμάς, τους κομμουνιστές, κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει πως φοβόμαστε την κριτική, πως προσπαθούμε να συγκαλύπτουμε και να κρύβουμε τα ελαττώματα που παρουσιάζονται στη δουλειά μας. Η πείρα από την ιστορία απόδειξε πως ο φόβος της κριτικής και της αυτοκριτικής ταιριάζει στις τάξεις που σβήνουν και στα πολιτικά τους κόμματα. Το Κομμουνιστικό κόμμα, η Κεντρική του Επιτροπή δίνουν σε όλη τη δραστηριότητά τους το παράδειγμα του πώς πρέπει να αποκαλύπτουμε και να παραμερίζουμε τα ελαττώματα. Θυμηθείτε, λχ., σύντροφοι, τις αποφάσεις του κόμματος πάνω στα ζητήματα που αφορούν την αγροτική οικονομία, την αναδιοργάνωση της διεύθυνσης της βιομηχανίας και της ανοικοδόμησης, πάνω στα ζητήματα που αφορούν στην παραχώρηση ευρύτερων δικαιωμάτων στα τοπικά όργανα και την ανάπτυξη της πρωτοβουλίας τους στη δουλειά, τον περιορισμό του προσωπικού στον κρατικό και τον κομματικό μηχανισμό και τη βελτίωση του τρόπου και των μεθόδων καθοδήγησης.

Advertisements