Η κομματικότητα στην καλλιτεχνική δημιουργία καθορίζεται όχι από την τυπική ένταξη του καλλιτέχνη στο κόμμα, αλλά από τις πεποιθήσεις του, από τις ιδεολογικές του θέσεις. Έχουμε πολλούς καλούς συγγραφείς που δεν είναι μέλη του κόμματος, αλλά τα έργα τους, όσον αφορά το ιδεολογικό τους περιεχόμενο, τον πολιτικό προσανατολισμό είναι βαθιά κομματικά και δικαίως ο λαός αναγνώρισε πως εκφράζουν τα συμφέροντά του.

 
Αν ο αγώνας για τα ιδεώδη του κομμουνισμού, για την ευτυχία του λαού είναι σκοπός της ζωής του καλλιτέχνη, αν ο καλλιτέχνης ζει συνυφασμένος με τα συμφέροντα του λαού, με τις σκέψεις του και τις προσδοκίες του, τότε με όποιο θέμα και αν καταπιαστεί, όποια φαινόμενα της ζωής και να αναπαραστήσει, τα έργα του θα ανταποκρίνονται στα συμφέροντα του λαού, του κόμματος και του κράτους.

 
Ένας τέτοιος καλλιτέχνης τον τρόπο να υπηρετεί το λαό τον διαλέγει ελεύθερα, χωρίς καταναγκασμό, σύμφωνα με την ίδια του την πεποίθηση και την κλίση του, σύμφωνα με την προσταγή της ψυχής και της καρδιάς του. Στις συνθήκες της σοσιαλιστικής κοινωνίας όπου ο λαός είναι πραγματικά ελεύθερος, αληθινός κύριος της τύχης του και δημιουργός της καινούργιας ζωής, για ένα καλλιτέχνη που υπηρετεί πιστά το λαό του δεν μπαίνει ζήτημα αν είναι ή δεν είναι ελεύθερος στη δημιουργία του. Για έναν τέτοιο καλλιτέχνη το ζήτημα ποια στάση θα πάρει απέναντι στα φαινόμενα της πραγματικότητας είναι ξεκάθαρο, δεν του χρειάζεται να προσαρμόζεται, να καταναγκάζει τον εαυτό του, η αληθινή απόδοση της ζωής από τις θέσεις της κομμουνιστικής κομματικότητας είναι ανάγκη της ψυχής του, στις θέσεις αυτές στέκεται γερά, τις υποστηρίζει και τις υπερασπίζει στο δημιουργικό του έργο.

 
Η αληθινή απεικόνιση της ζωής της κοινωνίας, του λαού στα έργα λογοτεχνίας και τέχνης προϋποθέτει την υποχρέωση του καλλιτέχνη τόσο να δείχνει τις θετικές, τις φωτεινές πλευρές της σοσιαλιστικής πραγματικότητας που αποτελούν τη βάση της, όσο και να κριτικάρει τα ελαττώματα, να αποκαλύπτει και να καταδικάζει τα αρνητικά φαινόμενα που καθυστερούν την πρόοδό μας.

 
Στη ζωή, στην πραγματικότητα πλάι στο θετικό υπάρχει πάντοτε και το αρνητικό, όπως γίνεται με τα λουλούδια που στο πλάι τους φυτρώνουν καμιά φορά ζιζάνια. Στην απεικόνιση της πραγματικότητας όλα εξαρτώνται από τον συγγραφέα. Αν ο συγγραφέας υποστηρίζει τις θέσεις του κόμματος, αν υπηρετεί το λαό και θέλει ειλικρινά να βοηθάει το λαό να οικοδομεί την καινούργια κοινωνία, να ξεκαθαρίσει το δρόμο στην πάλη για την οικοδόμηση του κομμουνισμού, ο συγγραφέας αυτός, ο ζωγράφος, ο γλύπτης, ο συνθέτης θα βρει αρκετά καλά παραδείγματα στη ζωή των εργατών, των αγροτών, των διανοουμένων, στη ζωή που κάνουν ορισμένοι άνθρωποι, οι οργανωμένες ομάδες στα εργοστάσια, στα κολχόζ, στα σοβχόζ και θα είναι ικανός, προβάλλοντας αντιμέτωπο το θετικό στο αρνητικό να υποστηρίξει το θετικό, να το παρουσιάσει αληθινά, με ζωηρά χρώματα. Αν ένας συγγραφέας δεν χαίρεται με τις επιτυχίες του λαού του, τότε θα ψάχνει να βρει μόνο το άσχημο, το αρνητικό, θα σκαλίζει στους σκουπιδότοπους και θα το παρουσιάζει για χαρακτηριστικό στη ζωή.

 
Εμείς καταπολεμούσαμε και θα καταπολεμάμε κατηγορηματικά και αδιάλλαχτα κάθε μονόπλευρη, ασυνείδητη, ψεύτικη παρουσίαση της πραγματικότητάς μας στη λογοτεχνία και στην τέχνη. Καταδικάζουμε αυτούς που ψάχνουν να βρουν στη ζωή μόνο τα αρνητικά γεγονότα και χαιρεκακούν σχετικά μ’ αυτό, προσπαθούν να δυσφημίσουν, να λεκιάσουν τους σοβιετικούς μας θεσμούς.

 

Καταδικάζουμε ακόμη κι αυτούς που δημιουργούν πίνακες με πλαστή ομορφιά, γλυκανάλατους, που προσβάλλουν τα αισθήματα του λαού μας, ο οποίος δεν δέχεται και δεν ανέχεται κανενός είδους παραποίηση. Οι σοβιετικοί άνθρωποι απορρίπτουν και τα συκοφαντικά στην ουσία τους έργα, όπως είναι το βιβλίο του Ντούντιντσεφ «Ουκ επ’ άρτω μόνον», καθώς και τις γλυκανάλατες ταινίες που φέρνουν λιγούρα όπως είναι «Το αξέχαστο 1919» ή «Οι κοζάκοι του Κουμπάν».

 
Δυστυχώς ανάμεσα στους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών υπάρχουν μερικοί, όπως οι υπέρμαχοι της λεγόμενης «ελευθερίας της δημιουργίας», που θέλουν να προσπερνάμε, να παραβλέπουμε, να μη κρίνουμε με βάση τις αρχές μας και να μη κατακρίνουμε παρόμοια έργα, που παρουσιάζουν διαστρεβλωμένη τη ζωή της σοβιετικής κοινωνίας. Τους ανθρώπους αυτούς, φαίνεται, τους στενοχωρεί η καθοδήγηση της λογοτεχνίας και της τέχνης από το κόμμα και από το κράτος.

 

Μερικές φορές η αντίστασή τους στην καθοδήγηση αυτή είναι ανοιχτή, αλλά τις πιο πολλές φορές καλύπτουν τις διαθέσεις και τις επιθυμίες τους αυτές με συζητήσεις για περιττή κηδεμονία, για δέσμευση της πρωτοβουλίας κ.τ.π.

 
Δηλώνουμε ανοιχτά πως οι ιδέες αυτές είναι αντίθετες στις λενινιστικές αρχές που καθορίζουν τη στάση του κόμματος και του κράτους απέναντι στα ζητήματα της λογοτεχνίας και της τέχνης. Ο Λένιν, όπως είναι γνωστό, παίρνοντας υπόψη όλη την ειδική σημασία της λογοτεχνίας και της τέχνης, τόνιζε αδιάκοπα πως το κόμμα δεν μπορεί να στέκεται παράμερα από την καθοδήγηση του σπουδαίου αυτού κλάδου της πνευματικής ζωής της κοινωνίας και στην πρακτική του δράση ως αρχηγός του κόμματος και πρόεδρος της Σοβιετικής κυβέρνησης εφάρμοζε με συνέπεια την αρχή αυτή. Να ζεις στην κοινωνία και να είσαι αδέσμευτος από την κοινωνία δεν γίνεται, τονίζει ο Β. Ι. Λένιν. Υπογράμμιζε ακόμη ότι η ελεύθερη λογοτεχνία της σοσιαλιστικής κοινωνίας θα συνδέεται φανερά με την εργατική τάξη, ότι θα εμπνέεται από τα συμφέροντα των εργαζομένων, από τις ιδέες του σοσιαλισμού.

Advertisements