Κι όλο στενεύεις τα μάτια
τάχα για να συγκρατήσεις
τι;
Και το τοξικό σου βλέμμα
μπλέκει με τα τυχαία νεράντζια
και φτιάχνει ιστορίες.
Κι όλο πασχίζω να ξεχνάω
τη φωνή σου
κι ύπουλα έρχεται
στα γέλια μου και με
διαφεντεύει.
Αθήνα,
πάψε ν’ ανασαίνεις
τόσο δίπλα μου,
πάψε τα βράδια να
μετράς τις λύπες μου
και ζήσε λίγο
με το φως της μέρας.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Αγγελική Δημουλή γεννήθηκε στο Μοσχάτο, το 1980. Εργάζεται στην Αθήνα ως φιλόλογος. Διδάσκει, επίσης, ελληνικά σε μετανάστες. Είναι ποιήτρια και μεταφράστρια. Με την πρώτη της ποιητική συλλογή Έρδυλον (εκδόσεις Ποιήματα των Φίλων 2011) συμμετείχε στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. Το ποίημά της Λόγια κεχριμπάρι ήταν η επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στις εκδηλώσεις της Ρίγας ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2014, και το οποίο επίσης μελοποιήθηκε και κυκλοφόρησε σε ψηφιακό δίσκο. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα μαλτέζικα, στα ουκρανικά, στα σλοβένικα, στα ουγγρικά και σε άλλες γλώσσες. Αρθρογραφεί τακτικά σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, κρατώντας τα τελευταία χρόνια σταθερή στήλη με τίτλο «Διακοπές στην ποίηση» στο περιοδικό Vakxikon.gr.

Advertisements