Ο ρόλος των μαζών στην πολιτιστική επανάσταση.

 
Πολιτική διαφώτιση και εκπαίδευση του λαού.

 

Кокамяги Луулик Иоханнесович (1921-1986) «Таллин. Зима» 1977

«Οι εργαζόμενοι διψούν για γνώση γιατί τη χρειάζονται για να νικήσουν. Εννέα από τους δέκα εργαζόμενους αντιλαμβάνονται ότι η γνώση είναι όπλο στον αγώνα τους για χειραφέτηση, ότι οι αποτυχίες τους οφείλονται στην έλλειψη μόρφωσης και ότι τώρα εξαρτάται από αυτούς πραγματικά να προσφέρουν στον καθένα ευκαιρία για εκπαίδευση. Η υπόθεσή μας είναι εξασφαλισμένη γιατί ο ίδιος ο λαός βάλθηκε να χτίσει μια νέα σοσιαλιστική Ρωσία».(Λένιν, Άπαντα, τομ.28, σελ. 88, αγγλ.εκδ.)

 
«….Ο σκοπός της πολιτιστικής κουλτούρας , της πολιτικής διαπαιδαγώγησης είναι να καταρτίσει γνήσιους κομμουνιστές ικανούς να εξαφανίσουν το ψεύδος και τις προκαταλήψεις και να βοηθήσουν τους εργαζόμενους να εξουδετερώσουν το παλιό σύστημα και να χτίσουν ένα κράτος χωρίς καπιταλιστές χωρίς εκμεταλλευτές και χωρίς γαιοκτήμονες»(Λένιν, Άπαντα, τομ. 31, σελ. 368-368, αγγλ. Εκδ.)

 
«Στην κομματική μας δουλειά καθορίσαμε τους δικούς μας τρόπους για άσκηση μακρόχρονης επιρροής πάνω στις μάζες αλλά οι τρόποι αυτοί πρέπει να συνδέονται με εκπαιδευτικές μεθόδους και ιδιαίτερα με σχολική εκπαίδευση και μόρφωση των ενηλίκων».(Λένιν, Άπαντα, τομ. 28, σελ. 437-438, αγγλ. Εκδ.)

 
«Χρειάζεται γνώση για να πάρει κανείς μέρος στην επανάσταση με νοημοσύνη, με σκοπό και με επιτυχία»(Λένιν, Άπαντα, τ. 26, σελ. 352, αγγ. Εκδ.)

 
Το βασικό διακριτικό γνώρισμα της σοσιαλιστικής πολιτιστικής επανάστασης είναι ο μαζικός πανεθνικός χαρακτήρας.

 
Καταδικάζοντας τις υποκειμενικές μικροαστικές θεωρίες που υποτιμούν το ρόλο των μαζών στην ιστορία, ο Λένιν επανέλαβε μια από τις βασικές θέσεις του Μαρξ: «Όσο η ανθρώπινη δραστηριότητα που διαμορφώνει την ιστορία αυξάνει σε πλάτος και βάθος, το μέγεθος εκείνης της μάζας του πληθυσμού που είναι οι συνειδητοί διαμορφωτές της ιστορίας θα αυξάνει επίσης».(«Η κληρονομία την οποία αποκηρύττουμε», Άπαντα, τομ.2, σελ.524).

 

Филонов Павел Николаевич (1883–1941) «Тракторный цех» 1931

Σαν αποτέλεσμα της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, ο λαός έγινε, για πρώτη φορά στην ιστορία, ο κυρίαρχος της δικής του χώρας, ο συνειδητός και δραστήριος οικοδόμος μιας νέα κοινωνίας. Το βάθος και η ένταση της Επανάστασης στη Ρωσία, καθορίστηκαν από την ικανότητα του προλεταριάτου να συνενώνει κάτω από τη σημαία του πολλά εκατομμύρια εργαζομένων. Η μεγάλη δύναμη και η ζωτικότητα της Οκτωβριανής Επανάστασης απορρέουν από την ξυπνημένη δημιουργική ενεργητικότητα των μαζών και από τον πόθο τους για μια νέα ζωή, για διαφώτιση και πολιτισμό.

 

Ряжский Георгий Георгиевич (1895-1952) «Крах банка» 1932

Αμέσως μετά την επανάσταση, το Κομμουνιστικό Κόμμα αντιμετώπισε το τιτάνιο καθήκον να καθοδηγήσει το δημιουργικό ενθουσιασμό των μαζών, να σταθεί επικεφαλής του κινήματος των μαζών και να οδηγήσει το λαό της Ρωσίας προς το σοσιαλισμό. Η χώρα είχε να τραβήξει μπροστά, σε έναν ανεξερεύνητο δρόμο, συντρίβοντας την άγρια αντίσταση των τάξεων που είχαν ανατραπεί. Κατά τη διάρκεια της θυελλώδους επαναστατικής περιόδου, ο Λένιν δίδαξε τους οικοδόμους μια νέας ζωής να μην υποχωρούν μπροστά στις δυσκολίες αλλά να τις ξεπερνούν διδασκόμενοι από τα δικά τους λάθη και επεξεργαζόμενοι σωστές αποφάσεις πάνω στη βάση της συλλογικής πείρας. Έγραφε: «Μόνο η συλλογική πείρα εκατομμυρίων μπορεί να μας δώσει αποφασιστική καθοδήγηση σε αυτόν τον τομέα, ακριβώς γιατί, για το έργο μας, για το έργο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού δε φτάνει η πείρα των εκατοντάδων και εκατοντάδων χιλιάδων των ανωτέρων στρωμάτων που διαμόρφωσαν την ιστορία μέχρι σήμερα στη φεουδαρχική κοινωνία και στην καπιταλιστική κοινωνία. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο, ακριβώς γιατί στηριζόμαστε στην κοινή πείρα, στην πείρα εκατομμυρίων εργαζόμενων».(«Ομιλία στο 1ο Συνέδριο των Οικονομικών Συμβουλίων, Άπαντα, τομ. 27, σελ. 393-394, ελλην. Εκδ.)

 
Ο Λένιν ζητούσε να ασχολούνται μεγάλα τμήματα των εργαζομένων με την διακυβέρνηση της χώρας, πιστεύοντας πως αυτό είναι εγγύηση επιτυχίας. Έλεγε: «Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να θεσπιστεί εκ των άνω. Το πνεύμα του απορρίπτει τη μηχανική γραφειοκρατική προσέγγιση. Ο ζωντανός δημιουργικός σοσιαλισμός είναι το προϊόν των ίδιων των μαζών».(«Συνεδρίαση της Πανρωσικής ΚΕΕ. 4(17) Νοεμβρίου», Άπαντα, τομ. 26, σελ. 288).Ήταν φυσικό λοιπόν που από τις πρώτες κιόλας μέρες της προλεταριακής εξουσίας το Κομμουνιστικό Κόμμα και η σοβιετική κυβέρνηση αντιμετώπισαν του πρόβλημα που διατυπώθηκε λακωνικά από τον Λένιν: «Υψώστε τα κατώτερα στρώματα του πληθυσμού στη θέση να φτιάχνουν την ιστορία».

 

Калманов Батр Николаевич (1920-1981) «С. М. Киров в селе Ольгинском»

Για να το πετύχει αυτό το σοβιετικό κράτος έπρεπε να καταρτίσει ένα εκτεταμένο, άνευ προηγουμένου εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Η πολιτική διαφώτιση των μαζών έγινε μια από τις πιο ζωτικές πλευρές της δραστηριότητας του προλεταριακού κράτους, ένα από τα άμεσα καθήκοντα της σοβιετικής κυβέρνησης. Η διαφώτιση αυτή έπρεπε να γίνει με την άμεση συμμετοχή των εργαζομένων μαζών στην κρατική οικονομική και πολιτιστική δραστηριότητα της χώρας. Ο Λένιν ενθάρρυνε τη δίψα των εργαζομένων για δημιουργική δράση. Αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση έγραφε: «Ένα από τα πιο σημαντικά καθήκοντα σήμερα, αν όχι το πιο σημαντικό, είναι να αναπτύξουμε αυτή την ανεξάρτητη πρωτοβουλία των εργατών και όλων των εργαζομένων και γενικά των ανθρώπων που βρίσκονταν κάτω από εκμετάλλευση , να την αναπτύξουμε όσο το δυνατό πιο πλατιά σε δημιουργική οργανωτική εργασία». («Πώς να οργανώσουμε το Συναγωνισμό», Άπαντα, τομ. 26, σελ.409, αγλ. Εκδ.). Στις ομιλίες και τα άρθρα του ο Λένιν τόνιζε πάντοτε την ανάγκη να αναπτυχθεί η δημιουργική πρωτοβουλία των μαζών. Μίλησε σχετικά με αυτό στο 1ο Πανρωσικό Εκπαιδευτικό Συνέδριο και έγραφε γι αυτό σε μία επιστολή του προς το Προεδρείο των πολιτιστικών εκπαιδευτικών οργανώσεων, στο άρθρο «ο χαρακτήρας των εφημερίδων μας» και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.

Advertisements