Рыжих Виктор Иванович (1933) «Кибернетики» 1985

Ο Λένιν παρατηρούσε τα εμφανιζόμενα μπουμπούκια της κομμουνιστικής συνειδητότητας με μεγάλη προσοχή. Θεωρούσε τι νέες αμοιβαίες σχέσεις μέσα στην ομάδα, τη νέα στάση έναντι της εργασίας και τη βαθμιαία σταθεροποίηση των νέων ηθικών προτύπων σαν άμεσα συνδεδεμένα με το σχηματισμό σοσιαλιστικού πολιτισμού.

 
Έγραφε: «Πρέπει να μελετούμε προσεχτικά τους τρυφερούς νέους βλαστούς, πρέπει να αφιερώνουμε για αυτούς τη μεγαλύτερη μας προσοχή, να κάνουμε το κάθε τι για προώθηση της ανάπτυξης τους και να τους φροντίζουμε».(«Μεγάλη Αρχή», Λένιν, Άπαντα, τομ. 29, σελ. 425, αγγλ. Εκδ.)

 
Ο Λένιν έδωσε ξεχωριστή σημασία στους κομμουνιστές Σαμπότνικους (Εργάτες, υπάλληλοι και αγρότες που προσέφεραν εθελοντική εργασία χωρίς πληρωμή σε μη εργάσιμες μέρες ή υπερωρίες προς όφελος της σοσιαλιστικής οικοδόμησης) που οργανώνονταν την εποχή της πείνας, την άνοιξη του 1919. Στο άρθρο του Μεγάλη Αρχή έγραφε: «Είναι η αρχή μιας επανάστασης, που είναι πιο δύσκολη, πιο χειροπιαστή, πιο ριζοσπαστική και πιο αποφασιστική από την ανατροπή της κεφαλαιοκρατίας, γιατί αποτελεί νίκη ενάντια στο δικό μας συντηρητισμό, πειθαρχία, τον μικροαστικό εγωισμό, μια νίκη ενάντια στις συνήθειες που κληροδοτήθηκαν στους εργάτες και χωρικούς από τον καταραμένο καπιταλισμό». (Στο ίδιο, σελ. 411)

 
Στη σκέψη του λαού η επανάσταση είναι μια από τις πιο βαθιές, τις πιο σημαντικές εκδηλώσεις της πολιτιστικής επανάστασης. Κατά συνέπεια ενώ μελετούν τα ατομικά ζητήματα οι πολιτικοί καθοδηγητές δεν πρέπει να παραβλέπουν το μεγάλο πρόβλημα της όλης σοσιαλιστικής πολιτιστικής επανάστασης –«να βοηθήσουν στη διαφώτιση και διαπαιδαγώγηση των εργαζομένων μαζών, για να αποβάλλουν τους παλιούς τρόπους και τη ρουτίνα της συνήθειας… που κληρονόμησαν από το παλιό σύστημα, τη συνήθεια της ατομικής ιδιοκτησίας με την οποία είναι ολότελα εμποτισμένες οι μάζες». («Ομιλία στη Διάσκεψη Στελεχών Πολιτικής Εκπαίδευσης». Άπαντα, τομ. 31, σελ. 365)

 

Филатчев Олег Павлович (1937-1997) «Студенты» 1975 Роспись фойе РГУ нефти и газа им. И.М. Губкина

Ο Λένιν επεξεργάστηκε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης των εργαζόμενων στην ομιλία του στο 3ο Συνέδριο της Οργάνωσης Κομμουνιστικής Νεολαίας, επιφορτίζοντας τη νέα γενεά με το καθήκον της μελέτης του κομμουνισμού. «Για να μάθει κανείς τον κομμουνισμό» είπε ο Λένιν «πρέπει πάνω απ’ όλα να συντονίζει κάθε βήμα στην εξάσκηση και την εκπαίδευσή του με τον αγώνα των εργαζομένων ενάντια στους εκμεταλλευτές, με την καθημερινή τους δουλειά. Όλη η ζωή μας , δύναμή μας και εργασία μας πρέπει να είναι αφιερωμένη στην κοινή υπόθεση. Είναι πάνω σε αυτήν την αρχή που πρέπει να καλλιεργήσουμε και να ενσταλλάξουμε στα μυαλά των ανθρώπων την κομμουνιστική ηθική».

 
Η πολιτιστική επανάσταση είναι ένα πολλαπλό προτσές που αγκαλιάζει όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής. Εκδηλώνεται κατά κύριο λόγο στο γεγονός ότι μεγάλες μάζες των εργαζομένων αρχίζουν να αφομοιώνουν τον πολιτισμό και να αποκτούν γνώση.

 
Το σοβιετικό σύστημα δημιούργησε όλες τις αναγκαίες συνθήκες για την πανεθνική διάδοση και χρησιμοποίηση της κουλτούρας προς όφελος των εργαζομένων. Έκανε δυνατό να εγκαθιδρυθεί ένα εκτεταμένο δίχτυ εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, λεσχών, βιβλιοθηκών και άλλων εκπαιδευτικών κέντρων. Παντού στην πόλη και την ύπαιθρο ξεπηδούσαν νέα σχολεία και νέες επαγγελματικές και γεωργικές σχολές παράλληλα με μη επαγγελματικές μαζικές οργανώσεις όλων των ειδών-ομάδες αυτό-μόρφωσης, ομάδες ερασιτεχνών, στούντιο καλών τεχνών, αθλητικοί όμιλοι και δεκάδες άλλα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα διάφορα στο μέγεθος και τους σκοπούς.
Όλη η πολιτιστική εκπαίδευση κάτω από τη σοβιετική εξουσία στηρίχθηκε πάνω στην τεράστια επίδραση του πραγματικού πολιτισμού πάνω στις μάζες κι αυτή υπήρξε η κινητήρια δύναμη όλων των αλλαγών που πραγματοποιήθηκαν από το προλεταριακό κράτος.

 

Алешина Татьяна Николаевна (1955-1981) «Вечер» 1979

Επιτακτικό καθήκον ήταν η εξαφάνιση του αναλφαβητισμού-της κακής αυτής κληρονομιάς του τσαρισμού «Μια κομμουνιστική κοινωνία δεν μπορεί να οικοδομηθεί σε μια χώρα όπου επικρατεί αγραμματοσύνη» έγραψε ο Λένιν στο άρθρο του «Τα καθήκοντα των Οργανώσεων Νεολαίας» (Λένιν, Άπαντα, τομ.31, σελ.296). Το θεωρούσε σαν ζήτημα ζωτικής σημασίας να κινητοποιήσει τους μορφωμένους ανθρώπους για αγώνα κατά του αναλφαβητισμού.
Στις 10 του Δεκέμβρη 1918, η κυβέρνηση θέσπισε το νόμο «Κινητοποίηση των μορφωμένων ανθρώπων και οργάνωση της προπαγάνδας του σοβιετικού συστήματος», και ένα χρόνο αργότερα, στις 26 του Δεκέμβρη 1919 ο Λένιν υπόγραψε το ιστορικό διάταγμα του Συμβουλίου των Επιτροπών του Λαού «Εξαφάνιση της αγραμματοσύνης ανάμεσα στον πληθυσμό της ρωσικής σοσιαλιστικής ομόσπονδης σοβιετικής δημοκρατίας». Το διάταγμα διακήρυττε πως ολόκληρος ο πληθυσμός από 8 μέχρι 50 χρονών είναι υποχρεωμένοι να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν αν δεν είναι ήδη εγγράμματοι. Για όσους παρακολουθούσαν μαθήματα η εργάσιμη μέρα ελαττώθηκε κατά 2 ώρες χωρίς να επηρεαστούν τα ημερομίσθια τους. Αυτό έγινε στα χρόνια τρομακτικών υλικών δυσκολιών και ταλαιπωριών όταν κάθε κιλό σιτάρι, κάθε τόνος κάρβουνο και κάθε μέτρο ύφασμα ήταν πολύτιμα και δυσεύρετα.

Advertisements