Ο μεταλλάς φίλος Νίκος Παπούλιας γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα. Σπούδασε Φυσική επίσης στην Αθήνα όπου και ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Ποίηση του έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό ‘Τα Τετράδια Του Ελπήνορα’ – ετήσια έκδοση του ποιητικού εργαστηρίου του ιδρύματος ‘Τάκης Σινόπουλος’. Έχει επίσης ασχοληθεί και με την μετάφραση ξενόγλωσσης ποίησης και δοκιμίων, κυρίως γερμανόφωνης, λόγω ιδίαιτερης σχέσης με την γερμανική γλώσσα και πολιτισμό.

Nυχτερινός Περιπατητής

Βαθειά η νύχτα
από αστέρια γαλήνια νοτισμένη
το απαλό τους φως ασημόφωνη προσευχή
γλυκά ρέωντας, μειλίχια θωπεύει
τον κάματο και την νυχτερινή ηδυπάθεια το ίδιο

Σκοτεινή η Ψυχή
από την νύχτα την τρίσβαθη εγείρεται
πνεύμα άγρυπνο και ερημωμένο
του σκότους η ερημία, η βουλιμία
ακόρεστη και μανική κοχλάζει

Απροσπέλαστη η νύχτα
Σκοτεινή Ψυχή,Έρημη Ψυχή
της αβύσσου η λαχτάρα, ερεβώδης περιπλάνηση

Μορφή καμία πλησίον
σχήμα το Πρόσωπο να λάβει
την αηδία σε αγώνα να στρέψει
αγάπη ο κόπος να καρπίσει
άνθος φωτοστόλιστο στον ουρανό να φτερουγίσει

Βαθειά η νύχτα
σεπτό μυστικό η ελπίδα
σκιές ευλαβικά, σε καντηλόφωτη σιωπή, ριγούν
στου Νυχτερινού Περιπατητή τον μυρωμένο διάβα
στου Νυχτερινού Περιπατητή το αναστάσιμο Πέρασμα.

.

I.

Πίκρα και πείσμα τον χρόνο στεφανώνουν
τον χρόνο τον ασίγαστο,
που της αγάπης το ζύγιασμα λησμόνησε
στου πελάγου και του ουρανού το σμίξιμο,
το πότε πένθιμο, το πότε φλογισμένο

Τώρα, έναν ωκεανό δακρύων πρέπει να πλεύσουμε
χωρίς υπόσχεση λιμανιού, δίχως προσμονή γης
μνήμα μας ο αφρός.
Χρέος οριστικό το ταξίδι..

II.

Στου αδελφού το χείλι
χλωμό χαράζει  το χαμόγελο
που στον αγώνα με κρατά
τώρα, στου θέρους το σβήσιμο
δοξάζεται του σταφυλιού έμπειρου(ώριμου) το ακήρατο χρυσάφι,
η ελπίδα γι’άνοιξη αγάλλεται.

III.

Η Θάλασσα μας δίδαξε κουράγιο
ο έρωτας ηρωισμό,
έτσι το σκαρί μας γερά αρμώσαμε
και σαλπάραμε

Πλέωντας πετάξαμε κάθε ψευδαίσθηση ζωής
μένωντας στο τέλος ολότελα γυμνοί
μόνο με τον Ήλιο για ασπίδα
και το θάρρος,
εμείς να γίνουμε η αγάπη που λείπει από τον κόσμο

Advertisements