Αποτέλεσμα εικόνας για χειμερινη ισημερια νικος σουβατζης

Χειμερινή ισημερία

Ο κόσμος μας έγινε σκιά

κάτω από μαύρο ουρανό

Μείναμε να νοσταλγούμε αιώνια το καλοκαίρι

και τη φωτιά

που ‘καιγε κάποτε στα μάτια μας

Χαμογελάμε μόνο για να θυμόμαστε

πως κάποτε είχαμε τη δύναμη να ονειρευόμαστε

Τις άγρυπνες νύχτες μας

κοιτάμε κάθε τόσο απ’ το παράθυρο αν ξημέρωσε

και περιμένουμε να λάμψει ξανά εκείνος ο ήλιος

που τον λέγαμε δικό μας

 

Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος μιλά για το βιβλίο

Το κείμενο του Νίκου Σουβατζή

Θα ξεκινήσω διαβάζοντάς σας ένα κείμενό μου για την ποίηση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Σελίδες

Κραυγάζοντας στο σκοτάδι

Φανταστείτε έναν άνθρωπο που το μυαλό του δεν ησυχάζει ποτέ. Τις νύχτες στριφογυρίζει νευρικά στο κρεβάτι και δεν καταφέρνει να κοιμηθεί παρά με το πρώτο φως της ημέρας. Αλλά και ο ύπνος του είναι εξίσου ανήσυχος. Ένας ύπνος στον οποίο κυριαρχούν οι εφιάλτες. Μέρα και νύχτα το μυαλό του μοιάζει με μια φουρτουνιασμένη θάλασσα που δεν γαληνεύει ποτέ. Ταξιδεύοντας νοερά απ’ το παρελθόν στο παρόν και το μέλλον το χρώμα που κυριαρχεί σ’ αυτό το ταξίδι είναι το μαύρο. Χιλιάδες “πώς” και “γιατί” περιμένουν απαντήσεις, χιλάδες “αν” διαμορφώνουν διαφορετικές εκδοχές της ζωής του και του κόσμου. Νιώθει όμως εγκλωβισμένος στην πραγματικότητα, δέσμιος των επιλογών του, της αδυναμίας του, των παθών του. Η καρδιά του είναι πλημμυρισμένη από συναισθήματα ανάλογα με τους εφιάλτες που κυριαρχούν στον ύπνο του και το μαύρο που κυριαρχεί στα ταξίδια του μυαλού του. Θλίψη, οργή, πόνος, πικρία, φόβος, αγωνία. Συναισθήματα που αν και είναι γνώριμα στον καθένα είναι δύσκολο να μοιραστούν. Όσα νιώθει και όσα σκέφτεται τα κρατάει μέσα του. Ώσπου γίνονται ένα κουβάρι χωρίς αρχή και τέλος.

Ένα βράδυ την ώρα που όλοι κοιμούνται βγάζει μια κραυγή. Είναι ο μόνος τρόπος να εκφράσει αυτά που κρύβονται στην καρδιά και το μυαλό του. Είναι μια πράξη σχεδόν ενστικτώδης που μπορεί και να μην έχει λογική. Ξέρει ότι λίγοι θα τον ακούσουν και ακόμα λιγότεροι θα τον καταλάβουν. Η κραυγή του μπορεί να ενοχλήσει κάποιους, μπορεί να παρερμηνευθεί, να παρεξηγηθεί. Όμως έχει καταφέρει να βγάλει από μέσα του, έστω και για λίγο, αυτά που τον πνίγουν. Έχει καταφέρει να διώξει από πάνω του έστω και ένα μικρό μέρος απ’ το βάρος που συνθλίβει τη ζωή του. Και θα βρεθούν κάποιοι άνθρωποι που αυτή η κραυγή θα αγγίξει κάποιες ευαίσθητες χορδές τους και κάποιοι άλλοι που θα νιώσουν σαν να βγαίνει απ’ το δικό τους στόμα, αλλά και αυτοί που θα προσπαθήσουν να φανερώσουν όσα κρύβει.

Η ποίηση είναι σαν μια κραυγή στο σκοτάδι. Σκέψεις που δεν φανερώθηκαν, λόγια που έμειναν στη σιωπή, συναισθήματα που δεν μοιράστηκαν, βασανισμένα “πώς” και “γιατί”, αμέτρητα “αν”, ατέλειωτες νύχτες, πάθη και αδυναμίες, όνειρα και εφιάλτες μετατρέπονται σε στίχους. Σε στίχους που κάποιοι μπορεί να μην διαβάσουν ποτέ. Σε στίχους που μπορεί να ενοχλήσουν, να παρερμηνευθούν, να παρεξηγηθούν αλλά, το σημαντικότερο, θα αγγίξουν κάποιους ανθρώπους.

Αυτό ήταν το κείμενο και συνεχίζω με κάποια στοιχεία για τα ποιήματά μου.

Η ενασχόλησή μου με την ποίηση ξεκίνησε λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωση των πρώτων μου διηγημάτων, χωρίς να υπολογίζω κάποιες αρκετά παλιότερες προσπάθειες με πενιχρά αποτελέσματα. Έτσι τα ποιήματά μου εξελίχθηκαν παράλληλα με τα διηγήματα. Όπως και στα πεζά μου έτσι και στα ποιήματα με απασχολούν τα ίδια θέματα: ο πόνος, ο φόβος, η μοναξιά, η απόγνωση, η κρατική βία, τα όνειρα, η αντίσταση, η ελπίδα. Γράφω για τον αγώνα του ανθρώπου για ψωμί και ελευθερία, για τον κόσμο που ονειρεύομαι, για τους εφιάλτες που στοιχειώνουν τις νύχτες μου, για την αναζήτηση της αθωότητας των παιδικών μου χρόνων. Στα ποιήματά μου θα βρούμε τους ίδιους ανθρώπους που πρωταγωνιστούν και στα διηγήματα του πρώτου μου βιβλίου. Είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, οι περισσότεροι φτωχοί και περιθωριοποιημένοι που διεκδικούν τη ζωή τους. Η συλλογή μου αποτελείται από σαράντα τέσσερα ποιήματα που γράφτηκαν απ’ τα τέλη του 2011 μέχρι τα τέλη του 2015. Αν και η θεματολογία τους ποικίλει αποτελούν όλα αναπόσπαστα κομμάτια αυτής της συλλογής σαν να συμπληρώνει το ένα το άλλο. Πηγή έμπνευσής μου είναι πάντα η ζωή. Η ζωή που ζω αλλά και η ζωή που ονειρεύομαι. Τέλος θα επαναλάβω κάτι που είχα πει στην παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου. Ότι δηλαδή απευθύνομαι σε κάθε άνθρωπο που γνωρίζει ανάγνωση και έχει μια στοιχειώδη ευαισθησία.

Advertisements