Archive for Απρίλιος, 2017


No automatic alt text available.

Λογοτέχνης την Πρωτομαγιά

 

Κι αυτήν τη Πρωτομαγιά οι στίχοι μου

πολυβόλα να γαζώνουν

στο σάπιο οικοδόμημα πέτρα να μην μείνει

παιδιά-θεριά να ξαναφυτρώσει η γή

το σκότος να τσακίσουν

το δέντρο και πάλι στην πλατεία

ν’απλώσει τα κλαριά του

και να συναχτούν στον ίσκιο του

οι νέοι Οδηγητές!

 

Χρήστος Δημούλας

29-4-2017

Advertisements

Αποτέλεσμα εικόνας για Ernst fischer the necessity

Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ αναφέρθηκε στην παρακμή της αρχαιότητας. Χαίρομαι πραγματικά γι’ αυτό στις μελέτες μου έκανα μια αντιπαράθεση ανάμεσα στη σύγχρονη παρακμή και την παρακμή της αρχαιότητας. Οι διαφορές: η παρακμή της αρχαιότητας ήταν διαφορετική παρακμή γιατί απ’ αυτή δεν ξεπήδησαν νέες δυνάμεις. Κανένα στρώμα του τότε πληθυσμού δεν ενδιαφέρθηκε να τις βοηθήσει να γεννηθούν. Ήταν μια εποχή χωρίς καμιά προοπτική και ελπίδα. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κράτησε απόλυτα αρνητική στάση και δεν βρέθηκε κανείς που να μπορέσει να ανακαλύψει μια οποιαδήποτε κοινωνική λύση σ’ αυτό τον κόσμο. Οι πατέρες της εκκλησίας περιέγραψαν τον κόσμο αυτό με τα πιο μελανά χρώματα, έτσι ακριβώς όπως και οι ειδωλολάτρες συγγραφείς των τελευταίων ρωμαϊκών χρόνων. Τον περιέγραψαν σα σκοτεινή φυλακή που έχει μόνο παράθυρα τα οποία βλέπουν προς τον άλλο κόσμο. Αυτή ήταν η όψη της πραγματικής παρακμής.

Από την εποχή, όμως, της βιομηχανικής επανάστασης αναπτύχθηκαν παραγωγικές δυνάμεις που δεν σταματούν. Κατά τη γνώμη μου, έχουν βασική σημασία για την τέχνη και τη λογοτεχνία, οι αδιάκοπες αντιθέσεις ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και τις οπισθοδρομικές παραγωγικές σχέσεις, αντιθέσεις που απέδειξε ο Καρλ Μαρξ. Έτσι και στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό βλέπουμε την τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και είναι αδύνατο να παραδεχτούμε πως μια τέτοια απελπιστική και χωρίς διέξοδο κατάσταση, θα μπορούσε να είναι μόνιμη. Είναι αλήθεια πως η ανθρωπότητα κινδυνεύει να καταστραφεί από την ατομική βόμβα. Όμως, υπάρχει και η δυνατότητα να αποφευχθεί αυτή η καταστροφή και οι σύγχρονες παραγωγικές δυνάμεις να αντιστραφούν και να μπουν στην υπηρεσία της ανθρωπότητας.

Ο Λένιν χαρακτήριζε τον ιμπεριαλισμό σαν τον ετοιμοθάνατο καπιταλισμό. Ο θάνατος αυτός είναι μακροχρόνια ιστορική πορεία που δεν πρέπει να σημαίνει την αναπόφευκτη παρακμή της τέχνης και της λογοτεχνίας.

Στην εποχή που αναφέρεται ο Λένιν στο έργο του για τον ιμπεριαλισμό, τέλη του περασμένου αιώνα – αρχές του 20ου, κυριαρχούσαν πραγματικά τα στοιχεία της παρακμής. Πραγματικά κυριαρχούσε ο παρασιτικός τύπος του εισοδηματία και το κράτος των εισοδηματιών. Αλλά ήδη από τότε άρχισαν να εμφανίζονται, μέσα στον αστικό κόσμο, αντίθετες δυνάμεις και αντίθετες τάσεις. Εμφανίστηκε, την εποχή εκείνη, η απόλυτη παρακμή του Χουίσμαν που στην περίοδο της δίκης του Ντρέϋφους ασπάσθηκε τον καθολικισμό, εμφανίστηκε η παρακμή του ντ’ Ανούτσιο που εξυμνούσε την δανδίστικη τεμπέλικη άρχουσα τάξη, εμφανίστηκε η παρακμή των ακαδημαϊκών ζωγράφων που απεικόνιζαν εξιδανικευμένες κοκότες. Παράλληλα, όμως, υπήρξε ο Ζολά, το άγαλμα του Μπαλζάκ από τον Ροντέν, ο Σεζάν με τον κυβισμό του που βρίσκονταν σε αντίθεση με την παρακμή της τέχνης. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να δείξουμε ανάγλυφα ότι ακόμα και σε εποχές που δυναμώνει η παρακμή, ξεπηδάνε αντίθετες δυνάμεις.

Ύστερα, συχνά ξεχνάμε πως ο Λένιν στην ανάλυσή του χαρακτήρισε τον ιμπεριαλισμό σαν ετοιμοπόλεμο καπιταλισμό. «Θα ήταν λάθος να πιστέψουμε πως αυτή η τάση αποσύνθεσης, αποκλείει τη γρήγορη ανάπτυξη του καπιταλισμού… Γενικά ο καπιταλισμός αναπτύσσεται γρηγορότερα από πριν…» Η αδιάκοπη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δεν επιτρέπει την τελμάτωση, αντίθετα επενεργεί εναντίον της. Η ανάπτυξη αυτών των νέων παραγωγικών δυνάμεων, τις τελευταίες δεκαετίες, δυνάμωσε σε πλάτος και σε ρυθμό, και έτσι παράλληλα επέδρασε και στην ανάπτυξη του καπιταλισμού. Αλλά η άμιλλα με το σοσιαλισμό ανάγκασε τον καπιταλισμό να ψάξει να βρει νέες μεθόδους. Οποιαδήποτε ακτινογραφία της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας, θα έδειχνε ότι ο σοσιαλισμός αποτελεί την αόρατη διάρθρωσή της, την αναπόφευκτη αναγκαιότητά της. Αυτή η νέα πραγματικότητα δίνει και στη λογοτεχνία καινούρια ώθηση.

Δυστυχώς, πολλοί από τους φίλους μας αποδέχονται μια μηχανιστική, μη διαλεκτική θεώρηση: εφόσον έχουμε μια κοινωνία που παρακμάζει και πεθαίνει, η τέχνη και η λογοτεχνία της πρέπει να είναι και αυτή παρακμασμένη και εκφυλισμένη. Η αντίληψη, όμως, αυτή παραβλέπει τελείως τη βασική αντίθεση της εποχής μας, δηλαδή τη διαρκή αντίθεση ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και τις παραγωγικές σχέσεις. Η βασικότερη και πιο αποφασιστική πόλωση γίνεται ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη. Κυρίως στην πάλη ανάμεσα στις δυο αυτές τάξεις, έστω και αν δεν είναι μόνο ανάμεσα σ’ αυτές, εκδηλώνεται η αντίθεση ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και τις παραγωγικές σχέσεις. Η πάλη αυτή επηρεάζει την εμπειρία και τη συνείδηση κάθε καλού καλλιτέχνη, κάθε λογοτέχνη. Στο έργο κάθε πραγματικά σοβαρού καλλιτέχνη ή λογοτέχνη, θα επιβάλλονται πάντα οι παραγωγικές δυνάμεις στις παραγωγικές σχέσεις. Από τις παλιές αντιλήψεις ξεγεννιέται η καινούρια πραγματικότητα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Σαρτρ

Αν θελήσουμε να εφαρμόσουμε αυτή τη μέθοδο για ένα ορισμένο συγγραφέα σε δοσμένη στιγμή, καταλήγουμε στην άποψη πως ο όρος «παρακμή» παίζει κάποιο ρόλο μόνο σε πολύ σπάνιες εποχές. Το να λέει κανείς ότι οι συγγραφείς, για τους οποίους μιλάμε, είναι παρακμασμένοι γιατί ανήκουν σε μια παρακμασμένη κοινωνία, είναι σα να ζεύει τα βόδια πίσω από τα’ αλέτρι. Και τούτο γιατί όλο και πιο πολύ βλέπουμε πως ο καπιταλισμός είναι ακόμα πολύ γερός. Μπορούμε πραγματικά τούτη τη στιγμή να πούμε ότι ο καπιταλισμός σημειώνει πτώση; Δεν ξέρω. Αυτό θα’ πρεπε να το εξετάσουμε με μεγάλη προσοχή. Ο καπιταλισμός έχει ακόμη πολλή ζωή. Θα έπρεπε να έχει υποκύψει και μόνο από το γεγονός της αντίθεσης που υπάρχει ανάμεσα στην πτώση της αγοραστικής δύναμης και στην ανάπτυξη της παραγωγής. Αλλά βλέπουμε πως και σ’ αυτό προσαρμόσθηκε και συνεχίζει να ζει. Βρίσκω ότι ο καπιταλισμός είναι το ίδιο απάνθρωπος και αποκρουστικός όπως και παλαιότερα. Δεν βλέπω, όμως, γιατί να τον θεωρήσουμε σε σχέση με τον καπιταλισμό του 19ου αιώνα, παρακμασμένο. Επίσης, δεν θα ήθελα να υποστηρίξω πως ο επιστημονικός μαρξισμός βρίσκεται σε πτώση, συνέπεια της σχηματοποιημένης μορφής του που επικράτησε μέσα στις σοσιαλιστικές κοινωνίες την εποχή της προσωπολατρίας. Θα προτιμούσα να πω ότι η σκέψη είχε υποστεί φθορά εκείνη την εποχή, είχε γίνει δογματική. Γιατί να μεταχειριστούμε την έκφραση «παρακμή» στην περίπτωση που τίποτα δεν την δικαιολογεί, μόνο και μόνο γιατί ο μαρξισμός σε ορισμένες περιπτώσεις, σε ορισμένους ανθρώπους ή σε ορισμένες ομάδες, άλλωστε από αιτίες καθαρά πρακτικής και πολιτικής φύσης, έμεινε πίσω. Υπάρχουν άλλοι τομείς όπου αναπτύχθηκε. Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που τον ανέπτυξαν και είναι σίγουρο ότι μέρα με τη μέρα η δύναμή του μεγαλώνει. Αντίθετα, η παρακμή της ρωμαϊκής τέχνης σήμαινε την ολοκληρωτική της εξαφάνιση. Πάνω στα ερείπια της ρωμαϊκής τέχνης αναπτύχθηκε, σιγά-σιγά, η βαρβαρική τέχνη. Εδώ όμως δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό και προσωπικά θα ευχόμουνα ο όρος παρακμή να εκλείψει εντελώς από τις συζητήσεις Ανατολής και Δύσης. Ας τον μεταχειριζόμαστε μόνο όταν διαπιστώνεται πραγματικά καλλιτεχνική παρακμή χωρίς δημαγωγικές φράσεις. Διαφορετικά πιστεύω ότι ο όρος αυτός δεν είναι πραγματικά μαρξιστικός και ότι δεν ωφελεί σε τίποτα τη συζήτησή μας.

Εμείς, οι αριστεροί της Δύσης, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στο να θεωρούνται παρακμασμένοι μερικοί βασικοί συγγραφείς που μας διαμόρφωσαν και που δεν απαρνιόμαστε, όπως λόγου χάρη ο Προυστ, ο Κάφκα, ή ο Τζόυς. Αυτό θα σήμαινε την καταδίκη του παρελθόντος μας, την καταδίκη της θετικής προσφοράς στη συζήτηση. Στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Μόσχας μου είπαν πως σε μια τέτοια κοινωνία που παρακμάζει υπάρχουν διάφορα ρεύματα και πως υπάρχει και το προοδευτικό ρεύμα. Αν ένας καλλιτέχνης ανήκει στο προοδευτικό ρεύμα δεν είναι παρακμασμένος. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι. Και αυτό είναι επίσης φοβερή απλοποίηση. Γιατί αν υπάρχει στη λεγόμενη παρακμασμένη κοινωνία ένα προοδευτικό ρεύμα, αναγκαστικά θα πρέπει να επηρεάζει ένα ορισμένο αριθμό καλλιτεχνών που στην υπόλοιπη καθημερινή ζωή δεν είναι προοδευτικοί, αλλά που όμως συνειδητοποιούν τις αντιθέσεις και είναι υποχρεωμένοι να τις αντιμετωπίσουν με κάποιο τρόπο. Επαναλαμβάνω ότι προσωπικά θα επιθυμούσα να διαγραφεί ο όρος παρακμή από τις συζητήσεις μας. Σας ερωτώ: Τι σκέπτεστε εσείς; Και τονίζω: είναι ένα πρόβλημα που δημιουργείται από τη συνεργασία με την Αριστερά της Δύσης. Το να αποδεχτούμε την παρακμή, σημαίνει στην ουσία πως αρνιούμαστε (στους αριστερούς της Δύσης) το δικαίωμα να συζητάνε, εφόσον δεν είναι ακραιφνείς και καθαροί μαρξιστές, ακριβώς όπως, ας πούμε, είμαι εγώ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Αντίθετα, διαγράφοντας αυτόν τον όρο ή τουλάχιστον περιορίζοντάς τον σε πραγματικά επίπεδα βαθιάς έρευνας με τα καλύτερα κριτήρια, σημαίνει πως μια αριστερή κουλτούρα θα μπορεί να ορισμένες σχέσεις με μια άλλη αριστερή κουλτούρα. Στο κάτω-κάτω γιατί να το κρύψουμε: στη συζήτηση για τη συνύπαρξη υπάρχει μια ορισμένη αντίθεση. Το βασικό πρόβλημα δεν είναι να στήσουμε αντιμέτωπους τους συγγραφείς της Δεξιάς με τους συγγραφείς της Αριστεράς. Αυτοί ποτέ δεν θα συναντηθούν. Το βασικό πρόβλημα είναι να δούμε αν η Αριστερά της Δύσης μπορεί ή δεν μπορεί να συνεννοηθεί με την Αριστερά, τους σοσιαλιστές της Ανατολής και αν είναι δυνατό να δημιουργήσουν ένα κοινό μέτωπο.

Το Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αγ. Δημητρίου Α Νοτίων Προαστίων

σας προσκαλεί στη

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ

την Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017, ώρα 20:00, στο «Στρογγυλό», Παπάγου 23 – Αγ. Δημήτριος

(κοντά στο μετρό «ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΑ. ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ»)

 

με την απαγγελία της αντιπολεμικής ποιητικής σύνθεσης του

Τάσου Λειβαδίτη

«Οκτώ άνθρωποι βαδίζουν πάνω στη Γη»

Συμμετέχει το Μουσικό Σύνολο «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Συζητούν οι Ζ. Π. ΣΑΡΤΡ, Ε. ΦΙΣΕΡ, Ε. ΓΚΟΛΝΤΣΤΥΚΕΡ, Μ. ΚΟΥΝΤΕΡΑ, Π. ΠΟΥΙΣΜΑΝ, Α. ΧΟΦΜΑΪΣΤΕΡ, Γ. ΧΑΓΙΕΚ.

Το δεύτερο θέμα που συζήτησαν ο Ζαν Πωλ Σαρτρ και οι Τσέχοι διανοούμενοι ήταν η παρακμή. Τη συζήτησή τους για την ειρηνική συνύπαρξη και την πάλη των ιδεών δημοσιεύσαμε στο προηγούμενο τεύχος της Ε.Τ.

Ζαν Πωλ Σαρτρ

Αποτέλεσμα εικόνας για ζαν πωλ σαρτρΕυχαρίστως παίρνω το λόγο για να μιλήσω για την παρακμή. Κι αυτό γιατί χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε ακόμη μερικές ασάφειες –όχι μαζί σας- αλλά με μερικούς φίλους κομμουνιστές, ακόμα και με ορισμένους Σοβιετικούς λ.χ. συγγραφείς οι οποίοι στη συνάντηση των Ευρωπαίων συγγραφέων που έγινε στο Λένινγκραντ, επανέρχονταν πολύ συχνά στο θέμα της παρακμής της τέχνης στην καπιταλιστική κοινωνία. Θα σας πω γιατί ο όρος «παρακμή» μας δυσκολεύει πολύ στη δουλειά μας. Πρέπει να τον εξετάσουμε πολύ σοβαρά, για να μην πω πως ίσως ως ένα βαθμό πρέπει να τον ξεπεράσουμε. Είπατε, πολύ σωστά, πως η Τσεχοσλοβακία είναι μια χώρα στην οποία συναντιούνται θαυμάσιες πολιτιστικές παραδόσεις με μαρξιστική σκέψη που πρέπει να αναπτυχθούν. Αυτό μας οδηγεί στο να δούμε ποιος είναι ο ρόλος της μαρξιστικής σκέψης και πώς πρέπει να εκφραστεί. Υπάρχουν και στη Δύση, είτε σα μονάδες είτε σαν ομάδες, άνθρωποι που εκπροσωπούν αυτό που η Τσεχοσλοβακία εκπροσωπεί σα σύνολο. Αυτοί είναι οι προοδευτικοί διανοούμενοι, κομμουνιστές ή και μη κομμουνιστές. Θα ήθελα, σα σχηματικό παράδειγμα για όλους αυτούς, να αναφέρω τη δική μου περίπτωση:

Γεννήθηκα το 1905. Με ανάθρεψε ο παππούς μου, καθηγητής, και που τότε συμμεριζόταν τις ιδέες του περασμένου αιώνα. Ζούσα σ’ έναν κόσμο όπου κυριαρχούσε η συμβολική λογοτεχνία και η τέχνη για την τέχνη. Αφομοίωσα όλες αυτές τις ιδέες. Ύστερα μεγαλώνοντας, γνωρίστηκα όταν σπούδαζα με τη δυτική φιλοσοφία. Σταδιακά απελευθερωνόμουν απ’ αυτή, αλλά και διατηρούσα μερικά δικά της πολιτιστικά στοιχεία. Τελικά έφτασα στο μαρξισμό, αλλά με όλα όσα είχαν συσσωρευτεί μέσα μου από πριν. Νομίζω πως η ανάγνωση του Φρόιντ, του Κάφκα ή του Τζόυς –αναφέρω τα τρία αυτά ονόματα γιατί τα ανάφεραν πολύ συχνά στο Λένινγκραντ- η ανάγνωση λέω αυτών των τριών συγγραφέων αληθινά με οδήγησε στον μαρξισμό. Δεν μιλώ για τις υπόλοιπες θετικές επιδράσεις τους. Όταν λοιπόν, στο Λένινγκραντ, διαπίστωσα πως μερικοί ανατολικοί διανοούμενοι αντιμετωπίζουν τους τρεις αυτούς ανθρώπους, χωρίς την παραμικρή στενοχώρια, σαν παρακμασμένους, μόνο και μόνο γιατί ανήκαν σε μια παρακμασμένη κοινωνία, αισθάνθηκα εκείνη την ώρα να τίθεται εκτός νόμου η ίδια μου η κουλτούρα και συνεπώς πως θα έπρεπε να ζητήσω από τους Σοβιετικούς φίλους να με συγχωρέσουν γιατί τους τρεις αυτούς ανθρώπους τους διάβασα, τους αγάπησα, τους γνώρισα. Όταν από το στόμα ορισμένων ανθρώπων ακούγεται μια τέτοια ερμηνεία του όρου παρακμή και όταν εφαρμόζεται λ.χ. στον Τζόυς, τότε γίνεται απλός φορμαλισμός από ανθρώπους που δεν διάβασαν τον Τζόυς. Σε τέτοια περίπτωση δεν πρόκειται για ουσιαστική μελέτη, αλλά για απλή τακτική. Η συμβολή αυτών που κλήθηκαν από τη Δύση σε μια τέτοια συνάντηση μένει ανεκμετάλλευτη. Αυτοί οι ίδιοι προσπάθησαν ώστε να απομονώσουν ό,τι θα μπορούσε να είναι πραγματικά αστικό σ’ αυτούς τους συγγραφείς, ό,τι δεν μπορεί να αφομοιώσει η σοσιαλιστική κοινωνία. Παράλληλα, όμως, προσπάθησαν να πάρουν και να διατηρήσουν την προσφορά τους εκείνη που είναι θετική και που ισχύει ακόμα και για όλους μας. Η εργασία αυτή θα έπρεπε να εκτιμηθεί τουλάχιστον για το λόγο ότι βοηθά στη σύγκρουση και τον αγώνα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Πιστεύω πως οι προοδευτικοί συγγραφείς της Δύσης δεν υστερούν σε τίποτα γιατί διάβασαν έναν ορισμένο αριθμό συγγραφέων, όπως τον Προυστ ή τον Κάφκα. Αντίθετα, παρά το γεγονός αυτό ή καλύτερα χάρη σ’ αυτό έγιναν προοδευτικοί άνθρωποι, μαρξιστές και ικανοί να χρησιμοποιούν τον διάλογο. Αυτό σημαίνει πως πρέπει οπωσδήποτε να αποδεχθούμε αυτούς τους συγγραφείς, αυτό σημαίνει πως ο δημιουργικός μαρξιστής δεν μπορεί να μας διδάξει διαφορετική αντιμετώπισή τους. Αυτά είναι τεκμήρια ζωντανής σύνθεσης που πηγάζει από τις αντιθέσεις και τον διάλογο. Νομίζω πως δεν πρέπει να αποκλείουμε από τις συζητήσεις ανθρώπους αυτού του είδους, αν πραγματικά θέλουμε ο μαρξιστής, όταν συζητά με αστούς αντιμαρξιστές, να έχει συμπαραστάτες τους ανθρώπους εκείνους, που ενώ έχουν αστική κουλτούρα είναι ενάντιά της. Οι Σοβιετικοί άνθρωποι είχαν τελείως διαφορετική κουλτούρα και παράδοση.

Πρώτα απ’ όλα πιστεύω πως πρέπει να απορρίψουμε a priori τον όρο «παρακμή». Βεβαίως, η παρακμή υπάρχει: υπήρξε η εποχή των τελευταίων χρόνων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπου μπορούμε να μιλήσουμε για παρακμή στην τέχνη. Και τούτο για τον απλούστατο γιατί οι καλλιτέχνες έμειναν στον απλό φορμαλισμό. Λ.χ. μεγάλοι καλλιτέχνες της εποχής εκείνης δεν ήταν σε θέση να αντιγράφουν ούτε την τεχνική των προγόνων τους. Ένας απ’ αυτούς έλεγε: ξέρω πολύ καλά να φτιάχνω άλογα, ξέρω να φτιάχνω ανθρώπους, αλλά δεν ξέρω να καθίσω έναν άνθρωπο πάνω σ’ ένα άλογο. Την ίδια αυτή εποχή σβήσανε τελείως μερικές μορφές τέχνης. Το γεγονός αυτό συνδεόταν με την πραγματικότητα που έδειχνε πως η κοινωνία όλο και πιο πολύ έπαιρνε χαρακτήρα ταξικής κοινωνίας και πως παράλληλα οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν σε θέση να δημιουργήσουν κάτι νέο.

Μόνο έτσι μπορεί να δικαιολογηθεί και να διατυπωθεί ο όρος παρακμή. Δηλαδή μόνο όταν τον βλέπουμε μέσα σε καθαρά καλλιτεχνικά πλαίσια. Στην ερώτηση: μπορεί η τέχνη να είναι παρακμασμένη, απαντώ: είναι δυνατό μόνο σε περίπτωση που εξετάζεται σε σχέση με τον καθαρό καλλιτεχνικό της χαρακτήρα. Αν θέλουμε να αποδείξουμε πως ο Τζόυς, ο Πικάσο ή ο Κάφκα είναι παρακμασμένοι, θα πρέπει να το κάνουμε με βάση, πρώτα απ’ όλα τα έργα τους. Και μόνο ύστερα απ’ αυτό –πρόκειται για μεγάλο μαρξιστικό πρόβλημα- θα μπορούσαμε να καταλάβουμε, ξεκινώντας από τις ιστορικές σχέσεις και από τις μεγάλες κοινωνικές διαρθρώσεις, γιατί δημιουργούνται τέτοια φαινόμενα.

Ονομάζομαι Βαγγέλης Ζιμετάκης. Είμαι 20 ετών και σπουδάζω Κοινωνική και Εκπαιδευτική Πολιτική στο πανεπιστήμιο της Κορίνθου. Όνειρό μου είναι να ασχοληθώ με την μουσική και το τραγούδι, θεωρώντας, ότι αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να αλλάξω τον κόσμο μέσα από τον εαυτό μου. Ασχολούμαι με την μουσική τα τελευταία 12 χρόνια. Εδώ και έναν περίπου χρόνο δημοσιεύω τα τραγούδια μου στο διαδίκτυο.

Αποτέλεσμα εικόνας για Λευκη Φρουρα

http://banners.dol.gr/ToVima/2017/20049_OLOSELIDH_LEYKH_FROYRA.pdf

Δεν τα λέμε μεις http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=183702

 20-26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

«25 Αριστουργήματα του Σοβιετικού κινηματογράφου 

και σπάνια ντοκιμαντέρ για τον Λένιν»

 

ΠΕΜΠΤΗ 20/4

17.00 «Ο Λένιν και ο χρόνος» του  Λ Κρίστη

18.00 «Ο Λένιν τον Οκτώβρη» των Μιχαήλ Ρομ – Ντιμιτρι Βασιλιεφ

22.30 «Β.Ι. Λένιν» του Α. Ζενιάκιν

23.00 «Θύελλα στην Ασία» του Βσέβολοντ Πουντόβκιν

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21/4

17.00 «Βλαντίμηρος Ίλιτς Λένιν» των Β.Μπελιάεφ-Μ.Σλαβίνσκαϊα

18.00 «Οκτώβρης» του Σεργκέι Αιζενστάιν

22.30 «Ο Λένιν ζει» του Μ Ρομμ

23.00 «Η μάνα » του Βσέβολοντ Πουντόβκιν

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 22/4

17.00 «Τρία τραγούδια για τον Λένιν» του Βερτόφ Τζίγκα

18.00 «Απεργία» του Σεργκέι Αιζενστάιν

22.30 «Το δύσκολο πόστο του Επαναστάτη» του Ι Βεσσαράμποβ

23.00 «Οπρώτος δάσκαλος» του Αντρέι Μιχαλκώφ Κοντσαλόφσκι

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 23/4

17.00 «Το 1/6 της γης» του Τζίγκα Βερτώφ

18.00 «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αιζενστάιν

22.00 «Σελίδες μιας Μεγαλειώδους Ζωής» του Σ Πουμπιάνσκαια

23.00 «Η πτώση της Δυναστείας Ρομανώφ» της ΕΣΘΗΡ ΣΟΥΜΠ

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 24/4

17.00 «Ο ενδέκατος χρόνος» του Τζίγκα Βέρτοφ

18.00 «Αρσενάλ – Το οπλοστάσιο» του Αλεξαντρ Ντοβζένκο

22.30 «Β.Ι. Λένιν» του Α. Ζενιάκιν

23.00 «Τσαπάγιεφ» των Γκέοργκι Βασίλιεφ –Σεργκέι Βασίλιεφ

 

TΡΙΤΗ 25/4

17.00 «Εμπρός, Σόβιετ» του Τζίγκα Βερτώφ

18.00 «Το τέλος της Αγ Πετρούπολης» του Βσέβολοντ Πουντόβκιν

22.30 «Τρία τραγούδια για τον Λένιν» του Βερτόφ Τζίγκα

23.00 «Οι γυναίκες της Ριζάν» των Ivan Pravov και Olga Preobrazhenskaya

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 26/4

17.00 «Komcomol – ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ» του Γιόρις Ιβενς

18.00 «Η γη» του Αλεξάντρ Ντοβζένκο

22.30 «Ο Λένιν ζει» του Μ Ρομμ

23.00 «Ο δρόμος προς την ζωή» του Νικολάι Έκκ

 

ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ 5 ευρώ

STUDIO new star art cinema

ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ 33 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Τηλ 210-8640054

https://state2parastatescam.blogspot.gr/2016/08/blog-post_18.html?m=1

Αποτέλεσμα εικόνας για socialist Beograd