Archive for Φεβρουαρίου, 2018


ΣΟΝΕΤΟ 1

Απόψε ηχώ στης νύχτας το αγέρι

Σαν λευκό νυφικό η κόρη μαράζι

Στης γης τα άνθη

Η βροχή το πρώτο φιλί χαράζει

Και των βημάτων σου τη σιωπή

Η αυγή αγκαλιάζει

ΣΟΝΕΤΟ 2

Στης γης το διψασμένο χώμα

τα φιλιά τους καρτερώ.

Σαν άνθη ροδιάς

σαν τριαντάφυλλα που διψούν

για της βροχής το δροσερό φιλί.

ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Ξανά μόνος σ’ αυτό το γυμνό κρεβάτι

να αναπολώ την ανάμνηση σου.

Σαν όνειρο παρηγορητικό.

Σαν εφιάλτη ανησυχητικό.

Στου καθρέπτη την σιωπηλή αλήθεια σε αναζητώ.

Στων σεντονιών την μυρωδιά σε ποθώ.

Έρως, σε βρήκα στων ματιών σου της ποίησης.

Και στων χειλιών σου της δροσιάς γεύσεις γεύτηκα εμπειρίες.

Οι στιγμές μας ένα προσποιητό χαμόγελο.

Στα λευκά σεντόνια να χαϊδεύω τα μαλλιά σου.

Και με το φιλί μου το κορμί σου γυμνό να παραδίδεται στην αγκαλιά μου.

Καθώς τα μάτια φωτογραφίζουν την γύμνια σου.

Και η ζεστασιά του κορμιού σου αγκαλιάζει την δικιά μου.

Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Γκέγκας και είμαι φοιτητής ειδικής αγωγής. Ο στόχος μου είναι να βοηθήσω όσα περισσότερα παιδιά να ενσωματωθούν στο κοινωνικό σύνολο , να αναπτύξουν δεξιότητες. Αγαπώ την ποίηση γιατί απλούστατα με κάνει να αισθάνομαι.

Advertisements

Εμείς οι καλλιτέχνες και εργαζόμενοι στο χώρο του πολιτισμού, οι δημιουργοί της τέχνης από κάθε χώρο, υπογράφουμε το κείμενο αυτό στηρίζοντας το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών στη μάχη που δίνει συνεχίζοντας την αγωνιστική 100χρονη πορεία του για μια τέχνη με αξιώσεις.

Σε μια εποχή που μας παίρνουν πίσω κάθε εργασιακό μας δικαίωμα, που προσπαθούν να τσακίσουν κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια και κάθε ψήγμα πολιτισμού, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, μετά την υπογραφή της σύμβασης στο Εθνικό, στο ΚΘΒΕ και στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, δίνει τη μάχη και στο Ελεύθερο Θέατρο. Για ένα θέατρο που θα εξασφαλίζει το δικαίωμα των καλλιτεχνών να ζουν από την τέχνη τους, ώστε να μπορούν με τη σειρά τους να την εξελίσσουν, να αναδεικνύουν τον ουσιαστικό της ρόλο στην κοινωνία.

Ενώνουμε τη φωνή μας με τη φωνή του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, στηρίζοντας τον αγώνα του για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο Ελεύθερο θέατρο, για ένα θέατρο που μας αξίζει!

http://www.sei.gr/

https://ourbalkans.wordpress.com

Ανοιχτή πρόσκληση σε άτομα που ασχολούνται ερασιτεχνικά ή επαγγελματικά με τη μουσική, τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, το θέατρο, τη φωτογραφία, το γκράφιτι και κάθε μορφή τέχνης.

Η ενίσχυση της γραμμής της αντίστασης και της σύγκρουσης με την κυρίαρχη κουλτούρα προϋποθέτει το δικό μας σταθερό και επίμονο προσανατολισμό στην ανάπτυξη του καλλιτεχνικού κινήματος. Γι’ αυτό χρειάζεται η γνώση, η πρόταση, η πείρα του καθενός και της καθεμιάς. Ανεξάρτητα από επιμέρους διαφορές, όσοι και όσες πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη για συσπείρωση δυνάμεων στον τομέα της κουλτούρας μπορείτε να στείλετε στο mauro_flight@yahoo.gr. Η μέρα και το μέρος της συνάντησης θα καθοριστούν στην πορεία. Με συλλογικότητα και πνεύμα πρωτοβουλίας, για τη νέα κοινωνία, την εργατική εξουσία, το Σοσιαλισμό.

Ποιο είναι το ουσιαστικό ελάττωμα της λογοτεχνίας μας που γίνεται ιδιαίτερα φανερό σήμερα, στο φως όλων εκείνων των πραγμάτων που συνιστούν το περιεχόμενο και την πηγή έμπνευσης του Εικοστού Δεύτερου Συνεδρίου μας; Το ελάττωμα αυτό είναι η λειψή περιγραφή των διαφόρων προτσές που λαβαίνουν χώρα μέσα στη ζωή, των πολλών πλευρών αυτής της ζωής και των προβλημάτων που ανακύπτουν απ’ αυτήν. Ή, για να το πούμε σταράτα, το ελάττωμα αυτό είναι η λειψή εμβάθυνση και αλήθεια κατά την απεικόνιση της ζωής.
Ο νέος Λέων Τολστόι έγραψε για ένα από τα «Διηγήματα της Σεβαστούπολης» αυτά τα λόγια: «Ο ήρωας του διηγήματός μου, που τον αγαπώ μ’ όλη την καρδιά, που πάσκισα να τον περιγράψω σ’ όλη του την ομορφιά, ο ήρωας αυτός είναι η Αλήθεια».
Πόσο συχνά συμβαίνει σε μας, ο απαιτητικός αναγνώστης, όταν εμβαθύνει διαβάζοντας ένα βιβλίο ασχολούμενο με κάποια πλευρά της πραγματικότητάς μας που σχετίζεται άμεσα με την πρακτική του δουλειά – πόσο συχνά συμβαίνει ο απαιτητικός αναγνώστης να απευθύνει με τη σκέψη του μομφές και συλληπητήρια στο συγγραφέα: «Τι είναι τούτα δω που πας να μου σερβίρεις; Εγώ ξέρω κάτι παραπάνω από σένα και του λόγου σου είτε δεν ξέρεις τι σου γίνεται, είτε – αν ξέρεις – κρατιέσαι μακριά, αποφεύγεις να καταπιαστείς, φοβάσαι!» Κάτι τέτοιο είναι φοβερή καταδίκη για ένα βιβλίο. Και τέτοιες καταδικαστικές αποφάσεις δεν αρθρώνονται μοναχά στη σκέψη του αναγνώστη αλλά και καταγράφονται σ’ επιστολές προς το συγγραφέα και λέγονται και στις συζητήσεις όπου ο συγγραφέας μιλάει για το έργο του ή σε όποια άλλη ευκαιρία.
Οι προηγούμενοι αναγνώστες μας δεν ψάχνουν ντε και καλά να βρουν ελαττώματα στα βιβλία. Είναι πρόθυμοι να συγχωρήσουν σ’ ένα συγγραφέα μια τεχνική ή πραγματική ανακρίβεια στις λεπτομέρειες του πίνακά του (αν βέβαια δεν είναι πολύ χτυπητή). Αλλά δεν έχουν καμιά διάθεση να καταπίνουν παγαποντιές στα κύρια ζητήματα, σ’ αυτά που μαρτυρούν την ουσία του βιβλίου. Αυτό μαρτυράει την πελώρια ανάπτυξη της αυτεπίγνωσης του λαού μας, το υψηλό του πολιτιστικό επίπεδο και την ελευθερία του να κρίνει, ελευθερία που χαρακτηρίζει εκείνους που
είναι αφέντες της ζωής. Ένας τέτοιος αναγνώστης δεν πρόκειται να μεταβάλει γνώμη όσο κι αν του παινέψεις το βιβλίο, όσο κι αν πασκίσεις να του αποδείξεις πως του είναι αναγκαίο και χρήσιμο αρκεί να «παραβλέψει τα ελαττώματα». Ο τέτοιος αναγνώστης προτιμάει να κρίνει το βιβλίο παίρνοντας πλήρως υπόψη του τόσο τα καλά όσο και τα κακά του σημεία.
Το ελάττωμα πολλών βιβλίων μας είναι πρώτα απ’ όλα η απουσία της αλήθειας ζωής, οι φοβισμένες αμφιταλαντεύσεις του συγγραφέα, η απορία του για το τι είναι επιτρεπτό και τι δεν είναι, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον αναγνώστη.
«Εμένα μου κόβει», σκέφτεται ο συγγραφέας, «τα ξέρω όλα. Αλλά αν τύχει κι ο αναγνώστης δεν αντιληφθεί κάτι με τον τρόπο που πρέπει, και πάψει να εκπληρώνει το πλάνο του στη δουλειά;»
Τούτο δεν είναι τίποτα άλλο από μια παραχώρηση στις μεθόδους και τις συνήθειες που ανήκουν σ’ εκείνα τα χρόνια της ανάπτυξής μας που χαρακτηρίζονταν από ένα πνεύμα δυσπιστίας και καχυποψίας, παραχώρηση καταστρεπτική ιδιαίτερα για την τέχνη. Η δυσπιστία απέναντι στον αναγνώστη είναι βαρύ αμάρτημα, αμάρτημα που αναπόφευκτα επηρεάζει την ποιότητα του βιβλίου και του αφαιρεί τη δύναμη να επιδράσει πάνω στο ανθρώπινο πνεύμα. Ο Μαξίμ Γκόρκυ έλεγε πως στον αναγνώστη πρέπει να φέρεσαι όπως σ’ έναν ευγενικό και μυαλωμένο φίλο στον οποίο μπορείς να εμπιστευτείς τις μύχιες σκέψεις σου. Δεν μπορείς να είσαι παγαπόντης απέναντι σ’ ένα φίλο και να του κρύβεις πράγματα. Τι σόι φιλία θα ήταν αυτή;
Του ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΤΒΑΡΝΤΟΦΣΚΥ
Μεταφράζει ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΛΟΥΦΑΚΟΣ
Ο Αλεξάντρ Τβαρντόφσκυ, διευθυντής ενός από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά περιοδικά της ΕΣΣΔ, θεωρείται ο μεγαλύτερος από τους σημερινούς ποιητές της Ρωσίας και ένα από τα πιο φωτεινά πνεύματα της χώρας του. Η ενεργητική συμμετοχή του στην πολιτιστική ζωή, αλλά και γενικότερα στον καθόλου βίο της πατρίδας του, χαρακτηρίζεται από έναν βαθύτατο προβληματισμό. Η ευθύτητα και η ειλικρίνειά του στην αντιμετώπιση των ζητημάτων που φέρνει στην ημερήσια διάταξη η σοβιετική πραγματικότητα, προσδίνουν ξεχωριστό ενδιαφέρον στις δημόσιες εκδηλώσεις του. Ο λόγος που εξεφώνησε πρόσφατα στο 22ο Συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε., και που τον δημοσιεύουμε εδώ, προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση.
Στην αρχή της ομιλίας του ο Τβαρντόφσκυ αφού αναφέρθηκε στη σημασία του 22ου Συνεδρίου και του προγράμματος που υιοθετήθηκε απ’ αυτό για την ειρήνη στον κόσμο, συνέχισε ως εξής: Η λογοτεχνία και η τέχνη είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες απέναντι σε καθετί σημαντικό που συμβαίνει στη ζωή της κοινωνίας. Τα χρόνια που κύλησαν από το Εικοστό Συνέδριο του Κόμματός μας στάθηκαν χρόνια γεμάτα από δημιουργικό ενθουσιασμό των μαζών, χρόνια καρποφόρου μόχθου. Μέσα σ’ αυτή την περίοδο σημειώθηκε ένα είδος πνευματικής έξαρσης στη
σοβιετική λογοτεχνία. Μέσα στην περίοδο αυτή η λογοτεχνία μας απαλλάχτηκε από κάποια αίσθηση καταναγκασμού και περιορισμού που την χαρακτήριζε και που ήταν αποτέλεσμα των αντιανθρωπιστικών εκδηλώσεων οι οποίες προέκυψαν από την προσωπολατρεία. Αρκεί να πούμε πως ανάμεσα στους χιλιάδες ανθρώπους τους οποίους το κόμμα μας, καταγγέλλοντας την προσωπολατρεία, αποκατάστησε τιμητικά και τους ξανάφερε στη ζωή, βρίσκονται και πολλοί συνάδελφοί μας συγγραφείς, που ξανακέρδισαν το όνομά τους σαν λογοτέχνες και τη θέση τους στην ιστορία της σοβιετικής λογοτεχνίας.
Όλα όσα έγιναν σ’ αυτά τα πρόσφατα, τα πολύ καρποφόρα χρόνια, δεν μπορούσε παρά να έχουν επίδραση πάνω στη διάθεση και τη δημιουργική προσπάθεια των συγγραφέων μας και άλλων καλλιτεχνών. Δεν μπορείς να αφαιρέσεις λέξεις από ένα τραγούδι, λέει ο λόγος. Η πολύπλοκη και σοβαρή ιδεολογική αλλαγή που έγινε μέσα στην μετά το Εικοστό Συνέδριο περίοδο δεν στάθηκε μήτε εύκολη μήτε απλή για πολλούς από εμάς. Δεν ήταν τα πάντα αμέσως κατανοητά σ’ όλους. Υπήρχαν δυσκολίες για το ξεπέρασμα των συνηθισμένων αντιλήψεων, της ψυχολογικής αδράνειας. Αλλά το να μένει κανείς τέλεια άτρωτος σε τέτοιες περιπτώσεις, το να απαλλάσσεται ανέμελα και μ’ αλαφριά καρδιά από καθετί, όπως η ράχη της πάπιας απαλλάσσεται απ’ το νερό, δύσκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν ιδεώδης πνευματική προσαρμογή.
Αυτές οι αναπότρεπτες δυσκολίες της αλλαγής στη νοοτροπία και τη διάθεση των λογοτεχνών μας ξεπεράστηκαν. Πρέπει όμως ακόμη να αντιμετωπίσουμε κάποιες επιβιώσεις του τρόπου σκέψης που χρονολογείται από την περίοδο της προσωπολατρείας, κάποιες συνήθειες στη λογοτεχνική πρακτική, στο γράψιμο και στις μεθόδους απεικόνισης της πραγματικότητάς μας. Πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτά τα πράγματα με ειλικρίνεια και ευθύτητα.
Παρ’ όλα τα πασίδηλα επιτεύγματα της λογοτεχνίας μας στα τελευταία χρόνια, δεν στάθηκε, κατά τη γνώμη μου, δυνατό ακόμη να επωφεληθούμε ολοκληρωτικά – και επιθυμώ να το πω αυτό απ’ το βήμα του Συνεδρίου από τις ευνοϊκές συνθήκες που δημιουργήθηκαν με το Εικοστό Συνέδριο του Κόμματος. Το παράδειγμα τόλμης, ευθύτητας και φιλαλήθειας που έδωσε το Κόμμα δεν ακολουθείται πάντα.

Μετά τις πολύ όμορφες παρουσιάσεις του Βιβλίου-CD του Γιάννη Μυγδάνη με τίτλο «Ιδανικές Φωνές» σε ποίηση Κ. Π. Καβάφη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, οι εκδόσεις Εντύποις σας προσκαλούν σε νέα παρουσίαση στο Μαρούσι, στο χώρο «Βαβέλ Πυρήνας Τέχνης» την Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου στις 20.30 (Βασ. Σοφίας 87
Μαρούσι)

Για το βιβλίο-CD θα μιλήσουν οι:
* Γιάννης Κρανιάς, εκδόσεις Εντύποις
* Παναγιώτης Μανιάτης, συγγραφέας
* Κώστας Κρεμμύδας, εκδότης του Μανδραγόρα

Θα ακολουθήσει παρουσίαση του έργου του, με τους Φίλιππο Πασσαλίδη και Νικολέττα Σαριδάκη στο τραγούδι και τον Γιάννη Τσουρουνάκη στην αφήγηση.

Συμμετέχουν οι μουσικοί:
* Γιώργος Μιμιλίδης, ακορντεόν
* Φίλιππος Πασσαλίδης, μαντολίνο
στο πιάνο ο συνθέτης

http://www.nostimonimar.gr/panagiotis-maniatis-i-piisi-stin-oktovriani-epanastasi/

Η ανθολογία αυτή έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον όχι μόνο απ’ την άποψη του βαθμού επιτυχίας στη σκόπευσή της, την ποιότητα δηλ. στην απόδοση ρωσικών ποιητικών κειμένων σε άλλη γλώσσα, αλλά και για την τόλμη και τη ριζοσπαστικότητα, με την οποία ξαναθέτει ένα παλιό πρόβλημα, το μεταφραστικό, ειδικά σ’ ό,τι αφορά στον ποιητικό λόγο.

Το πρόβλημα θέτει, μ’ όλη τη συναίσθηση της σημασίας του, η ίδια η Έλσα Τριολέ στον πρόλογο της ανθολογίας, έργου ομαδικού αλλά σφραγισμένου απ’ την ευθύνη και την προσωπικότητά της, στην προφορική της εισήγηση στη βραδιά της ρωσικής ποίησης και στη συνέντευξη που έδωσε σε συνεργάτη της Κυριακάτικης Ουμανιτέ (φύλλο
της 7.11.65). Αφήνοντας κατά μέρος την ιδανική συγκυρία να μεταφράζεται ένας μεγάλος ποιητής από ένα μεγάλο ποιητή, με όμοια καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία, ευτύχημα που στην πραγματικότητα τυχαίνει πάρα πολύ σπάνια, η Έλσα Τριολέ θίγει με τη σειρά τις άλλες, πιο πιθανές περιπτώσεις, τη μετάφραση μεγάλου από μεγάλο ποιητή, που δεν του ταιριάζει όμως το κείμενο που μεταφράζει και που η συμβολή του επομένως περιορίζεται στην καλή απόδοση των εκφραστικών μέσων του μεταφραζόμενου όχι όμως και της ψυχικότητάς του, τη μετάφραση από μεγάλο ποιητή ενός μετριότατου κειμένου, που παίρνει έτσι στην ξένη γλώσσα λάμψη μεγαλύτερη απ’ ό,τι είχε στη δική του, τη μετάφραση ενός ποιητικού έργου από έναν καλό γνώστη της γλώσσας αλλά άμουσο, που οδηγεί απλά σε μια πιστή απόδοση του γλωσσικού τύπου κτλ.
Η διέξοδος σ’ αυτό το δίλημμα βρέθηκε με τρόπο συνθετικό: Η μετάφραση των ενενήντα τεσσάρων ποιητών της ανθολογίας, ποιητών που και χρονικά και ιδεολογικά και μορφικά απέχουν πολύ μεταξύ τους, επιχειρήθηκε για πρώτη φορά από ένα επιτελείο εννιά μεταφραστών, που συγκέντρωναν, σαν ομάδα πια, τα ιδανικά χαρίσματα που είναι αδύνατο να βρεθούν μαζεμένα σ’ ένα πρόσωπο.
Η ποιητική ιδιοφυΐα του Λουί Αραγκόν συνταιριάστηκε με το ταλέντο και την τέλεια γλωσσομάθεια της Έλσα Τριολέ, την καλλιτεχνική ποιότητα των Γκιγιεβίκ, Φρ. Κερέλ, Αντρέ Λιμπεράτι και την επιστημονική γνώση των προτύπων απ’ τους Λεόν Ρομπέλ και Κλωντ Φριούλ, πανεπιστημιακούς δασκάλους της ρωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας.
Φυσικά η απόδοση ενός ποιήματος είναι κι εδώ έργο ατομικό, ο έλεγχος, όμως, απ’ τους άλλους συνεργάτες σ’ όλη τη διάρκεια της μεταφραστικής εργασίας, που κράτησε δυο χρόνια, δίνει στο εγχείρημα χαρακτήρα ομαδικό.
Οι υψηλές απαιτήσεις που οι μεταφραστές είχαν θέσει στον εαυτό τους, φανερώνονται κι απ’ το γεγονός, ότι τελικά αναγκάστηκαν να παραθέσουν διαφορετικές μεταφράσεις του ίδιου έργου, όπως λ.χ. στην περίπτωση του «Άδειου σπιτιού» του Κιρσάνωφ, που μεταφράζεται παράλληλα απ’ την Τριολέ, τον Ρομπέλ, τον Γκιγιεβίκ.
Τελικά, κάθε κρίση μη ειδικών περιττεύει μπροστά στο κολακευτικότατο φιλοφρόνημα που έκανε ένας απ’ τους παριστάμενους σοβιετικούς ποιητές για τη μεταφραστική εργασία του Αραγκόν. «Ο Αραγκόν», είπε, «έκανε τον Πούσκιν να μιλάει γαλλικά!»
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΟΥΔΗΣ