ΣΟΝΕΤΟ 1

Απόψε ηχώ στης νύχτας το αγέρι

Σαν λευκό νυφικό η κόρη μαράζι

Στης γης τα άνθη

Η βροχή το πρώτο φιλί χαράζει

Και των βημάτων σου τη σιωπή

Η αυγή αγκαλιάζει

ΣΟΝΕΤΟ 2

Στης γης το διψασμένο χώμα

τα φιλιά τους καρτερώ.

Σαν άνθη ροδιάς

σαν τριαντάφυλλα που διψούν

για της βροχής το δροσερό φιλί.

ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Ξανά μόνος σ’ αυτό το γυμνό κρεβάτι

να αναπολώ την ανάμνηση σου.

Σαν όνειρο παρηγορητικό.

Σαν εφιάλτη ανησυχητικό.

Στου καθρέπτη την σιωπηλή αλήθεια σε αναζητώ.

Στων σεντονιών την μυρωδιά σε ποθώ.

Έρως, σε βρήκα στων ματιών σου της ποίησης.

Και στων χειλιών σου της δροσιάς γεύσεις γεύτηκα εμπειρίες.

Οι στιγμές μας ένα προσποιητό χαμόγελο.

Στα λευκά σεντόνια να χαϊδεύω τα μαλλιά σου.

Και με το φιλί μου το κορμί σου γυμνό να παραδίδεται στην αγκαλιά μου.

Καθώς τα μάτια φωτογραφίζουν την γύμνια σου.

Και η ζεστασιά του κορμιού σου αγκαλιάζει την δικιά μου.

Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Γκέγκας και είμαι φοιτητής ειδικής αγωγής. Ο στόχος μου είναι να βοηθήσω όσα περισσότερα παιδιά να ενσωματωθούν στο κοινωνικό σύνολο , να αναπτύξουν δεξιότητες. Αγαπώ την ποίηση γιατί απλούστατα με κάνει να αισθάνομαι.