Archive for Απρίλιος, 2019


Ποίημα που γράφτηκε με αφορμή την κατάσταση στη Βενεζουέλα.

Στην πυκνή διαδήλωση έξω απ’ την πρεσβεία
δηλώνουμε την αντίθεσή μας στον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό.
Πότε κουβανοί βαρκάρηδες
πότε βιετναμέζοι τυφλοπόντικες
καταδικάζουμε παράνομες επεμβάσεις
και πραξικοπήματα
καλώντας για ανεξαρτησία
από θεοκρατίες, μοναρχίες
και οικονομικές ολιγαρχίες.
Θυμάσαι τότε που διαδηλώναμε για το Ιράκ
τη Συρία, τη Λιβύη και το Αφγανιστάν;
Ενάντια στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας
και την αποσταθεροποίηση στη Βενεζουέλα;
Τόσα χρόνια φωνάζουμε όχι άλλο αίμα για το πετρέλαιο
και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές
αλληλέγγυοι στην πάλη των λαών
κι εχθροί των δολοφόνων ιμπεριαλιστών.
Τόσα χρόνια μαχητές της μέρας
που θα ζούμε ειρηνικά
σε έναν κόσμο χωρίς πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά.

Η ηχογράφηση εκ μέρους του ραδιοφωνικού παραγωγού R.E. με μουσική υπόκρουση απόσπασμα από το κομμάτι των Metallarbeiter, Die Arbeiter von Wien.
Στίχοι/Απαγγελία: Παναγιώτης Μανιάτης

Με αφορμή την 114η επέτειο από τη γέννηση του ούγγρου προλεταριακού ποιητή Γιόζεφ Αττίλα, αναδημοσιεύεται από το “Λαϊκό Αγώνα”, εφημερίδα των προσφύγων της Ελλάδας στη ΛΔ της Ουγγαρίας, το παρακάτω άρθρο από το 1955 και το ποίημα του Αττίλα “Οι φυλακισμένοι”, μεταφρασμένο από τα ουγγρικά.

***

Μια δόξα των ουγγρικών γραμμάτων

Γιόζεφ Αττίλα

Ο προλεταριακός ποιητής

Την περασμένη εβδομάδα η ουγγρική εργατική τάξη και μαζί της όλος ο ουγγρικός λαός τίμησε τη μνήμη του λαμπρού προλεταριακού ποιητή Γιόζεφ Αττίλα. Μέσα στα χρόνια της Λαϊκής Δημοκρατίας ο λαμπρός αυτός ποιητής αποκαταστάθηκε στη συνείδηση όλου του ουγγρικού έθνους σαν ένας από τους εξέχοντες εκπροσώπους της προοδευτικής ουγγρικής σκέψης.

Γεννημένος το 1905 από φτωχή οικογένεια, πέρασε μια ζωή απίστευτων στερήσεων και ταλαιπωριών που γρήγορα υπόσκαψαν την υγεία του και τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. Γνώρισε την κτηνώδη αδιαφορία, την υποκρισία, την στενοκεφαλιά της κοινωνίας των εκμεταλλευτών. Και μ’ όλο που από 17 χρονών ακόμα είχε κινήσει το γενικό θαυμασμό με τα πρώτα του ποιήματα, χρειάστηκε σε όλη του τη ζωή να δουλεύει σκληρά, για ένα κομμάτι ψωμί – που και αυτό συχνά του έλειπε.

Οι επαναστατικές ιδέες, η νικηφόρα Οχτωβριανή επανάσταση και η ουγγρική σοσιαλιστική επανάσταση συνεπήραν το πνεύμα του και γέμισαν την ορφανή του ψυχή: Το σοσιαλιστικό ιδανικό φωτίζει τα σκοτάδια της ζωής του και ο Γιόζεφ Αττίλα γίνεται φλογερός επαναστατικός ποιητής. Ταυτόχρονα γίνεται ένας δραστήριος προπαγανδιστής και διαφωτιστής του Κόμματος.

Η αστική διανόηση της τάξης που ζωντανό τον καταδίκασε, τον φυλάκισε, τον καταδίκασε στην πείνα και τελικά τον εξόντωσε, ύστερα από το θάνατό του, προσπάθησε, όπως πάντοτε συνηθίζει, να διαστρέψει το έργο του Γιόζεφ Αττίλα, να σκεπάσει εκείνο το μέρος του έργου του που είναι το πιο ζωντανό, το πιο χαραχτηριστικό, το πιο χρήσιμο για το λαό.

Η νέα Ουγγαρία τον αποκατάστησε στην εκτίμηση όλου του έθνους. Και στα 50 χρόνια από την γέννησή του, μαζί με την εργατική τάξη – που ήταν πολιτικά και ιδεολογικά δικός της, τίμησε τη μνήμη του όλος ο λαός, τίμησε έναν από τους εξοχότερους εκπροσώπους της ουγγρικής προοδευτικής διανόησης.

Δημοσιεύουμε παρακάτω ένα από τα χαραχτηριστικά επαναστατικά του ποιήματα μεταφρασμένο από τα ουγγρικά:

Οι φυλακισμένοι

Μας βασανίσανε φριχτά. Ματώσαν τα κορμιά μας.
Σύντροφε εσύ, όπου μπορείς και χαίρεσαι το φως
σκέψου για μας όπου κοντεύει να σαλέψει ο νους μας
και που το φως το βλέπουμε σα μια χλωμήν αχτίνα.

Πονάει στο πέτρινο κρεβάτι η πληγωμένη σάρκα
και η αηδία μάς κρατεί απ' τ' άθλιο συσσίτιο.
Πονούν κεφάλι και κορμί, πονούνε τα πνεμόνια
κι οι δήμιοί μας καρτερούν τον σίγουρο χαμό μας.
Εμείς κρατούμε. Το κορμί μονάχα μάς παιδεύει.
Αδέρφια – εσείς βοηθείστε τους αυτούς πόχουνε πιάσει.   

Άδεια στο σπίτι απόμεινε και παγωμένη η σόμπα.
Στη χύτρα – λαχανόφυλλα που μάζεψε η γυναίκα,
όσα πετούνε γιατί πια κανείς δεν τ' αγοράζει.
Μονάχα αυτά. Και τα παιδιά μας κλαίνε και πεινάνε.
Χτυπούν την πόρτα. Είναι ξανά η γριά γειτόνισσά μας
που λίγο λάδι δάνεισε και το ζητάει πίσω.
Φτάνει ο χειμώνας, παγωνιά και πείνα, φτάνει ο χάρος.
Αδέρφια εσείς βοηθείστε τους αυτούς πόχουνε πιάσει.

Συλλογιστείτε τούτα δω τα βρώμικα κελιά μας
και την αρρώστια που αγρυπνάει και μας παραμονεύει.
Στείλτε σαπούνι και φαΐ, στείλτε μας λίγα ρούχα,
βιβλία στείλτε μας εσείς κι ας είναι και ηλίθια,
γιατί εδώ μέσα ατέλειωτες είναι οι νυχτιές κι οι μέρες
και της ζωής ατέλειωτη – χωρίς χαρά – η λαχτάρα.
Βοήθα αν είσαι λεύτερος, αν είσαι εργάτης βόηθα.
Σύντροφε εσύ σαι η Κόκκινη Βοήθεια, όπου κι αν είσαι
κι αυτοί που πιάστηκαν – εσύ προσμένουν να βοηθήσεις.

Εμείς πιστοί παλεύουμε. Πιστοί στην επανάσταση
και δεν πεθαίνουμε ποτέ, χρειάζεται η ζωή μας.
Τον ιδρωτά μας, το πετσί μας θέλουν οι τυράννοι
και το μυαλό μας να σκοτώσουν θέλουν οι χαφιέδες.
Μα ως ότου λείψει της κλεψιάς ο κόσμος και της πείνας,
ως ότου από τις φυλακές θα πέσουν τα λουκέτα,
όπου χτυπάει το σφυρί κι αστράφτει το δρεπάνι,
εμείς δεν τα σταυρώνουμε τα χέρια υποταγμένοι.
Ζήτω – και πάλι – τα Σοβιέτ, τα Λαϊκά Συμβούλια.
Αδέρφια εσείς βοηθείστε τους αυτούς πόχουνε πιάσει.

Δημοσιεύτηκε στο “Λαϊκό Αγώνα”, όργανο των προσφύγων της Ελλάδας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, χρόνος Ε, αριθμός φύλλου 874, Πέμπτη 21 Απρίλη 1955, σ. 3.

αναδημοσίευση από https://parapoda.wordpress.com/

http://www.katiousa.gr/logotechnia/poiisi/vlantimir-magiakofski-ti-einai-kalo-kai-ti-kako/

ναυτεργάτης

 

Κοντοζυγώνουν στα βουνά
οι καταφρονημένοι
με ροζιασμένα δάχτυλα
οι ανταρτοδεμένοι.

Ζητιάνοι της χαράς
και της αγάπης κύμα
μ’αδέξια περπατησιά
στους πρόποδες σας βρήκα.

Φτάνουν μ’ αξίνες και σφυριά
δρεπάνια του θανάτου
κι από τα χνάρια της ζωής
μες τα βαθιά του βάλτου.

Φτάνουν κι οι δόλιες οι καρδιές
ξεμπούκαραν στο γιόμα
και μες τα χείλη μια δροσιά
ξαπόσταιναν στο χώμα.

Ανταριασμένα τα μαλλιά
σφιγμένα δόντια η φαμελιά
για’να κουράγιο μια φωνή
να συνεχίσουμε μαζι.

Φτάνουν τη νύχτα σα σκιά
οι γυμνοί κι οι αδικημένοι
κρυμμένοι στα μεδούλια τους
όλοι οι κατατρεγμένοι.