Ποίημα που γράφτηκε με αφορμή την κατάσταση στη Βενεζουέλα.

Στην πυκνή διαδήλωση έξω απ’ την πρεσβεία
δηλώνουμε την αντίθεσή μας στον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό.
Πότε κουβανοί βαρκάρηδες
πότε βιετναμέζοι τυφλοπόντικες
καταδικάζουμε παράνομες επεμβάσεις
και πραξικοπήματα
καλώντας για ανεξαρτησία
από θεοκρατίες, μοναρχίες
και οικονομικές ολιγαρχίες.
Θυμάσαι τότε που διαδηλώναμε για το Ιράκ
τη Συρία, τη Λιβύη και το Αφγανιστάν;
Ενάντια στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας
και την αποσταθεροποίηση στη Βενεζουέλα;
Τόσα χρόνια φωνάζουμε όχι άλλο αίμα για το πετρέλαιο
και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές
αλληλέγγυοι στην πάλη των λαών
κι εχθροί των δολοφόνων ιμπεριαλιστών.
Τόσα χρόνια μαχητές της μέρας
που θα ζούμε ειρηνικά
σε έναν κόσμο χωρίς πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά.

Η ηχογράφηση εκ μέρους του ραδιοφωνικού παραγωγού R.E. με μουσική υπόκρουση απόσπασμα από το κομμάτι των Metallarbeiter, Die Arbeiter von Wien.
Στίχοι/Απαγγελία: Παναγιώτης Μανιάτης