Archive for Φεβρουαρίου, 2020


Παράσταση διαμαρτυρίας πραγματοποιούν το ΚΚΕ και η ΚΝΕ έξω από την πολωνική πρεσβεία στην Αθήνα (Χρυσανθέμων 22, Ψυχικό) την Τρίτη 3/3, στις 10 π.μ., ενάντια στην επανέναρξη – την ίδια μέρα – της αντικομμουνιστικής δίκης σε βάρος του ΚΚ Πολωνίας και της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού «Πρζασκ», παρά την πρόσφατη δικαστική απόφαση αθώωσής της.

https://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/216228/megalo-endiaferon-stin-ekdilosi-alitheies-kai-psemata-gia-sosialismo

https://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/214946/maziko-ihiro-minyma-enantia-stin-antiekpaideytiki-politiki-ton

Για πολλές χώρες η Γερμανία είναι μια πλούσια, ευημερούσα και οικονομικά σταθερή χώρα. Αυτό μπορεί να συμβαίνει όταν εξετάζουμε το 1,2% των ανθρώπων με εισοδήματα εκατομμυρίων που ωφελούνται από το καπιταλιστικό σύστημα. Ωστόσο η εργατική τάξη είναι εκείνη που πληρώνει για τα κέρδη των λίγων.
Φτώχεια υπάρχει και στη Γερμανία δείχνοντας ότι μια «καλή οικονομία» δεν παρέχει μια καλή ζωή για όλους, ευνοώντας τους καπιταλιστές που εκμεταλλεύονται τους υπόλοιπους.
Υπάρχουν σημαντικές διαφορές όσον αφορά την αμοιβή και τη μεταχείριση των διαφόρων επαγγελμάτων κατάρτισης. Οι εργαζόμενοι σε αυτά δεν έχουν σχεδόν καμιά δυνατότητα να δημιουργήσουν αξιοπρεπή σύνταξη. Επίσης, μόνο το 4% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος δαπανάται για την εκπαίδευση· τα δημόσια σχολεία είναι όλο και λιγότερα.
Είναι πολύ σημαντικό, ως Σοσιαλιστική Γερμανική Εργατική Νεολαία (SDAJ) να κάνουμε τους νέους ενήμερους για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται.

Είμαστε μαθητές, σπουδαστές, νέοι εργαζόμενοι, μαθητευόμενοι που οργανωνόμαστε στη SDAJ, στη Σοσιαλιστική Γερμανική Νεολαία Εργατών. Ο στόχος μας; Ένας κόσμος χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους. Ένας κόσμος στον οποίο δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για το πώς θα βγάλουμε τα χρήματα για τα δίδακτρα, για το αν θα έχουμε εκπαίδευση ή πώς θα πληρώσουμε το νοίκι μας. Ένας κόσμος στον οποίο θα μετράνε οι ζωές μας και όχι τα κέρδη των πλουσίων.

Γιατί Σοσιαλιστική; Γιατί πιστεύουμε ότι ο καπιταλισμός – η κοινωνία στην οποία ζούμε – πρέπει να τερματιστεί για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι.

Γιατί Γερμανική; Η καταγωγή δεν έχει σημασία. Αυτό που μας ενώνει είναι η πεποίθηση ότι πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουμε τον καπιταλισμό στη χώρα στην οποία ζούμε: για μας είναι η Γερμανία.

Γιατί «Νεολαία των Εργατών; Επειδή πιστεύουμε ότι όσοι εργάζονται θα πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο και όχι εκείνοι που ζουν από την εκμετάλλευση των άλλων. Στην εργατική νεολαία, ωστόσο, συμπεριλαμβάνουμε όχι μόνο εκείνους που ήδη εργάζονται αλλά και εκείνους που θα εργαστούν μελλοντικά. Οι φοιτητές είναι επίσης ευπρόσδεκτοι.

Λέμε: Αν θέλετε να αλλάξετε κάτι, πρέπει να κάνετε κάτι γι ‘αυτό. Όποιος πολέμα μόνος του ή συμμετέχει μόνο σε αυθόρμητες ενέργειες, δεν είναι σε θέση να κάνει πολλά πράγματα. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο είναι σημαντικό να οργανωθεί κάποιος στην αντικαπιταλιστική, επαναστατική οργάνωση μας.

Έπειτα από την ήττα στον Εμφύλιο, η επαναστατική ηγεσία της Φινλανδίας, που στο μεταξύ είχε διαφύγει στη Σοβιετική Ρωσία, ίδρυσε στις 29 Αυγούστου 1918 το Κομμουνιστικό Κόμμα Φινλανδίας, στη Μόσχα. Από την ίδρυσή του το Κόμμα ήταν παράνομο και ενώ ίδρυσε μαζί με άλλους αριστερούς το Φινλανδικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Εργατών, το τελευταίο απαγορεύτηκε το 1923 και γύρω στα 200 άτομα συνελήφθησαν, συμπεριλαμβανομένων βουλευτών του. Η δικτατορία της αστικής τάξης δυνάμωσε με τα χρόνια και τη δεκαετία του ’30 η κομμουνιστική δραστηριότητα απαγορεύτηκε και επίσημα. Μέχρι το 1942 πάνω από 4412 άνθρωποι είχαν συλληφθεί. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, Φινλαδοί κομμουνιστές είχαν σαμποταριστική δραστηριότητα στη σύμπλευση της φινλανδικής αστικής τάξης με τους Ναζί. Μετά τον Πόλεμο νομιμοποιήθηκε.

Αρκετοί στρατεύονται στο ΔΣΕ. Ο Γώργος Λαμπρινός, παρών στο τυπογραφείο του Ριζοσπάστη ως το σφράγισμα της εφημερίδας, διαφεύγει στη Γαλλία, μεταβαίνει έπειτα στο Μπούλκες όπου παραμένει κάποιους μήνες και από εκεί στο Βίτσι στην έδρα του Γενικού Αρχηγείου και τελικά στη Θεσσαλία. Το 1949, σωματικά αδύναμος ν’ ακολουθήσει τους συμπολεμιστές του, προφυλάσσεται σε σπηλιά, ανακαλύπτεται όμως και δολοφονείται από τμήμα του εθνικού στρατού στην περιοχή των Τζουμέρκων, ανάμεσα στα χωριά Άγναντα και Πράμαντα. Οι Δημήτρης Χατζής και Μήτσος Αλεξανδρόπουλος διαφεύγουν από τον εθνικό στρατό και βρίσκονται στο Γράμμο. Ο τελευταίος αργότερα θα τραυματιστεί και θα νοσηλευτεί στην Αλβανία. Ο Κώστας Πουρναράς-Μπόσης, μαχητής του ΔΣΕ, τραυματίζεται στο κεφάλι, χάνει την όραση στο ένα του μάτι, αναρρώνει στην Ουγγαρία κι επιστρέφει στο Γράμμο. Εντάσσονται επίσης στο ΔΣΕ ο θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Σεβαστίκογλου, ο ηθοποιός και συγγραφέας Αλέξης Πάρνης και ο ποιητής Άνθος Φιλήτας (Άνθιμος Χατζηανθίμου). Αρκετοί αναλαμβάνουν πολιτικοί επίτροποι ή αποκτούν στρατιωτικούς βαθμούς, π.χ., ο Γιώργος Λαμπρινός διευθύνει για μικρό διάστημα την εφημερίδα Φωνή του Μπούλκες κατά την παραμονή του στην εκεί κοινότητα, ο Γιώργος Σεβαστίκογλου εκτός από πολιτικός επίτροπος προάγεται και σε ταγματάρχη του ΔΣΕ, ενώ ο Κώστας Πουρναράς-Μπόσης είναι πολιτικός επίτροπος στην 107η Ταξιαρχία.

Οι παραπάνω, εξόν της παρουσίας τους στην εμπόλεμη ζώνη, πλαισιώνουν κατά περίπτωση το σώμα ανταποκριτών, τα έντυπα, τον εκδοτικό μηχανισμό, το θεατρικό και κινηματονραφικό συνεργείο του ΔΣΕ και τους τομείς διαφώτισης. Ο Δημήτρης Χατζής, για παράδειγμα, κουβεντιάζει με αιχμαλώτους του κυβερνητικού στρατού στον τομέα Κόνιτσας. Ο Νίκος Κυτόπουλος απαντά με άρθρο του στον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, αναφερόμενος στην αναγκαστική μετακίνηση αγροτικών πληθυσμών, στη φτώχεια των αστικών κέντρων και την υπαγωγή της χώρας στις διαταγές του Τρούμαν. Σε άλλο γεωγραφικό μήκος και συγκεκριμένα στη Χίο, ο Φώτης Αγγουλές τυπώνει τις παράνομες εφημερίδες Πρωτοπόρος και Εμπρός, όργανα των εκεί Νομαρχιακών Επιτροπών του ΕΑΜ και του ΚΚΕ αντίστοιχα.

Η εφαρμογή των πολιτικών κατευθύνσεων και καθηκόντων, αλλά και η διαμόρφωση της πολιτικής συνείδησης δεν προχωρούσαν ενιαία σε όσους βρίσκονται στην Αθήνα. Μένει ωστόσο αδιευκρίνιστο ποιες αιτίες και σε ποιο βαθμό η καθεμιά επιδρούν στην απόφαση παραμονής ενός λογοτέχνη στην Αθήνα και στην κατοπινή του συμπεριφορά. Πιθανές αιτίες είναι η συνειδητοποίηση των κινδύνων, κάποια πολιτική διαφωνία, η πρακτική αδυναμία μετακίνησης στο ΔΣΕ, κάποιος κομματικός σχεδιασμός παράνομης δράσης στην πρωτεύουσα ή ακόμη «περιφρούρησης» ενός λογοτέχνη και νόμιμης παρουσίας του

πηγή: Οι λογοτέχνες στην ταξική αναμέτρηση της δεκαετίας 1940-1950, Β Μόσχος, σελ. 252-255, ΣΕ 2019.

Κατιουσόπιτα 2020 – Η Κατιούσα “έχει ξεφύγει από τα χέρια μας”… (ΦΩΤΟ)