Category: Uncategorized


ΚΚ ΒΟΗΜΙΑΣ – ΜΟΡΑΒΙΑΣ
Στηρίζει την κυβέρνηση Μπάμπις

ΠΡΑΓΑ.–

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας – Μοραβίας αποφάσισε να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Αντρέι Μπάμπις, με το κόμμα του οποίου υπεγράφη σχετική συμφωνία. Η μειοψηφική δικομματική κυβέρνηση του νεοφιλελεύθερου κόμματος του δισεκατομμυριούχου Μπάμπις, «ANO», και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος – που διορίστηκε στα τέλη Ιούνη, ενώ οι εκλογές είχαν γίνει τον Οκτώβρη – δεν θα κατάφερνε κατά τη χτεσινή ψηφοφορία να εξασφαλίσει την ψήφο εμπιστοσύνης, χωρίς τη στήριξη του ΚΚ.

Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο «Russia Today», ο Μπάμπις κέρδισε την υποστήριξη του ΚΚ, συμφωνώντας με το αίτημά του να φορολογήσει την αποζημίωση που λαμβάνουν οι εκκλησίες για περιουσίες που είχαν κατασχεθεί επί σοσιαλισμού.

Η ΚΕ του ΚΚ Βοημίας – Μοραβίας είχε αποφάσισε κατά πλειοψηφία το Σάββατο 30 Ιούνη «οι βουλευτές του κόμματος να στηρίξουν ενεργά τη μειοψηφική κυβέρνηση», όπως είχε δηλώσει ο επικεφαλής του κόμματος Βόιτσεκ Φίλιπ. Η στάση της ηγεσίας έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην κομματική βάση και στη Νεολαία, που αντιτίθενται στη στήριξη αστικής κυβέρνησης.

πηγή https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9920560

Advertisements
Ο κ. Βουρνάς ρωτάει αν η ποίηση της ήττας εκπροσωπεί το πολιτικό και ιδεολογικό ισοδύναμο των ημερών μας. Ξέροντας πόσο δύσκολη είναι πάντα (που δεν είναι άλλωστε απαραίτητα πάντοτε να υπάρχει), περιορίστηκα μόνο να τονίσω τη γνησιότητα της ποίησης της ήττας. Ο κ. Βουρνάς, που θέτει το ερώτημα, δεν μας δίνει καμιά απάντηση. Υπάρχει σήμερα μια ποίηση, που ανταποκρίνεται στο ανθρώπινο συμβάν και ποια είναι αυτή; Χωρίς να ταυτίζω την ποίηση με τη φιλοσοφία, όπως με παρουσιάζει να κάνω ο κ. Βουρνάς, αλλά πιστεύοντας ότι η ποίηση επιζητεί να φτάσει κι αυτή στην ουσία της ανθρώπινης αλήθειας, θεωρώ την ποίηση της ήττας σαν ένα στάδιο ανάπτυξης προς αυτή την κατεύθυνση, μια βαθμίδα στην προσπάθεια της ποίησης να συλλάβει το ανθρώπινο γεγονός καθολικότερα. Οι ποιητές της ήττας δεν ζητούν πίσω τα χρόνια τους. Ζητούν την αλήθεια για όσα συνέβησαν στον άνθρωπο κατά το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν. Χωρίς αυτή τη γνώση αισθάνονται μετέωροι μέσα στην ανθρώπινη περιπέτεια.
Πιστεύω ότι η ποίηση της ήττας δεν είναι ήττα της ποίησης, και πιστεύω ότι ο τρόπος που ερευνώ τα ποιητικά φαινόμενα δεν αποτελεί «ήττα της κριτικής», όπως φαίνεται να υποστηρίζει ο κ. Βουρνάς με τον πομπώδη τίτλο της μελέτης του. Πιστεύω ακόμη ότι η έρευνα της σημερινής μας ποίησης δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε δυο τρεις ποιητές, έτσι που κάθε συζήτηση για ποίηση να μοιάζει ότι αναφέρεται και αντανακλά μόνο στο έργο του Βρεττάκου, του Ρίτσου και του Λειβαδίτη, και μέσα σ’ αυτό να δίνεται η απάντηση. Η σημερινή μας ποιητική πραγματικότητα αφήνει εν πολλοίς πίσω τους ποιητές αυτούς και δημιουργεί τις προϋποθέσεις της ανόδου της σ’ ένα ανώτερο επίπεδο, όπου η ποίηση θα μπορεί να συνειδητοποιεί την αλήθεια των φαινομένων και να την εκφράζει την ίδια τη στιγμή της γέννησής τους. Θα είναι πολύ λυπηρό να παρανοηθεί ό,τι γράφεται και ό,τι θα γραφτεί πάνω στον τομέα αυτόν, από κριτικούς και ποιητές. Λυπηρό, όσο και το γεγονός ότι δυστυχώς στους πνευματικούς μας κύκλους ορισμένη ορολογία, ορισμένες λέξεις και ονόματα εξακολουθούν ακόμη να προκαλούν αδικαιολόγητες αντιδράσεις

 

Στο άλλο τμήμα της ποιητικής πραγματικότητας ο κ. Βουρνάς τοποθετεί «πολλούς καλόπιστους δημιουργούς, που ζουν αυτή τη στιγμή σε πλήρη διάσταση με την κοινωνία και την ιδεολογία τους, σε αντίθεση με τους παραπάνω τρεις ποιητές που «η ιδεολογία τους δεν τους εγκαταλείπει ούτε στιγμή». Εδώ το πρόβλημα για τον κ. Βουρνά εμφανίζεται με τη μορφή κρίσης περιεχομένου. Η εξήγηση που επιχειρεί να δώσει σ’ αυτή την κρίση, παραμένει πολύ μυστηριώδης. Αυτοί «οι καλόπιστοι δημιουργοί», βρίσκονται, λέει ο κ. Βουρνάς, σε διάσταση με την ιδεολογία τους για λόγους «ποικίλους και ευεξήγητους». Αλλά ποια είναι αυτή η ιδεολογία τους και ποιοι οι ποικίλοι και ευεξήγητοι λόγοι; Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία του προβλήματος, αλλά ο κ. Βουρνάς το παρακάμπτει τελείως. Εγώ μίλησα για μια συγκεκριμένη ιδεολογία, την αντιστασιακή, και για την κρίση της μέσα στα πλαίσια της σημερινής κοινωνικής πραγματικότητας, που τείνει στη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής συνείδησης. Αλλά, μέσα από την επιχειρηματολογία του κ. Βουρνά βγαίνει φυσικά και ένα άλλο ερώτημα, που μένει αναπάντητο. Γιατί τάχα οι παραπάνω δημιουργοί να μην έχουν κι αυτοί ανάγκη από «ποιητική εκτόνωση» και να μη λειτουργούν προς την ίδια κατεύθυνση με τους άλλους, οπότε το πρόβλημα λύνεται και γι’ αυτούς αυτόματα;
Σχετικά με την αντιστασιακή ιδεολογία και την αντιστασιακή ποίηση δεν θα ασχοληθώ ξανά εδώ. Επιμένω σε όσα έχω υποστηρίξει μέχρι σήμερα στις μελέτες μου. Θέλω μόνο να τονίσω τη διαφωνία μου με τον κ. Βουρνά αναφορικά με την άποψή του, ότι η αντιστασιακή μας ποίηση «κόπηκε βίαια» και δεν έφτασε στη φυσιολογική της έκβαση. Η γνώμη μου αντίθετα είναι, ότι η αντιστασιακή μας ποίηση ήταν αυτή η ίδια που μετασχηματίστηκε, ύστερα από «μακριά και βίαιη φίμωση», στη σημερινή «ποίηση μνήμης». Δυο εγγενείς ιδιομορφίες της αντιστασιακής μας ποίησης απέκλεισαν αυτή τη διαδικασία. Η μια ιδιομορφία είναι η απ’ αρχής σύνδεσή της με την παράδοση της δημοτικής μας ποίησης, σύνδεση που της προσέδωσε μια σαφήνεια και ρηματική καθαρότητα.
Έτσι, ή ήταν αντιστασιακή και «αφίμωτη» η ποίησή μας ή δεν ήταν αντιστασιακή. Η άλλη ιδιομορφία της είναι ότι στάθηκε κάπως μακριά από τους εκφραστικούς νεωτερισμούς, που είχαν ήδη κατακτηθεί στην προπολεμική μας ποίηση, με αποτέλεσμα να μη λειτουργήσει σχεδόν ποτέ σε μας σαν ποίηση συμβόλων (όπως αντίθετα έγινε π.χ. στη Γαλλία, όπου συνδέθηκε με τον σουρεαλισμό). Και χωρίς σύμβολα, μια ποίηση δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν ποίηση μνήμης. Δεν βλέπω λοιπόν το λόγο, να λειτουργεί σήμερα η αντιστασιακή ποίηση σαν ποίηση μνήμης και να μην έχει λειτουργήσει σαν τέτοια σε χρόνια πιο έντονης καταπίεσης και μεγαλύτερου φόβου. Η ποίηση της ήττας είναι για μένα νέα ποιητική πραγματικότητα, που ήρθε σαν κρίση και σαν αναίρεση της αντιστασιακής ποίησης και όχι σαν συνέχειά της.

 

Λόγω κάποιων τεχνικών προβλημάτων δεν έχω τη δυνατότητα να ανανεώνω το μπλογκ. Σε λίγες μέρες, λογικά, θα επιστρέψω στην κανονικότητα.

Άλλωστε, η ποίηση της ήττας δεν επισημαίνεται μόνο στο έργο των αριστερών ποιητών. Εκτείνεται συχνά και πέρα απ’ αυτούς. Η αίσθηση της ήττας διακατέχει και ποιητές, που προσδοκούσαν αόριστα μια άλλη ανθρώπινη μοίρα απ’ αυτή που ζουν σήμερα, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ποιητές που η αντίθεσή τους προς τις φθαρμένες αξίες είναι επίσης αντιστασιακής υφής.
Η αφετηρία του κ. Βουρνά είναι τελείως διαφορετική. Είναι μια κάπως αόριστη διαπίστωση ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει στη σημερινή μας ποίηση. Όσο όμως αόριστη εμφανίζεται αυτή η διαπίστωση, τόσο κατηγορηματική προβάλλει στη μελέτη του η ιδέα που έχει για τη σημερινή μας ποιητική πραγματικότητα. Διαβάζοντας κανείς τη μελέτη του, πείθεται ότι ο κ. Βουρνάς χωρίζει την ποιητική μας περιοχή σε δυο πολύ άνισα τμήματα. Το ένα τμήμα, το σπουδαιότερο γι’ αυτόν, αποτελείται από το έργο των ποιητών Βρεττάκου, Ρίτσου και Λειβαδίτη.
Σ’ αυτό το τμήμα επιμένει πολύ και πάνω σ’ αυτό θέλει να στηρίξει τις απόψεις του. Και αυτό που κυρίως κάνει, είναι μια «υπεράσπιση», ανεπίκαιρη νομίζω, του έργου των παραπάνω ποιητών, σάμπως να κινδύνευε το ποιητικό τους κύρος από τη μελέτη μου. Αλλά ο καθένας μπορεί να δει καθαρά, ότι η μελέτη μου δεν είχε σαν θέμα τους ποιητές
αυτούς, ούτε αν ο Ρίτσος χάθηκε ή δεν χάθηκε για την αγωνιστική μας ποίηση. Αυτό είναι άλλο θέμα, που θα μπορούσε να εξετασθεί σε άλλη μελέτη. Η μελέτη μου είχε αντικείμενο έρευνας κυρίως μια ποιητική πραγματικότητα, που βρίσκεται προωθημένη πιο πέρα από τους παραπάνω ποιητές. Ο κ. Βουρνάς, όμως, μια που επιμένει σ’ αυτό το τμήμα της ποίησής μας, θα μπορούσε ίσως να διαφωτίσει από την πλευρά του κάπως το θέμα μας. Δυστυχώς, ούτε αυτό γίνεται. Λέει ο κ. Βουρνάς:
«Επισημαίνουμε τις διαφορές ανάμεσα στις περιόδους του Ρίτσου, του Βρεττάκου, του Λειβαδίτη, βλέπουμε το κλίμα του ερμητισμού…»- δεν δίνει όμως εξήγηση γι’ αυτές τις διαφοροποιήσεις. «Έχουμε τη βεβαιότητα ότι η ιδεολογία τους δεν τους εγκαταλείπει ούτε στιγμή», τονίζει. Αλλά, τότε τι συμβαίνει; Όλο το πρόβλημα έγκειται στην ανάγκη της «ποιητικής εκτόνωσης» των ποιητών αυτών, στην ανάγκη τους να εκφράσουν χωρίς περιορισμούς «το ποιητικό τους απόθεμα», όπως υποστηρίζει ο κ. Βουρνάς; Είναι εξήγηση αυτή; Και γιατί η ποιητική τους εκτόνωση να γίνεται προς αυτήν και όχι προς άλλη κατεύθυνση; Εγώ, παρόλο που επαναλαμβάνω η μελέτη μου δεν αφορά κυρίως τους παραπάνω ποιητές, τοποθετώ, και ως προς αυτούς, το πρόβλημα στη βάση της σύγκρουσης της αντιστασιακής τους ιδεολογίας με τη σημερινή πραγματικότητα, που ραγίζει το κέλυφος αυτής της ιδεολογίας, τοποθετώ δηλαδή το πρόβλημα στη βάση της ιδεολογικής-συνειδησιακής κρίσης. Ο κ. Βουρνάς, πάλι από πρόθεση άκαιρης υπεράσπισης, θέλει να δικαιώσει τις διαφοροποιήσεις στο έργο των παραπάνω ποιητών στο όνομα μιας καλλιέργειας των εκφραστικών μέσων. Έτσι μας λέει ότι στα τελευταία έργα του Ρίτσου «η φωνή του δοκιμάζεται στην κόψη του ξυραφιού μιας μη περαιτέρω ποιητικής έκφρασης». Τι χρειάζονται όλ’ αυτά; Ο λόγος είναι βαρύς, και χωρίς τεκμηρίωση βουλιάζει.
Του Βύρωνα Λεοντάρη
Η μελέτη μου για την «ποίηση της ήττας» έδωσε την ευκαιρία στον κ. Τ. Βουρνά να εκθέσει ορισμένες απόψεις του και να προτείνει ένα διάλογο. Χρήσιμος ο διάλογος και αναγκαία η προσπάθεια να γίνει η πρόθεση δυνατότητα. Όμως ο κ. Βουρνάς, με όσα γράφει, περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες διαλόγου. Κι αυτό, γιατί στο μεγαλύτερο μέρος της μελέτης του αντικρούει απόψεις που δεν υποστήριξα και δεν ασχολείται με όσα πραγματικά αναπτύσσω.
Το γεγονός ότι ο κ. Βουρνάς μού αποδίδει ιδέες που δεν τις πιστεύω ούτε σαν ποιητής ούτε σαν κριτικός, αλλά που τις επισημαίνω μέσα στην ποίηση της ήττας (όπως π.χ. ότι αυτό που μπορεί να κάνει σήμερα ο ποιητής είναι να ρίξει μόνο λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή), ή συμπεράσματα που ούτε σαν οι πιο αυθαίρετες προεκτάσεις των όσων γράφω μπορούν να θεωρηθούν (π.χ. ότι η νεότερη ποίησή μας φιλοδοξεί να είναι πολιτική κριτική από τα αριστερά για την αριστερά), είναι κάτι που δεν με αφορά. Συζήτηση πάνω σε τέτοια βάση δεν πρόκειται ποτέ να κάνω. Είμαι πολύ σαφής στα κείμενά μου και δεν αισθάνομαι καθόλου υποχρεωμένος να μεταφέρω ξανά εδώ αποσπάσματα από τη μελέτη μου. Τα κείμενα υπάρχουν για όσους θά’ θελαν να πληροφορηθούν.
Διάλογος και συζήτηση μπορούν να γίνουν μόνο πάνω στις απόψεις που πραγματικά υποστήριξα στη μελέτη μου και πάνω σ’ όσες νέες απόψεις εκθέτει ο κ. Βουρνάς.
Υποστήριξα στη μελέτη μου ότι η ποίηση της ήττας είναι μια πραγματικότητα. Καθόρισα τις πηγές της. Τη χαρακτήρισα σαν προϊόν συνειδησιακής κρίσης και επεσήμανα ορισμένες αισθητικές επιπτώσεις από το γεγονός αυτό. Απέρριψα την ιδέα ότι η ποίηση της ήττας είναι φιλολογία ή ποίηση φυγής και υποστήριξα ότι είναι γνήσια έκφραση μιας ανθρώπινης αλήθειας. Έδειξα κάτω από ποια νομοτέλεια εμφανίστηκε σαν ένα στάδιο ανάπτυξης της σύγχρονής μας ποίησης και γιατί πολλοί ποιητές περνούν αναγκαστικά σήμερα απ’ αυτό.
Σ’ όλα αυτά τα ερωτήματα ο κ. Βουρνάς δεν δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση. Εκθέτει όμως απόψεις που είναι συγγενείς προς το θέμα που με απασχόλησε, απόψεις που είναι χρήσιμο να συζητηθούν.
Ο κ. Βουρνάς λέει ότι ξεκινώ από ένα πραγματικό γεγονός, την ήττα της αριστεράς μετά τον εμφύλιο πόλεμο και από τη διαπίστωση που κάνω αναφορικά με μια «παράλληλη ιδεολογική ήττα». Η αλήθεια για την αφετηρία μου είναι διαφορετική. Εγώ ξεκινώ από ένα άλλο πραγματικό γεγονός: ότι μεγάλο μέρος της ποίησής μας (και όχι όλη η ποίησή μας, όπως με θέλει να υποστηρίζω ο κ. Βουρνάς) κινείται σήμερα σ’ ένα ιδιαίτερο κλίμα, τελείως διαφορετικό από το κλίμα που επικρατούσε πριν λίγα χρόνια και ότι πολλοί ποιητές πέρασαν από το αντιστασιακό και μεταντιστασιακό κλίμα στην ποίηση της ήττας. Αυτό το γεγονός έχω μπροστά μου και αυτό ερευνώ, προσπαθώντας να δώσω μια εξήγηση. Στην έρευνά μου, για να γίνω περισσότερο δηλωτικός, αναλύω κριτικά, παράλληλα με τη γενική εξέταση του φαινομένου, και δυο κατά τη γνώμη μου ποιητικές συλλογές. Η ποίηση της ήττας ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει σ’ αυτές τις συλλογές, ούτε βγάζω απ’ αυτές τα συμπεράσματά μου, αλλά μόνο τα ενισχύω. Η ποίηση της ήττας δεν εντοπίζεται αποκλειστικά σε ορισμένα ποιητικά έργα, ούτε υπάρχουν ποιητές, για τους οποίους μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ανήκουν εξ ολοκλήρου σ’ αυτήν. Αυτό δεν παρατηρείται σε κανένα καλλιτεχνικό ή ιδεολογικό ρεύμα.

«Ο εθνικός επαναστατικός πόλεμος στην Ισπανία κράτησε τις επαναστατικές και προοδευτικές δυνάμεις όλου του κόσμου σε εγρήγορση για δυόμιση χρόνια. Ο ισπανικός λαός διεξήγαγε έναν λαμπρό ένοπλο αγώνα για την υπεράσπιση των επαναστατικών κατακτήσεων και της εθνικής ανεξαρτησίας του…

Αυτός ο αγώνας του ισπανικού λαού καταπνίγηκε από τις ενωμένες δυνάμεις της αντίδρασης που επιτέθηκαν στη χώρα. Ωστόσο, η ηρωική αντίσταση της επαναστατικής Ισπανίας, γραμμένη με γράμματα από φωτιά, θα ζει για πάντα στη σκέψη των Ισπανών και του διεθνούς προλεταριάτου, στη σκέψη των εκμεταλλευόμενων μαζών, των καταπιεζόμενων και σκλαβωμένων από τον καπιταλισμό λαών. Τα διδάγματα του ηρωικού αγώνα του ισπανικού λαού θα τους βοηθήσουν να κατανοήσουν καλύτερα τη φύση του καπιταλισμού, του υποκινητή των αρπακτικών πολέμων. Αυτά τα διδάγματα θα τους χρησιμεύσουν ως ένα όπλο στον αγώνα τους ενάντια στις εκμεταλλεύτριες τάξεις…»

Χοσέ Ντίαθ

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Εντύποις” το βιβλίο “Ισπανικός Εμφύλιος και Λαϊκό Μέτωπο” με κείμενα του Χοσέ Ντίαθ, γενικού γραμματέα του Κ.Κ. Ισπανίας (1932-1942). Το βιβλίο περιέχει τη συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων, λόγων, εισηγήσεων κ.α. του Χοσέ Ντίαθ για την περίοδο λίγο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Τα έσοδα που αναλογούν στη μετάφραση θα διατεθούν στην Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, ενώ την επιμέλεια και διόρθωση της μετάφρασης έκανε η Εύα Γεμενετζή. Θερμές ευχαριστίες στον Παναγιώτη Μανιάτη για τη συμβολή του στο να εκδοθεί το βιβλίο.

Σε επόμενη ανάρτηση θα ανακοινωθεί η ημερομηνία της κεντρικής παρουσίασης.

Παρατίθενται παρακάτω τα περιεχόμενα του βιβλίου.

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Σημείωμα του Εκδότη

Πρόλογος

Ο αγώνας για ενότητα μέσα σε αντιδραστικό καθεστώς (02/06/1935)

Οι αγώνες του ισπανικού προλεταριάτου & τα καθήκοντα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (Λόγος στο 7ο συνέδριο της ΚΔ) (Αύγουστος 1935)

Το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς δείχνει το δρόμο (03/11/1935)

Η σημασία των εκλογών της 16ης Φλεβάρη (03/02/1936)

Εργάτες Ενωμένοι (11/02/1936)

Το Λαϊκό Μπλοκ είναι ανίκητο και ακατάλυτο (15/02/1936)

Σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση (23/02/1936)

Συνέντευξη στην «Ουμανιτέ» (03-05/04/1936)

Στη φυλακή οι υπεύθυνοι της καταστολής του Οκτώβρη (05/04/1936)

Τι αναμένει ο λαός από το Λαϊκό Μπλοκ (11/04/1936)

Οι τακτικισμοί της αντίδρασης δεν θα πετύχουν τη διάσπαση του Λαϊκού Μπλοκ (15/04/1936)

Η ενότητα της ισπανικής εργατικής νεολαίας (01/05/1936)

Τι είναι το Λαϊκό Μέτωπο; (01/05/1936)

Προς το ΚΚ Γαλλίας για την εκλογική νίκη του γαλλικού Λαϊκού Μετώπου (04/05/1936)

Εργατοαγροτικές Συμμαχίες & Λαϊκά Μπλοκ (14/05/1936)

Η ενότητα το κλειδί της επιτυχίας (01/06/1936)

Ο δικός μας δρόμος (06/06/1936)

Σιδηρά πυγμή ενάντια στους υπονομευτές της νίκης της Δημοκρατίας και του Λαϊκού Μετώπου! (26/06/1936)

Χωρίς το επαναστατικό κίνημα του Οκτώβρη δεν θα είχαμε το Φλεβάρη το Λαϊκό Μέτωπο (05/07/1936)

Γράμμα από την Ισπανία (07/07/1936)

Κοινή Ανακοίνωση UGT – ΕΣΝ – ΣΕΚΙ – «Σπιτιού του Λαού» – ΚΚΙ (14/07/1936)

Συναγερμός ενάντια στη συνωμοσία της αντίδρασης (15/07/1936)

Μια ιστορική πάλη ανάμεσα στη Δημοκρατία και το Φασισμό (06/08/1936)

Η νίκη θα είναι δική μας (11/08/1936)

Προς τους εθελοντές της Ανδαλουσίας (02/09/1936)

Η κατάσταση στην Ισπανία μετά από δύο μήνες πολέμου (18/09/1936)

Να παλέψουμε μέχρι να νικήσουμε τους εχθρούς της Ισπανίας (01/10/1936)

Τηλεγράφημα στο σύντροφο Στάλιν (16/10/1936)

Τα διδάγματα της ταινίας «Οι Ναύτες της Κρονστάνδης» (20/10/1936)

Οι μάζες σε ετοιμότητα για την υπεράσπιση της Μαδρίτης (22/10/19360

Ο τελευταίος μας χαιρετισμός (Δεκέμβρης 1936)

Για τη λευτεριά στην Ισπανία και για την ειρήνη στον κόσμο (01/12/1936)

Ένας μήνας ηρωικής αντίστασης της ανίκητης Μαδρίτης (08/12/1936)

Το δείπνο του πολιτοφύλακα (24/12/1936)

Γεια σας, σύντροφοι (01/01/1937)

Το Λαϊκό Μέτωπο θα νικήσει! (01/01/1937)

Ανταλλαγή επιστολών με το Χοσέ Αλκαλά Θαμόρα Ι Καστίγιο (03/01/1937)

Κοινή Δήλωση ΚΚΙ – CNT (03/01/1937)

Μόνος εχθρός μας ο φασισμός και οι σύμμαχοί του (04/01/1937)

Όλοι ενωμένοι για να κερδίσουμε τον πόλεμο (22/01/1937)

Γιατί το Κομμουνιστικό Κόμμα δυναμώνει (26/01/1937)

Το Κομμουνιστικό Κόμμα επιθυμεί έναν τακτικό στρατό (27/01/1937)

Τι να κάνουμε για να κερδίσουμε τον πόλεμο; (02/02/1937)

Να κερδίσουμε μαζί και να χαρούμε μαζί τη νίκη (08/02/1937)

Η νεολαία πρέπει να παλέψει για το μέλλον της (16/02/1937)

Ιστορική Ημερομηνία η 16η Φλεβάρη (16/02/1937)

Κυβέρνηση συνδικάτων; Όχι! (05/03/1937)

Απέναντι στους εισβολείς, να αντιτάξουμε ενότητα λαού και κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου (21/03/1937)

Οι κομμουνιστές της Μαδρίτης πρέπει να αποτελούν παράδειγμα στη δουλειά και στον αγώνα (08/04/1937)

Ιδρυτικό Κείμενο Επιτροπής Σύνδεσης ΣΕΚΙ – ΚΚΙ (15/04/1937)

Κοινή Πρωτομαγιάτικη Ανακοίνωση ΣΕΚΙ – UGT – ΚΚΙ (01/05/1937)

Χαιρετισμός στο μεγάλο σοβιετικό λαό την Πρωτομαγιά του 1937 (01/05/1937)

Τι είμαστε και τι θέλουμε εμείς οι κομμουνιστές (09/05/1937)

Επιστολή στον Μανουέλ Αθάνια για το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης (15/05/1937)

Επιστολή στο Λάργο Καμπαγιέρο για το σχέδιό του για ανασχηματισμό της κυβέρνησης και της διοίκησης του στρατού (16/05/1937)

Τηλεγράφημα Επείγουσας Εγκυκλίου προς τις Σοσιαλιστικές Περιφερειακές Επιτροπές (16/05/1937)

Τηλεγράφημα στον Δημητρόφ (01/06/1937)

Ενας χρόνος αγώνα και επαναστατικών κατακτήσεων (17/07/1937)

Οι δημοκρατικοί λαοί να σταματήσουν τη φασιστική επέμβαση (Κοινή ανακοίνωση των Κομμάτων του Λαϊκού Μετώπου) (17/07/1937)

Πρόγραμμα Κοινής Δράσης ΣΕΚΙ – ΚΚΙ (17/08/1937)

Κάλεσμα ΣΕΚΙ – ΚΚΙ στη Σοσιαλιστική και την Κομμουνιστική Διεθνή (20/10/1937)

Χαιρετισμός στους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης (06/11/1937)

Δύο Επέτειοι (07/11/1937)

Ενόψει της Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής (08/11/1937)

Να ενώνουμε, να οικοδομούμε, να διδασκόμαστε κάθε μέρα και πιο γρήγορα (13/11/1937)

Ένα κόμμα που να είναι ο ισχυρότερος πυλώνας της νίκης του λαού μας (16/11/1937)

Διδάγματα από τη νίκη στο Τερουέλ (24/12/1937)

Ενότητα & Δημοκρατία: Γιατί θέτουμε το ζήτημα της εκλογικής προσφυγής στο λαό (Φλεβάρης 1938)

Τρία βασικά καθήκοντα (09/02/1938)

Ανακοίνωση ΣΕΚΙ – UGT – ΚΚΙ (28/02/1938)

Η αλληλοκατανόηση λαού – κυβέρνησης μπορεί να επιλύσει όλα τα προβλήματα (06/03/1938)

Με όλη την απαραίτητη σαφήνεια (Επιστολή στη συντακτική επιτροπή του «Εργατικού Κόσμου») (30/03/1938)

Κοινή πρωτομαγιάτικη ανακοίνωση ΣΕΚΙ – UGT – KKI – CNT – FAI (28/04/1938)

Με ενότητα θα νικήσουμε (23/05/1938)

Απάντηση σε έρευνα της «Εργατικής Αλληλεγγύης» (19/07/1938)

Για την πιο ισχυρή, πλατιά και ακλόνητη ενότητα ενός ολόκληρου λαού (19/07/1938)

Επιστολή προς την Εθνική Επιτροπή του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ισπανίας (09/08/1938)

Ενότητα και Αντίσταση: Απαραίτητες προϋποθέσεις για τη νίκη (16/08/1938)

Επιστολή σε Νεγρίν μετά την παραίτηση του βάσκου και του καταλανού υπουργού (16/08/1938)

Η ενότητα του Σοσιαλιστικού και του Κομμουνιστικού Κόμματος (17/08/1938)

Μπροστά στη νέα διεθνή κατάσταση: Καθήκοντα για το προλεταριάτο και το λαό της Ισπανίας (05/10/1938)

Ανακοίνωση ΣΕΚΙ – ΚΚΙ – UGT – CNT – FAI προς τις Εργατικές Διεθνείς και το παγκόσμιο προλεταριάτο (15/10/1938)

Ο διεθνής φασισμός επιθυμεί να κατοχυρώσει σε βάρος της Ισπανίας τις κατακτήσεις του στο Μόναχο (06/11/1938)

Καμιά λύση για τον πόλεμό μας πίσω από την πλάτη του ισπανικού λαού (Ανακοίνωση των κομμάτων και των οργανώσεων του Λαϊκού Μετώπου) (21/11/1938)

Τι διδάγματα δίνει η Ισπανία στον κόσμο (29/11/1938)

Τα διδάγματα του Στάλιν καθοδηγητικό αστέρι για τους ισπανούς κομμουνιστές (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1939)

Τα διδάγματα του πολέμου του ισπανικού λαού (1936 – 1939) (Γενάρης 1940)

Χρονολόγιο

Σημειώσεις

πηγή https://parapoda.wordpress.com/

20 Μαρτίου – 1η Απριλίου 2018

Ο Θοδωρής Νικολάκης παρουσιάζει στην γκαλερί του Black Duck από τις 20 Μαρτίου μέχρι την 1η Απριλίου έκθεση κολλάζ με γραμματόσημα.
Η έκθεση περιλαμβάνει περισσότερα από 30 έργα για τη δημιουργία των οποίων έχουν χρησιμοποιηθεί χιλιάδες κομματάκια γραμματόσημα.
Με μια θεματογραφία στηριγμένη στην ελληνική ποίηση, τη φύση και την ιστορία, η έκθεση φιλοδοξεί να αναδείξει και τις πολλές δυνατότητες της τεχνικής αυτής.

Η τεχνική του κολλάζ με γραμματόσημα,  στην Ελληνική τέχνη, έκανε την εμφάνισή της   στα μέσα της δεκαετίας του 1960, από τον ηθοποιό Μίμη Φωτόπουλο που δημιούργησε και παρουσίασε τα πρώτα σχετικά έργα.

Από τότε τα γραμματόσημα, με το μικρό τους μέγεθος, με τα άπειρα θέματα και χρώματά τους χρησιμοποιούνται σε διάφορες  παραγωγικές τεχνικές Τα συναντάμε στη διακόσμηση διαφόρων αντικειμένων, όπως έργα τέχνης, μικροέπιπλα, κουτιά συσκευασίας δώρων αλλά και στη δημιουργία εικόνων. Πότε ανάμεσα σε άλλα ετερόκλητα υλικά και πότε μόνα τους σε διάφορους συνδυασμούς.

Κυρίως χρησιμοποιούνται σαν μοναδικό υλικό σε κάποιο έργο, συνήθως δε χρησιμοποιούνται σαν χρώμα, είτε ολόκληρα είτε τεμαχισμένα.

Στην περίπτωση αυτή μάλιστα το έργο είναι πιο κοντά στη ζωγραφική, δεδομένου ότι από την τεχνική του κολλάζ κρατάει μόνο την πρακτική διαδικασία, δηλαδή την κόλληση των γραμματοσήμων, ενώ από την ζωγραφική κρατάει το σχέδιο και τη συγκεκριμένη χρήση χρώματος για κάθε ξεχωριστή φόρμα.

Η δυσκολία στη συγκέντρωση αρκετών ποσοτήτων γραμματοσήμων και ο απαιτούμενος χρόνος για τη δημιουργία ενός έργου κάνουν αυτή τη δημιουργική δουλειά ασύμφορη επαγγελματικά. Πράγμα που με τη σειρά του εμποδίζει την ευρεία χρήση των γραμματοσήμων, με αποτέλεσμα να υπάρχει μικρή παραγωγή έργων και από λίγους καλλιτέχνες, κατά κύριο λόγο ερασιτέχνες αλλά πραγματικούς εραστές της τέχνης.

Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη

Γεννήθηκε το 1962 στον Απόλλωνα Νάξου
Ξεκίνησε να συλλέγει γραμματόσημα από μικρή ηλικία
Έχει εργαστεί πάνω στην κεραμοποιεία, σε μεταλλικές κατασκευές, και για 32 χρόνια στην Τράπεζα Πίστεως (σημερινή Alpha Bank).
Από την παιδική ηλικία, στο νυχτερινό γυμνάσιο, ασχολήθηκε με τη δημιουργία σκηνικών, αφισών και άλλων υλικών για ερασιτεχνικά θέατρα και εκδηλώσεις
Με το κολλάζ πειραματίστηκε πρώτη φορά το 1998.
Έχει εργαστεί επίσης ως αρθρογράφος και καλλιτεχνικός επιμελητής στο περιοδικό «ΧΡΥΣΟΤΕΧΝΗ» (κλαδικό στο χώρο της αργυροχρυσοχοΐας).
Υπήρξε μέλος των ΔΣ του Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου, του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πεύκης  και της Πανελλήνιας εταιρία Λόγου και Τέχνης ( ΠΕΛΤ)
Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή (ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή)
Συμμετείχε πρώτη φορά σε ομαδική έκθεση ζωγραφικής το 1983 σε εκδήλωση στα Πατήσια (Πατησιακά).
Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Πεύκη, (με τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου), στο Μαρούσι (με το σύλλογο «Έκφραση»), σε δύο εκθέσεις της ΕΕΔΥΕ, το 2008 και το 2015 , στην έκθεση του ΕΚΑ, στο Γκάζι το 2008, στην έκθεση διαγωνισμό της ΟΤΟΕ, το 2008 όπου και βραβεύτηκε, στον Φ.Σ. Παρνασσός το 2010 και με την κίνηση εικαστικών καλλιτεχνών « Πέρα(σ)μα» στη Νίκαια, το 2009 στο Πέραμα, από το 2010 έως και 2014 και στο Κερατσίνι το 2016
Έχει πραγματοποιήσει εννέα ατομικές εκθέσεις σε Μαρούσι, Αθήνα, Φάρσαλα, Αιδηψό, Νάξο, Μύκονο δύο στο Γαλάτσι και στον Πειραιά.

Εγκαίνια έκθεσης 20 Μαρτίου στις 19.30
Διάρκεια έκθεσης: 20Μαρτίου – 1η Απριλίου 2018

Καθημερινές και Σάββατα: 13.00 – 22.00
Κυριακή:
17.00- 22.00

Black Duck Multiplarte Ντόρα Ρίζου

Cafe-Bar-Restaurant-Gallery
Χρήστου Λαδά 9α

Η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, στο πλαίσιο σχετικής απόφασης της Εκτελεστικής Επιτροπής της FIR (Διεθνής Ομοσπονδία Αντιστασιακών – Αντιφασιστών), για την οργάνωση εκδηλώσεων διαμαρτυρίας σε όλες τις χώρες κατά της σύναξης νεοφασιστικών οργανώσεων στη Ρίγα της Λετονίας, διοργανώνει την Πέμπτη 15 Μάρτη, στις 11 π.μ., συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στη λετονική πρεσβεία (Βασιλέως Κωνσταντίνου 38, απέναντι από το άγαλμα Τρούμαν). Καλούνται τα Παραρτήματα, οι συναγωνιστές, φίλοι και απόγονοι της Αντίστασης να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας με τα λάβαρα της Αντίστασης.

Επόμενη συνάντηση τη Δευτέρα στο Polis