Category: Έλληνες Κομμουνιστές Καλλιτέχνες


Απαντά η Έρη Ρίτσου

Είδα στην Καθημερινή το άρθρο που επισυνάπτω.

http://www.kathimerini.gr/1010407/opinion/epikairothta/politikh/aristerh-dianohsh-kai-politikh-or8oths?fbclid=IwAR3PFWHDtyjVWi_qpzLcXYVinFGYly_nnqz29R0NxnWI5JGE_d7Dnv-HlyY

Λοιπόν για να τελειώνει αυτή η ιστορία της τεράστιας ψευτιάς που λέγεται εδώ και χρόνια και που παρ’ όλες τις διαψεύσεις επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Ο Ρίτσος ουδέποτε έγραψε ποίημα για να υμνήσει τα σοβιετικά τανκς που «χόρευαν» στην Πράγα και ουδέποτε αναφέρθηκε σε αυτά.
Το όλο θέμα ξεκίνησε από μια προσωπική συζήτηση που είχε γίνει παρόντος του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Λιάνη. Ο Ρίτσος είχε γυρίσει από τη Μόσχα όπου είχε παρακολουθήσει την παρέλαση της Πρωτομαγιάς και αυτήν περιέγραφε λέγοντας πόσο τον είχε εντυπωσιάσει «η χαρά του κόσμου που περνούσε, κρατώντας λουλούδια, οι μανάδες με τα μωρά αγκαλιά, οι γέροι με τα παράσημα στο στήθος, παντού χαμόγελα, λουλούδια και μπαλόνια. Μια τεράστια γιορτή. Και ήταν τέτοια η ατμόσφαιρα της χαράς που ακόμα και στην στρατιωτική παρέλαση είχες την εντύπωση πως και τα τανκς χόρευαν.»
Αυτή την περιγραφή σε μια καθαρά προσωπική κουβέντα, την πήρε ο κ Λιάνης και την επόμενη μέρα την έκανε ρεπορτάζ γράφοντας πως τα «τανκς χορεύουν» και έτσι ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία που στη συνέχεια έγινε «τα σοβιετικά τανκς που μπήκαν στην Πράγα χορεύουν» και στη συνέχεια έγινε «Ο Ρίτσος έγραψε ποίημα για τα σοβιετικά τανκς που μπήκαν στην Πράγα χορεύοντας».
Βεβαίως ο κ. Λιάνης τα διέψευσε όλα αυτά και έγραψε το τί πραγματικά είχε ειπωθεί και πως, αλλά φυσικά κανείς δεν έδωσε σημασία στη διάψευση, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Ο ίδιος ο Ρίτσος, άνθρωπος εξαιρετικά αξιοπρεπής και περήφανος, δεν θέλησε ποτέ να απαντήσει σε όσα γελοία γράφτηκαν σχετικά με το θέμα και από «επώνυμους αριστερούς» της εποχής, θεωρώντας υποτιμητικό για κείνον να απαντήσει σε ένα ψεύδος και να «δικαιολογηθεί» για κάτι που ποτέ δεν είπε ή έκανε.

Advertisements

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Προσπεράστε το κακό εξώφυλλο

 

παρουσίαση: Λευτέρης Καραμήτρου

Μια νουβέλα του Γιώργου Τσαντίκου που εκτυλίσσεται
στα Γιάννενα με μια νέο-νουάρ ατμόσφαιρα, σε μια στιγμή
της μακράς αυτής περιόδου κρίσης που βιώνουμε.

Θα περίμενε κανείς ότι ένα αφήγημα με τέτοιο τίτλο θα αφορούσε κάποιο ταξίδι στην πρόσφατη περιπέτεια του 20ού αιώνα· στα μισά της «εφόδου στους ουρανούς» ή στην απότομη πτώση από αυτούς. Θα μπορούσε να περιγράφει κάποιο road trip σε πόλεις-φαντάσματα μιας σοβιετικής στέπας, όπου κάποτε ανθούσαν –με τους όποιους όρους– οι παραγωγικές δυνάμεις. Στην πραγματικότητα, η καινούρια νουβέλα του Γιώργου Τσαντίκου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χαραμάδα, δεν αφορά τίποτα από τα παραπάνω. Αντιθέτως, η υποτιθέμενη «σοβιετική στάση λεωφορείου» τοποθετείται στην Ελλάδα της κρίσης, σε μια στιγμή της μακράς αυτής περιόδου που βιώνουμε, η οποία είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Ας πούμε, ούτε είναι σαφές ποιο κόμμα κυβερνάει ούτε μας ενδιαφέρει, καθώς αφενός πρόκειται περί μυθιστορήματος πολιτικής φαντασίας, αφετέρου κυβερνάει οπωσδήποτε η αστική τάξη, το οποίο μας είναι αρκετό. Ειδικότερα, η (καταιγιστική) δράση εκτυλίσσεται στη μικρή κοινωνία του συγγραφέα: τα Γιάννενα. Αυτό το δεδομένο κάνει αμέσως το τοπίο εξωτικό και ελκυστικό. Όταν ακούμε «Γιάννενα», σκεφτόμαστε κλασικούς τουριστικούς προορισμούς, όπως τη Λίμνη και το Νησί του Αλή Πασά. Οπωσδήποτε σκεφτόμαστε –με ανάμικτα συναισθήματα– και τα βατραχοπόδαρα. Τι θα μπορούσε, συνεπώς, να συμβεί σε ένα τέτοιο μέρος, τόσο ήρεμο και τόσο μακρινό από το κέντρο της Αθήνας, που να περιλαμβάνει τόση δράση πολιτικού και κοινωνικού προσανατολισμού;

Το αφήγημα, πρώτα και κύρια, δεν εμφορείται από καμία διάθεση τοπιογραφίας. Ο Γιώργος Τσαντίκος αποφεύγει τα παραπάνω κλισέ, εστιάζοντας –ως κύρια πεδία δράσης– στο πανεπιστήμιο, ένα τοπικό τηλεοπτικό κανάλι και το περίφημο καφέ «Πορτραίτο». Μέσα σε αυτά κινούνται οι ήρωές του, άνθρωποι της καθημερινότητας, σίγουρα μακριά από τα πρότυπα του αστικού ή του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ο κεντρικός ήρωας, ιδιοκτήτης κυλικείου του πανεπιστημίου, δραστήριος αριστερός στα φοιτητικά του, είναι πάντα ευαίσθητος και φοβισμένος στην πραγματικότητα· ποτέ ετοιμόλογος, θύμα του πανικού του, αδυνατεί να σηκώσει σοβαρή πολιτική αντιπαράθεση και να φλερτάρει με ιδιαίτερη επιτυχία. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένας τυπικός μικροαστός, που δεν περιμένει τίποτα· σύντομα όμως θα του ’ρθει από εκεί που δεν το περιμένει και θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα. Εκεί θα τον παρασύρει μια δημοσιογράφος του τοπικού «Τιβιπλάς 2» (ενώ, μάλιστα, δεν υπάρχει «Τιβιπλάς 1»), στην προσπάθειά της να αποκαλύψει μια μεγάλη υπόθεση απάτης, που θα συγκλονίσει την τοπική κοινωνία και θα τη βγάλει από την αφάνεια. Μια απάτη, στην οποία εμπλέκεται μια ΜΚΟ (αλίμονο!) ιδιοκτησίας ενός παλιού συμμαθητή του ήρωά μας και ενός τοπικού δημοτικού συμβούλου, την οποία στελεχώνουν φαινομενικά αθώοι χίπστερ. Ο ήρωάς μας θα εμπλακεί μοιραία σε ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό, στο οποίο θα βρει αρωγούς τους υπαλλήλους του –έναν μπαφάκια και μια εντεχνού– και μια μυστική ομάδα που κινείται παράλληλα και εδρεύει στον πάνω όροφο ενός όμορφου καφέ, του θρυλικού πια «Πορτραίτου».

Ο Γιώργος Τσαντίκος, σε αυτό το τοπίο, φιλοτεχνεί μια μετα-νουάρ ατμόσφαιρα, τόσο κωμική και γκροτέσκα, που κατατάσσει επάξια το αφήγημα στην κατηγορία του ευθυμογραφήματος. Οπωσδήποτε θα αρέσει σε όσους αρέσουν τα comic ή τα cartoon. Η «βιοποικιλότητα» των προσώπων, επίσης, είναι τόσο μεγάλη και η πλοκή τόσο αλλόκοτη, που ενίοτε μας θυμίζει το «Έμφυτο Ελάττωμα» του Τόμας Πίντσον. Μόνο που οι ναρκομανείς δίνουν εδώ τη θέση τους στους πρόσφυγες, ενώ οι ακτές του Λος Άντζελες αντικαθίστανται από τις όχθες της Παμβώτιδας. Όλοι έχουν μια θέση σε αυτό τον καταιγισμό εικόνας: αιώνιοι φοιτητές, Ιταλοί ερασμίτες, μικρά αφεντικά, μυστηριώδεις σερβιτόροι, μαστούρηδες στη μέση της εθνικής οδού, πρόσφυγες από τα βάθη της Μέσης Ανατολής, μέλη της τοπικής –αυτοοργανωμένης– ομάδας μπάσκετ, παλιοί κουκουέδες και αριστεριστές, «προσωπικότητες» της τοπικής αυτοδιοίκησης και του επιχειρηματικού κόσμου, χίπστερ και φασίστες επιδοτούμενοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση κ.ά. Όλοι αυτοί μπερδεύονται σε ένα κρεσέντο που περιλαμβάνει από ανατινάξεις κυλικείων, «φύτεμα» ναρκωτικών και σύγχρονο δουλεμπόριο έως γενικευμένα επεισόδια, σπασμένες βιτρίνες και… δολοφονίες από μπάτσους και φασίστες. Εδώ, το μόνο παραπάνω που αξίζει να μαρτυρήσουμε είναι ότι η αφήγηση ενώνει δύο τελείες της πρόσφατης ιστορίας μας: τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, βαραίνοντας την ατμόσφαιρα και πυκνώνοντας τη δράση.

Εντέλει, η νουβέλα του Γιώργου Τσαντίκου, γραμμένη σε μια γλώσσα παρορμητική, καυστική και σύγχρονη, είναι μια περιπέτεια, όπως αυτή που ζήσαμε πρόσφατα και όπως αρκετές ακόμα που πρόκειται να ζήσουμε ως κοινωνία. Είναι μια διακωμώδηση ενός τραγικού παρόντος, που κλείνει με ένα μειδίαμα και ένα «χαρισματικό λέιαπ» μπροστά σε ένα μέλλον που –απ’ ό,τι φαίνεται– διαρκεί πολύ.

 

πηγή http://prin.gr/?p=21494

Αποτέλεσμα εικόνας για Κωστας ΤζατζανηςΦανταστική λογοτεχνία; Βέβηλη σάτιρα; Πολιτικό μανιφέστο; Ο Οχτώβρης θα μπορούσε να είναι όλα αυτά -και πολλά ακόμα- χωρίς να είναι κάτι απ’ όλα. Στο επίκεντρό του βρίσκεται η μελλοντική κομμουνιστική επανάσταση όπως τη φαντάζεται ο συγγραφέας και περιγράφεται μέσα από σποραδικές ιστορίες, από τα πρώτα βήματα της οργάνωσής της έως την τελική επικράτησή της.
Ασφαλώς μια τέτοια αφήγηση θέτει επί τάπητος προβλήματα:
– Γιατί ανατράπηκε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός του 20ού αιώνα;
– Πώς οργανώνεται πρακτικά και θεωρητικά η καινούργια επανάσταση για να έχει μέλλον;
– Πώς θα υπερνικηθούν οι ανυπέρβλητες δυσκολίες, όπως παρουσιάζονται σήμερα;
Ο συγγραφέας δεν φοβάται να επιχειρήσει απαντήσεις, οι οποίες -άσχετα αν συμφωνήσεις ή όχι- αποτελούν πραγματικά τροφή για σκέψη και είναι διατυπωμένες μέσα σε ένα κείμενο που, ακροβατώντας ανάμεσα σε πολλά λογοτεχνικά είδη, επιτυγχάνει να ισορροπεί, χωρίς ποτέ να ξεχνά τον αυτοσαρκασμό μέσα από ένα πηγαίο, καυστικό χιούμορ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

Κώστας ΤζατζάνηςΚομμουνιστής, συνταξιούχος αρχιτέκτονας-πολεοδόμος, δόκτορας Γεωγραφίας. Η δικτατορία του ’67 τον βρήκε μέλος της ΕΔΗΝ, πρόεδρο του Συλλόγου Φοιτητών Αρχιτεκτονικής. Μυήθηκε στον Μαρξισμό το ’68 στη Γαλλία, μέλος του Γαλλικού Κ.Κ. το 1970, μέλος της Αντιδικτατορικής ΕΦΕΕ και της Οργάνωσης Παρισιού του Κ.Κ.Ε. από το 1973.
Ειδικός επιστήμονας την περίοδο 75-76, με βαθμό εντεταλμένου υφηγητή στο ΕΜΠ, από όπου απελήθη παράνομα, σύμφωνα με δικαστική απόφαση που καθυστέρησε 10 χρόνια, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Εργάστηκε σαν πολεοδόμος της Επιχείρησης Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης, πολεοδομικός σύμβουλος του Δήμου Νίκαιας και επιστημονικός συνεργάτης του ΤΕΕ, ασκώντας πάντα και το επάγγελμα του αρχιτέκτονα.
Συμμετέχει συνέχεια στο μαζικό κίνημα, κυρίως στην αυτοδιοίκηση. Για πέντε θητείες δημοτικός σύμβουλος Πειραιά, το 2002 υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά. Νομαρχιακός σύμβουλος, και υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Νήσων, Περιφέρειας Αττικής. Μέλος της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μια πενταετία. Σήμερα είναι γενικός γραμματέας του Δ.Σ. της ΕΣΤΑΜΕΔΕ (συνταξιούχοι μηχανικοί) και πρόεδρος της Επιτροπής Ειρήνης Πειραιά.
Έχει γράψει πληθώρα άρθρων για την πολεοδομία και το περιβάλλον και έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις ή σαν μέλος οργανωτικών επιτροπών σε πολλά συνέδρια και ημερίδες. Έχει γράψει πολλά πολιτικά άρθρα και σχόλια, κυρίως στον «Ριζοσπάστη». Ο Οχτώβρης είναι το δεύτερο βιβλίο του.

Το βλέπω κάθε μέρα – τακτικά,
με της αυγής τα πρώτα σκιρτήματα:
στα κρατικά,
κομματικά,
πολιτικά,
μορφωτικά,
τρέχει το πλήθος ιδρύματα.
Βροχή χαρτιών στα ενδότερα σε δέρνει μόλις περάσεις…
Μαζεύοντας καμιά πενηντάρια -τα σπουδαιότερα-
τρέχουν οι υπάλληλοι στις συνεδριάσεις.
Παρουσιάζεσαι:
«Τον αρμόδιο θέλω να δω.
Το ζήτημα βιάζει».
«Ο σύντροφος Ιβάν Βάνιτς δεν είναι εδώ.
Στην Ένωση “ΤΣΟ” και “ΓΟΥΚΟΝ” συνεδριάζει».
Αλωνίζεις εκατό σκάλες.
Σωστή τυράννια.
Και ξανά:
«Θα σας δεχτεί σε μιαν ώρα.
Του συνεταιρισμού τα μελάνια διαπραγματεύεται τώρα».
Κι όταν πας, ούτε γραφιάς ούτε γραμματέας – κενό.
Δε βρίσκεις κανέναν.
Οι πάντες ως είκοσι δύο χρονώ
της Κομσομόλ* ακούν τα «πεπραγμένα».
Σκαρφαλώνεις ξανά ενώ το βράδυ φτάνει στου επταώροφου κτηρίου την κορφή: «Γύρισε ο Ιβάν Βάνιτς;»
«Είναι στη σύσκεψη
των Άλφα, Βήτα, Κάππα, Λάμδα, Φι».
Ορμάω στη σύσκεψη
σα χιονοστιβάδα γιγαντωμένος, βλαστημάω επιθετικότατος.
Και κοιτώ:
ανθρώπους στη μέση κομμένους. Διάβολε!
Πού ’ναι τ’ αποδέλοιπο σώμα τους; Σφαγή!
Ξολόθρεμα!

Η φρίκη κάνει τρελές τις σκέψεις.
Κι ακούω
τον ήσυχο γραμματέα να εξηγεί:
«Εργάζονται ταυτόχρονα σε δύο συσκέψεις
Έχουν τη μέρα είκοσι συνεδριάσεις.
Κόβεσαι στα δυο για να προφτάσεις.
Μισός εκεί.
Μισός εδώ…»
Άυπνος ως το πρωί θα τη βγάλεις μ’ οράματα τολμηρών προτάσεων:
«Ω, κάνετε μιαν ακόμα συνεδρίαση
για την απαγόρευση όλων των συνεδριάσεων».
1922

 

 

Περίληψη

Όταν ξεφυλλίζω αυτές τις σελίδες, είμαι ένας διαβάτης που τριγυρίζει στο γνώριμο από τον καιρό της νιότης ρωσικό πνευματικό τοπίο και κουβεντιάζει με την αιωνιότητα, έχοντας διερμηνέα την ποίηση. Άρχισα μεταφράζω Ρώσους ποιητές στα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν σπούδαζα στο Λογοτεχνικιό Ινστιτούτο «Μαξίμ Γκόρκι» της Μόσχας. Συγκεντρώνω από καιρό σε καιρό στα τετράδιά μου τη συγκομιδή δίχως να κρατάω κάποια σειρά ή ν’ ακολουθώ κάποιο σύστημα χρονολογικής ταξινόμησης. Γυρίζω κατά καιρούς στους ίδιους ή μεταγενέστερους ποιητές για να εμπλουτίσω την «ανθολογία» μου με πρόσθετα ποιήματα, δίνοντας προτεραιότητα στην καθαρή, λυρική, διαχρονική ποίηση. Εκείνη που σε κάνει να επικοινωνείς με το συνάνθρωπο κάθε εποχής –ακόμα και της πιο απόμακρης– ως συνομήλικος.

Α.Π.

Ωραίοι

Από την πρόσκληση των δεκαήμερων εκδηλώσεων

Από την πρόσκληση των δεκαήμερων εκδηλώσεων

Δεκαήμερο πολιτιστικών εκδηλώσεων στο διάστημα 12 – 21 Φλεβάρη με θέμα: «Ταξική τέχνη και πολιτισμός για το λαό» διοργανώνει η ΚΟ Λιβαδειάς του ΚΚΕ, στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια Ιστορίας του Κόμματος. Το δεκαήμερο των εκδηλώσεων θα γίνει στο Συνεδριακό και Εκθεσιακό Κέντρο Κρύας.

Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: Έκθεση ζωγραφικής του Τ. Βαρελά, τα εγκαίνια της οποίας θα γίνουν την Παρασκευή 12 Φλεβάρη στις 7.30 το απόγευμα, η οποία θα λειτουργεί μέχρι την Κυριακή 21 Φλεβάρη τις καθημερινές στις ώρες 10.30 π.μ. έως 2.00 μ.μ. και 6.00 μ.μ. έως 9.00 μ.μ. Επίσης, το Σάββατο – Κυριακή τις ώρες 11.00 π.μ. έως 9.30 μ.μ.

Το Σάββατο 13 Φλεβάρη στις 7.30 το απόγευμα θα γίνει ομιλία του γραμματέα της ΤΕ Λιβαδειάς Γ. Κοτρόγιαννου και παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Γιώργου Δ. Μπίμη, με τίτλο: «Μνήμες της πέτρας και της σιωπής».

Τη συλλογή παρουσιάζουν η Λιάνα Καραβασίλη, μουσικός-καλλιτεχνική διευθύντρια του Δημοτικού Ωδείου Λιβαδειάς, μέλος της ΤΕ Λιβαδειάς του ΚΚΕ, και ο Παναγιώτης (Τάκης) Βαρελάς, ζωγράφος, μέλος του ΔΣ του ΕΕΤΕ.

Ποιήματα διαβάζουν οι ηθοποιοί Κατερίνα Κουτροκόη, Γιώργος Πέππας, και το μέλος της θεατρικής ομάδας Λιβαδειάς Λαμπρινή Γερονικολού, δικηγόρος.

Τα ποιήματα συνοδεύουν οι σολίστ κιθάρας Εύα Φάμπα και Ντίνος Ζώτας.

Η Εύα Φάμπα παρουσιάζει μελοποιημένα ποιήματα του ποιητή, στο τραγούδι η Ευτυχία Μπίμη.

Το Σάββατο 20 Φλεβάρη στις 7.30 το απόγευμα, αφιέρωμα για τα 20 χρόνια από το θάνατο του σημαντικότερου Έλληνα σολίστ κιθάρας στον κόσμο Δημήτρη Φάμπα, που περιλαμβάνει προβολή ντοκιμαντέρ και συναυλία με έργα Δ. Φάμπα. Σολίστ κιθάρας η Εύα Φάμπα και ο Άγγελος Αγκυρανόπουλος.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη σε όλες τις εκδηλώσεις.

varnalis prosklisi

Το περιοδικό «Ατέχνως» (www.atexnos.gr)

και η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης, «Ποιείν» (www.poiein.gr)

Σας προσκαλούν σε  μια βραδιά

για τον Κώστα Βάρναλη,  στις  14 Φεβρουαρίου
 (ανήμερα της γέννησης του Ποιητή)
στο Polis Art Cafe, Aίθριο Αρσακείου, στις 19.00

 Μιλούν οι:

Βασίλης Αλεξίου, επίκουρος καθηγητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ: «Το έργο του Βάρναλη και η επικαιρότητά του».

 Βασίλης Κολοβός, ηθοποιός – συγγραφέας:  «Ο θεατρικός Βάρναλης».

Ηρακλής Κακαβάνης, συγγραφέας- δημοσιογράφος, συνεκδότης του περιοδικού «Ατέχνως»: «Ο άνθρωπος Βάρναλης».

 Σπύρος Αραβανής, φιλόλογος- δημοσιογράφος, εκδότης του περιοδικού «Ποιείν»: «Ο μελοποιημένος Βάρναλης».

 Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν μουσικά ο μουσικοσυνθέτης Στέφανος Γεωργιάδης με την τραγουδίστρια Κατερίνα Τσαντήλα.