Category: Μαγιακόφσκι


Advertisements

lef2Επιμέλεια-μετάφραση: Παναγιώτης Μανιάτης //

Η επανάσταση μετατόπισε το θέατρο των κριτικών μας επιχειρήσεων.
Πρέπει να αναθεωρήσουμε τις τακτικές μας.
«Πετάξτε τους Pushkin, Dostoevsky και Tolstoy από το πλοίο της σύγχρονης εποχής» ήταν το σύνθημά μας το 1912. (Πρόλογος στο «Μπάτσος στο Κοινό Γούστο»).
Οι κλασσικοί είχαν εθνικοποιηθεί.
Οι κλασσικοί είχαν τιμηθεί ως το μόνο ανάγνωσμα.
Οι κλασσικοί είχαν θεωρηθεί ως η ακλόνητη, απόλυτη τέχνη.
Οι κλασσικοί, με το χαλκό των μνημείων τους και την παράδοση των σχολών τους, συνέθλιβαν καθετί το καινούργιο.
Τώρα για 150.000.000 ανθρώπους, οι κλασσικοί είναι ένα συνηθισμένο εκπαιδευτικό βιβλίο.
Τώρα μπορούμε ακόμα να χαιρετίσουμε αυτά τα βιβλία ως βιβλία ούτε χειρότερα ούτε καλύτερα από άλλα, χρησιμοποιώντας τα για να βοηθήσουμε να διδαχτούν οι αναλφάβητοι. Μόνο που στην εκτίμησή μας γι’ αυτά έχουμε να καθορίσουμε τη σωστή ιστορική προοπτική.
Αλλά εμείς, με όλη τη δύναμή μας, θα παλέψουμε ενάντια στη μεταφορά των μεθόδων δουλειάς των νεκρών στη σημερινή τέχνη. Θα παλέψουμε ενάντια στη φανταστική σαφήνεια• και λόγω της εγγύτητας σ’ εμάς των σεβάσμιων παλαιών, ενάντια στην παρουσίαση των σκονισμένων κλασσικών αληθειών των βιβλίων, μεταμφιεσμένες σε καινούργιες και ξανανιωμένες.
Προηγουμένως, παλέψαμε ενάντια στον έπαινο, ενάντια στον έπαινο των εστέτ και των κριτικών της αστικής τάξης. «Με αγανάκτηση πετούσαμε από το μέτωπό μας το στεφάνι της φθηνής δόξας φτιαγμένης από σκουπόξυλα».
Τώρα, με χαρά δεχόμαστε την κάθε άλλο παρά φθηνή δόξα της μεταοκτωβριανής πραγματικότητας.
Αλλά θα χτυπήσουμε και στις δυο πλευρές:
εκείνους που με την κακή πρόθεση της ιδεολογικής παλινόρθωσης, αποδίδουν στα παλιά ακαδημαϊκά σκουπίδια έναν επιδραστικό ρόλο στο σημερινό κόσμο,
εκείνους που κηρύσσουν μια αταξική, πανανθρώπινη τέχνη,
εκείνους που αντικαθιστούν τη διαλεκτική ενός έργου τέχνης με τη μεταφυσική της προφητείας και της ιεροσύνης.
Θα χτυπήσουμε στη μια πλευρά, την αισθητική:
εκείνους που, λόγω της άγνοιας που προέρχεται από την ενασχόληση τους μόνο με την πολιτική, περνούν για θέληση του λαού παραδόσεις κληρονομημένες από τις προ-γιαγιάδες τους,
εκείνους που βλέπουν την εξαιρετικά δύσκολη δουλειά της τέχνης μόνο σαν διασκέδαση στις διακοπές τους,
εκείνους που αντικαθιστούν την αναπόφευκτη δικτατορία του γούστου με ένα καταστατικό σύνθημα γενικής, στοιχειώδους σαφήνειας,
εκείνους που αφήνουν ένα παράθυρο στην τέχνη για ιδεαλιστικές διαχύσεις περί αιωνιότητας και ψυχής.
Το προηγούμενό μας σύνθημα: «Να σταθούμε στο ύψωμα της λέξης «Εμείς» στο μέσο μιας θάλασσας σφυριγμάτων και προσβολής».
Τώρα περιμένουμε μόνο την αναγνώριση της ορθότητας της αισθητικής μας δουλειάς ώστε να μπορούμε να διαλύσουμε με χαρά το μικρό «εμείς» της τέχνης στο μεγάλο «εμείς» του κομμουνισμού.
Όμως θα ξεκαθαρίσουμε απ’το παλιό μας «εμείς»:
όλους εκείνους που προσπαθούν να μετατρέψουν την επανάσταση της τέχνης – ένα κομμάτι της οκτωβριανής θέλησης – σε Όσκαρ-Ουαϊλδική αυτοϊκανοποίηση με την αισθητική για την αισθητική, με την ανταρσία για την ανταρσία • από εκείνους που παίρνουν από την αισθητική επανάσταση μόνο την εξωτερική όψη τυχαίων μεθόδων πάλης,
εκείνους που ανάγουν ξεχωριστά στάδια της πάλης μας σε νέο κανόνα και μοντέλο,
εκείνους που, νερώνοντας τα χθεσινά μας συνθήματα, προσπαθούν να ζαχαρώσουν τους εαυτούς τους σαν υπερασπιστές μιας ήδη γερασμένης καινοτομίας, βρίσκοντας για τους εξημερωμένους Πηγάσους τους άνετους στάβλους σε καφέ,
εκείνους που, μένουν πίσω, είναι μόνιμα πέντε χρόνια πίσω, μαζεύοντας τους ξεραμένους καρπούς ενός ξανανιωμένου ακαδημαϊσμού από τα λουλούδια που πετάξαμε.
Παλέψαμε ενάντια στον παλιό τρόπο ζωής.
Θα παλέψουμε ενάντια στα απομεινάρια αυτού του τρόπου ζωής στη σημερινή κοινωνία.
Θα παλέψουμε ενάντια σε εκείνους που αντικατέστησαν την ποίηση των δικών τους σπιτιών με την ποίηση των δικών τους σπιτιών-επιτροπών.
Πριν, παλέψαμε τους ταύρους της μπουρζουαζίας. Τους σοκάραμε με τις κίτρινες μπλούζες και τα ζωγραφισμένα πρόσωπα.
Τώρα παλεύουμε τα θύματα αυτών των ταύρων στη Σοβιετική μας κοινωνία.
Όπλα μας – το παράδειγμα, η αγκιτάτσια, η προπαγάνδα.
LEF

*Βασισμένο σε λογοπαίγνιο. Στα ρώσικα η λέξη λιοντάρι γράφεται λεβ αλλά προφέρεται και αυτή λεφ. Πηγή: Αντώνης Βογιάζος, Σοσιαλισμός και Κουλτούρα 1917-1932, σελ. 91.

http://atexnos.gr/%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BC%CE%B9%CF%81-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%86%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%85/#prettyPhoto

«Μετά το θάνατο του Χλέμπνικοφ, εμφανίστηκαν σε διάφορα περιοδικά κι εφημερίδες άρθρα γεμάτα συμπάθεια γι’ αυτόν. Τα διάβασα με σιχασιά. Πότε λοιπόν θα τελειώσει η κωμωδία των εκ των υστέρων θεραπειών; Πού ήταν αυτοί, όταν ο Χλέμπνικοφ ζωντανός, με την κριτική να τον φτύνει, ταξίδευε ζωντανός ακόμα μέσα στη Ρωσία; Ξέρω ζωντανούς που ίσως δεν είναι ίσοι με τον Χλέμπνικοφ, αλλά θα έχουν το ίδιο τέλος μ’ αυτόν. Πάψτε λοιπόν με το σεβασμό των δεκάχρονων, με τη λατρεία για τις εκ των υστέρων εκδόσεις. Άρθρα για τους ζωντανούς! Ψωμί για τους ζωντανούς! Χαρτί για τους ζωντανούς!…»

πηγή Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι : Ποιήματα, μετάφραση από τα ρωσικά εισαγωγή – σημειώσεις Πέτρος Ανταίος, Αθήνα: Οδυσσέας, 2001

 

 

 

 

 

Προτείνουμε:
1) Στο Σοβιέτ του Λένινγκραντ να δώσει σ’ έναν από τους πιο όμορφους δρόμους το όνομα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι.
2) Στις κρατικές εκδόσεις: α) να εκδώσουν σ’ έναν τόμο με μεγάλο τιράζ τα ποιήματα του Μαγιακόφσκι, καθώς επίοης και τα άπαντά του. β) να δώσει το όνομα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι σ’ έναν εκδοτικό οίκο.
3) Στην Ομοσπονδία Ενώσεων των Σοβιετικών συγγραφέων να δώσει στο «τανκ» της Ομοσπονδίας το όνομα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι.
4) Στους συντρόφους συνθέτες να μελοποιήσουν τα τραγούδια και τα θούρια του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι.
5) Σ’ όλες τις βιβλιοθήκες και τις λέσχες να οργανώσουν βραδυές αφιερωμένες στο έργο του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι.
6) Στην υπηρεσία Δημόσιας Παιδείας του Λένινγκραντ να ιδρύσει μια υποτροφία σπουδών Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ.
(Τμήμα του Λένινγκραντ της Ομοσπονδίας Ενώσεων Σοβιετικών συγγραφέων).

Αποβλέπουμε να μελετήσουμε το δρόμο που έκανε ο Μαγιακόφσκι, καθώς επίσης και τη δημιουργική του μέθοδο. Θα προσπαθήσουμε να φέρουμε κοντά στο μεγάλο επαναστάτη ποιητή τις μάζες των προλετάριων αναγνωστών, να μεταφέρουμε την πείρα του στους προλετάριους συγγραφείς, για ν’αντηχήσει ο φλογισμένος ενθουσιασμός του του επαναστάτη μαχητή στις φωνές των πολυάριθμων συνεχιστών του έργου του.
Η επιτροπή της Κομμουνιστικής Ακαδημίας και το λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό τμήμα της Ακαδημίας.

ΑΔΕΙΑ
Η ΑΔΕΙΑ ΑΥΤΗ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ (ΟΔΟΣ ΒΟΡΟΝΣΚΙ 52) ΓΙΑ ΤΗ ΛΑÏΚΗ ΠΑΝΝΥΧΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ ΤΗΝ 17Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1930.

17 Απρίλη.
Η οδός Βορόνσκι είναι γεμάτη από κόσμο. Η έφιππη φρουρά με κόπο κατορθώνει να συγκρατήσει το πλήθος. Το προαύλιο της Λέσχης μυρμηγκιάζει. Κόσμος και στα παράθυρα, στα περβάζια, στις στέγες των γύρω σπιτιών. Δεκάδες φωτογραφικών μηχανών και μηχανών λήψεως ξεχωρίζουν μέσα στον κόσμο.
(Φιλολογική Εφημερίδα, 21 Απριλίου).

Οι σοβιετικοί συγγραφείς δεν μπορούν να εκφράσουν τώρα παρά ένα μικρό απ’τα αισθήματα που τους πλημμυρίζουν. Αποκαλύπτονται μπροστά στον πιο μεγάλο σύγχρονο ποιητή…
Κονσταντίν Φέντιν
(Απ’το λόγο που εξεφώνησε στη λαïκή παννυχίδα από μέρους της Ομοσπονδίας των συγγραφέων).

Για τη γενιά που γεννήθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα ο Μαγιακόφσκι δεν ήταν ένας καινούριος τρόπος να βλέπει κανείς τα πράγματα αλλά μια καινούρια θέληση.
Γιούρι Τυνιάνωφ

Ο Μαγιακόφσκι είναι η αντρίκια σημαία της ποίησής μας.
Μπόρις Λαβρένιεφ

Το όνομα του Μαγιακόφσκι θα γίνει πολύ γρήγορα μυθικό…
Ίλια Σελβίνσκι…

Το Επιτροπάτο της Δημόσιας Παιδείας της Ρ.Σ.Σ.Ο.Δ. αποφάσισε να ιδρύσει δύο υποτροφίες σπουδών με τ’ όνομα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι, τη μια στην έδρα της Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας, που προορίζεται για τον καλύτερο νέο προλετάριο ποιητή. Η άλλη προορίζεται για τον καλύτερο ηθοποιό με προλεταριακή καταγωγή.

17 Απρίλη.
Το φέρετρο επενδεδυμένο με μαύρο και κόκκινο κάνει την εμφάνισή του στην πόρτα της Λέσχης. Ταξιδεύει πάνω από μια θάλασσα κεφάλια. Μετά ανεβάζουν το φέρετρο σ’ ένα φορτηγό αυτοκίνητο.
Πλάι, σε μια πλατφόρμα στο χρώμα του ατσαλιού υπάρχει ένα στεφάνι με σφυριά και κοχλίες. Η επιγραφή λέει: «Στο μετάλλινο ποιητή, ένα μετάλλινο στεφάνι». Το φορτηγό ξεκινάει και πίσω του ακολουθεί στην πλατεία Αρμπάσκαγια το πλήθος…
(Ντ. Κάλμ. ακολουθώντας το φέρετρο του ποιητή της επανάστασης).

Η δημόσια βιβλιοθήκη της (Βιβλιοθήκη Λένιν) και το Φιλολογικό Μουσείο οργανώνουν μια έκθεση για το έργο του Β. Β. Μαγιακόφσκι.

942η ΗΜΕΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΕΜΑΤΟΡΙΟΥ.-17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1930.-ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ, ΟΝΟΜΑ ΠΑΤΡΟΣ:ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ, ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΒΙΤΣ. ΩΡΑ 7,35 ΛΕΠΤΑ._
(Απ’το βιβλίο καταχώρισης του Κρεματορίου).

Το χωριό Μπαγκντάλυ (Γεωργία) όπου γεννήθηκε ο ποιητής Μαγιακόφσκι θα λέγεται από τώρα και στο εξής «Μαγιακόφσκι).
(Εντρανσιζάν, 5 Ιουνίου).

Ο Κεντρικός εκδοτικός οίκος των Λαών της ΕΣΣΔ θα εκδώσει μια εκλογή του έργου του Μαγιακόφσκι που θα περιλαμβάνει το Λένιν, 1.500.000.000, Πάει καλά, Με όλη μου τη φωνή κτλ. Η εκλογή αυτή θα εκδοθεί στις παρακάτω γλώσσες αρμενική, γιντίς, πολωνική, γερμανική, ουγγρική, ταρταρική, σιουβάκα, μορνβά, μάρι και κόμι.

ΑΚΟΥΣΕ
ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ
ΕΥΗΜΕΡΙΑ
Ο ΑΓΚΙΤΑΤΟΡΑΣ,
Ο ΝΤΕΛΑΛΗΣ,
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ.
ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠ’ΤΙΣ ΛΥΡΙΚΕΣ ΠΛΑΚΕΤΕΣ
ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ
ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ
ΣΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ

 

πηγή: Επιθεώρηση Τέχνης, 63-64, Μάρτης-Απρίλης 1960

 

του ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΠΟΖΝΕΡ

 

Τηλεγράφημα.
Λογοτεχνικές οργανώσεις Λένινγκραντ βαθιά συγκινημένες από τον τραγικό θάνατο του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι εκφράζουν λύπη για τον πρόωρο θάνατο του μεγάλου επαναστάτη ποιητή.
Τμήμα Λένινγκραντ Ομοσπονδίας Ενώσεων σοβιετικών συγγραφέων

14 Απρίλη.
«Η Επιτροπή για την κηδεία του Β. Μαγιακόφσκι κάνει γνωστό σ’ όλους ότι το λείψανο του ποιητή θα εκτεθεί σήμερα στις 10 η ώρα, στη Λέσχη της Ομοσπονδίας, Βορόνσκι 52. Η μέρα και η ώρα της αποτέφρωσης του νεκρού θα γνωστοποιηθούν αργότερα».

Τηλεγράφημα.
Ένωση Προλεταριακών συγγραφέων αν κα μη εγκρίνοντας ενέργεια Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι αισθάνεται συντριβή για ξαφνικό θάνατο μεγάλου ποιητή προλεταριακής επανάστασης.
Συμφερόπολη. ΑΕΠ Κριμαία.

15 Απρίλη.
Η συγκέντρωση κόσμου είναι εξαιρετικά μεγάλη μπροστά στη Λέσχη της Ομοσπονδίας. Το προαύλιο δεν τον χωράει πια. Η ουρά απλώνεται στην οδό Βορόνσκι.

15 Απρίλη.
Το Σάββατο το πρωί χιλιάδες κόσμος μαζεύτηκε στο μεγάλο προαύλιο της Λέσχης της Ομοσπονδίας, για το προσκύνημα του νεκρού.
(Φιλολογική Εφημερίδα,17 Απριλίου).

Τηλεγράφημα.
Αισθάνομαι συντριβή θάνατο μεγαλοφυούς αγαπημένου φίλου ποιητή με τον οποίο είχαμε επιβάλει τέχνη αριστεράς.
Φσέβολοντ Μέγιεχορλντ

Τηλεγράφημα.
Περιφερειακή Οργάνωση Άπω Ανατολής Ένωσης Προλεταριακών Συγγραφέων έμαθε με απέραντο πόνο και θλίψη είδηση τραγικού θανάτου του βάρδου του επαναστατικού στίχου ακούραστου δημιουργού προλεταριακής ποίησης, Βλαδίμηρου Μαγιακόφκσι.
(Υπογραφές).

15 Απρίλη.
Το φέρετρο, επενδεδυμένο με κόκκινο βελούδο και σκεπασμένο με λουλούδια είναι τοποθετημένο στη σκιά μιας μεγάλης πένθιμης τέντας. Δύο προβολείς διασταυρώνονται πάνω από το σώμα του ποιητή.
(Φιλολογική Εφημερίδα,17 Απριλίου).

Τηλεγράφημα.
Ομάδα γεωργιανών συγγραφέων αριστεράς φίλοι Μαγιακόφκσι και της ποίησής του συγκινημένοι απώλεια αγαπημένου φίλου. Συλληπητήρια μας ενωθούν γενική θλίψη προλεταριακής ποίησης που έχασε σημαντικότατο ποιητή μεγάλης μας εποχής.
(Υπογραφές).

15 Απρίλη.
Στις 2 η ώρα η αίθουσα γέμισε με τους πρώτους επισκέπτες: εργάτες, κόκκινους στρατιώτες, πιονέρους, συγγραφείς, δημοσιογράφους, ζωγράφους, καλλιτέχνες, φοιτητές, επιστήμονες.
(Φιλολογική Εφημερίδα,17 Απριλίου).

Το Σοβιέτ της Μόσχας αποφασίζει να κάνει με δαπάνες του την κηδεία του Μαγιακόφσκι.

Τα έργα του που ήταν μέσο πάλης και σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης θα μείνουν όχι μονάχα στην ιστορία της λογοτεχνίας αλλά και στο ακατάλυτο οπλοστάσιο της διεθνούς ταξικής πάλης του προλεταριάτου.
Μπέλα Κουν

15 Απρίλη.
Μια επιτροπή συγγραφέων του Λένινγκραντ έφτασε στη Λέσχη. Οι συγγραφείς ξαγρυπνούν το νεκρό.
(Φιλολογική Εφημερίδα,17 Απριλίου).

Τηλεφωνικό μήνυμα.
15 Απρίλη. Διοικητής προλεταριακής μεραρχίας πυροβολητών. Αντίγραφο για το σύντροφο Χαλάτωφ, πρόεδρο της επιτροπής για την κηδεία του συντρόφου Μαγιακόφσκι. Ο αρχηγός της Φρουράς, διοικητής των δυνάμεων της περιοχής, διέταξε την άμεση απόσπαση στι φέρετρο του σύντροφου Μαγιακόφσκι μιας τιμητικής φρουράς 50 ανδρών.

Η μητέρα και οι αδελφές
Του
Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι
ειδοποιούν ότι η λαïκή παννυχίδα για τη μνήμη του γιου τους και του αδελφού τους θα γίνει στις τρεις μ.μ. στη λέσχη της Ομοσπονδίας Ενώσεων Σοβιετικών Συγγραφέων.
Η εκφορά θα γίνει στις 5. Η αποτέφρωση στις 6.30’.

Ώρα 17. 8.500 πρόσωπα παρήλασαν μπροστά από το φέρετρο.
(Φιλολογική Εφημερίδα,17 Απριλίου).

Ώρα 19. 14.000 πρόσωπα παρέλασαν μπροστά από το λείψανο.
(Φιλολογική Εφημερίδα,17 Απριλίου).

Ένα μέτριο φέρετρο, επενδεδυμένο με κόκκινο ύφασμα. Γύρω του πολλά λουλούδια. Μέσα στο φέρετρο, μ’ ένα απλό σκούρο κουστούμι και με στέρεα ανθεκτικά άρβυλα, βρίσκεται ξαπλωμένος ο μεγαλύτερος ποιητής της επανάστασης.
Από το προαύλιο της Λέσχης, στην οδό Βορόνσκι, και πιο πέρα ακόμα, γύρω από την πλατεία, γεμίζοντας την οδό Χέρτσεν, προχωράνε χιλιάδες μοσχοβίτες, χιλιάδες προλετάριοι, για ν’αποδώσουν τον τελευταίο χαιρετισμό στον ποιητή τους.
Στο προαύλιο της Λέσχης, οι πολιτοφύλακες και οι κόκκινοι στρατιώτες είναι περικυκλωμένοι απ’τον κόσμο. Οι άντρες της φρουράς παρατάσσονται μπροστά στη σωρό του ποιητή που τα τραγούδια του και τα Θούρια του οδήγησαν τα τάγματα της Επανάστασης στις εφόδους του εμφυλίου πολέμου…
(Μπόρις Λιχάρεφ. Στη Μόσχα).

Ώρα 22. Παρέλασαν πάνω από 20.000 πρόσωπα…
(Φιλολογική Εφημερίδα,17 Απριλίου).

Τα μεσάνυκτα απαγορεύθηκε η είσοδος του κοινού στην αίθουσα. 50.000 πρόσωπα παρέλασαν μπροστά από το φέρετρο.
(Φιλολογική Εφημερίδα,17 Απριλίου).

Όταν πεθάνω
θα πεθάνω τραγουδώντας,
ακόμα κι αν πεθάνω σ’ένα μικρό δωμάτιο
το ξέρω είμαι άξιος ν’αναπαυθώ
μ’αυτούς που αναπαύονται κάτω από την κόκκινη σημαία.
(Μαγιακόφσκι)

πηγή: Επιθεώρηση Τέχνης, 63-64, Μάρτης-Απρίλης 1960

της Ευγενίας Κριτσέφσκαγια

(απόσπασμα)

Γενικά ο Μαγιακόφσκι δεν είναι δύσκολος, αρκεί να θέλεις να τον ακούσεις και να μην παραποιείς ούτε τα λόγια του, ούτε τη ίδια τη ζωή του, εκτιμώντας εκ τών υστέρων τα γραπτά και τις πράξεις του. Πρέπει (αν πρέπει) να κρίνονται και να εκτιμούνται στα πλαίσια της εποχής του και των ηθικών και ιδεολογικών της πιστεύω.
Υπάρχει άφθονο φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό/
Πολύ λίγα χρόνια της ζωής του έμειναν εκτός φακου, όλοι οι περίοδοι της δημιουργικής, προσωπικής και δημόσιας πορείας του είναι αποτυπωμένες στο χαρτί.
Η ιστορία διαφύλαξε για μας τη φωνή του, τις απαγγελίες των ποιημάτων του, και οι μεταφραστές του έργου του μπορούν να «συμβουλεύονται » τον ποιητή απευθείας.
Θα καταλάβουν αμέσως, οι στίχοι του δεν ψιθυρίζονται, αλλά φωνάζονται.
Υπάρχουν άφθονες επιστολές του Μαγιακόφσκι, αμέτρητες μαρτυρίες ανθρώπων σε περισσότερα μέρη του πλανήτη, που τον γνώριζαν καλά. Μαρτυρίες των φίλων, αλλά και των εχθρών.
Η ζωή του Μαγιακόφσκι δεν αποτελούσε μυστικό για κανένα, και να ήθελε δεν θα μπορούσε να κρυφτεί, έτσι όπως ήταν – ένας ωραίος γίγαντας , βροντόφωνος, οξυδερκής, με θανατηφόρο χιούμορ, που τον λάτρευε το ακροατήριο και το λάτρευε κι εκείνος.
Αν ήταν αρχαίος ναός – θα ήταν οπωσδήποτε δωρικός, αν ήταν μεσαιωνικός – θα ήταν δίχως αμφιβολία ρωμανικού ρυθμού.

Υπάρχουν επίσης αμέτρητα ποιήματα, ήρωας των οποίων είναι ο ίδιος ο Μαγιακόφσκι. Δεν είναι ναρκισσισμός, είναι εξομολόγηση ενός ευθραυστού, μοναχικού «σαν το τελευταίο μάτι ανθρώπου που πηγαίνει στους τυφλούς».
Ο Μαγιακόφσκι αποκαλύπτεται σε κάθε του ποίημα, του αρέσει να σοκάρει, να σπάει τον τσαμπουκά του ακροατή από τις πρώτες λέξεις.
Το 1913 δημοσιεύει το πρώτο του βιβλίαράκι Εγώ, το οποίο κλείνει με πιο το πιο αμφιλεγόμενο, πιο μυστηριώση ποίημά του.
Я люблю смотреть, как умирают дети.
Вы прибоя смеха мглистый вал заметили
за тоски хоботом?
А я —
в читальне улиц —
так часто перелистывал гроба том
Полночь
промокшими пальцами щупала
меня
и забитый забор,
и с каплями ливня на лысине купола
скакал сумасшедший собор.
Я вижу, Христос из иконы бежал,
хитона оветренный край
целовала, плача, слякоть.
Кричу кирпичу,
слов исступленных вонзаю кинжал
в неба распухшего мякоть
«Солнце!
Отец мой!
Сжалься хоть ты и не мучай!
Это тобою пролитая кровь моя льется дорогою дольней.
Это душа моя
клочьями порванной тучи
в выжженном небе
на ржавом кресте колокольни!
Время!
Хоть ты, хромой богомаз,
лик намалюй мой
в божницу уродца века!
Я одинок, как последний глаз
у идущего к слепым человека!»

Μ΄αρέσει να κοιτάζω πως πεθαίνουν τα παιδιά
Του γέλιου το μουντό κύμα το συλλάβατε τάχα ποτέ
στον παφλασμό της θάλασσας
πίσω από την προβοσκίδα της θλίψης
Όμως εγώ – στο αναγνωστήριο των δρόμων –
Κάθε τόσο ξεφύλλιζα φέρετρα.
Τα μεσάνυχτα
Με τα υγρά τους δάχτυλα μας μαλάζανε
Εμένα
Και τον έρημο μαντότοιχο
Ενώ με τις σταγόνες του ανεμοστρόβιλου στη
Φαλάκρα του τρούλου
Κάλπαζε πέρα μουρλιασμένος ναός.
Βλέπω τον Χριστό να το σκάει μες απ΄ την εικόνα
Και την άκρη του ανεμοδαρμένου χιτώνα του
Να τη φιλούνε κλαίγοντας οι λάσπες.
Βάζω τις φωνές στα κεραμύδια
Των έξαλλων λόγων μου βυθίζω το στιλέτο
Στα ψαχνά του κοιλαρά ουρανού:
‘Ηλιε!
Πατέρα μου!
Εσύ έστω, λυπήσου με, μη με τυραννάς!
Απ’ το δικό σου χέρι το αίμα μου χύνεται
Σε δρόμο τόσο μακρύ.
Στον φλεγόμενο ουρανό
Η ψυχή μου ανεμίζει
Σαν κουρέλι από το σύννεφο που σκίζει
Ο σκουργιασμένος σταυρός του καμπαναριού!

Χρόνε!
Εσύ έστω ο κουτσός μπογιατζής
Ζωγράφισε τη μορφή μου
Στο τέμπλο αυτού του σακάτη αιώνα!
Μόνος είμαι σαν το τελευταίο μάτι
Που πάει ν’ ανταμωθεί με τους τυφλούς! (μετάφραση του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου).
Το βιβλίο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου Ο Μαγιακόφσκι, Τα εύκολα και τα δύσκολα βγήκε στις Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα το 2000.

 

Τα δύσκολα που επισημαίνει ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, δεν αφορούν μόνο τη μορφή του Μαγιακόφσκι και άκρως πολύπλοκο παζλ της εποχής εκείνης, όχι μόνο την κατανόηση των στίχων του ποιητή, αλλά κυρίως τη μετάφραση τους.
Η μετάφραση του έργου του απότελεί μια τεράστια παγίδα για κάθε – ακόμα και εντελώς ειλικρινή μεταφραστή, που ξεκινά τη δουλειά με τις καλύτερες προθέσεις. Ο ελεύθερη ροή του λόγου του Μαγιακόφσκι, η επιλογή του λεξιλογίου, των μεταφορών, όλο το οπλοστάσιο του ποιητή είναι μια σκέτη πρόκληση.
Σ΄αφήνει να μεταχειριστείς ελεύθερα τις λέξεις του, όπως τις χειρίζεται κι εκείνος, αλλά προσοχή: ο Μαγιακόφσκι μεταφράζεται μόνο από τον ποιητή που γνωρίζει τέλεια τα ρωσικά, κι αν δεν τα γνωρίζει ο ίδιος – με τη βοήθεια ανθρώπων όχι απλώς φορέων της γλώσσας, αλλά μυημένων στην ποίηση και ιστορικά και λογοτεχνικά ενημερωμένων.
Παράδειγμα του τερατουργήματος είναι η μετάφραση του Σύννεφου με τα παντελόνια που υπογράφει ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, παρόλο που μιλάμε για άνθρωπο, που γνωρίζει τα ρωσικά.
Θα ήθελα εδώ να παραθέσω την μετάφραση του ίδιου του ποιήματος – Λίγα λόγια για λόγου μου από τον Γιώργο Κεντρωτή από το βιβλίο Φυσώντας των σπονδύλων μου το φλάουτο και άλλα ποιήματα, που βγήκε στις Εκδόσεις Λαλόν ύδωρ το 2007.
Κι ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο ποιητής έχει όλα τα φόντα, και προπαντώς όλη τη διάθεση να αποδώσει τον Μαγιακόφσκι, επιλέγει να τον συμπληρώνει αυτοβούλως τον ποιητή και να τον ερμηνεύει:

Τρελαίνομαι να κοιτώ τα παιδιά πως πεθαίνουν…
Ξεκινά ο μεταφραστής και ο Μαγιακόφσκι παρουσιάζεται ως αιμοβόρος διαστροφέας, ενώ υπάρχει μια σαφής απόσταση από το «μ΄αρέσει» έως το «τρελαίνομαι».
Είδατε – ερωτώ – ποτέ σας εσείς
Του γέλιου το μαβί το κύμα πως είναι
Εκεί που παφλάζει η θάλασσα,
καθώς την αρμέγει η προβοσκίδα της θλίψης;

Αν μπορεί, ας εξηγήσει κανείς, τί εννοούσε εδώ ο Μαγιακόφσκι, και ποιά είναι η σχέση του θανάτου των παιδιών, που του αρέσει να παρακολουθεί, με το παφλασμός της θάλασσας, την οποία με τη σειρά της αρμέγει η προβοσκίδα. Ιδού η απορία…
Αλλά αν παραδεχτούμε, ότι στο πρωτότυπο δεν υπάρχει «παφλασμός της θάλασσας», αλλά υπάρχει το «αντιμάμαλο του γέλιου», και αυτή την ανύπαρκτη θάλασσα δεν την «αρμέγει καμιά προβοσκίδα», αλλά ο ποιητής απλά ρωτάει, αν «έχετε προσέξει το θαμπό αντιμάμαλο κύμα του γέλιου πίσω από την προβοσκίδα του πόνου;», τότε πιθανόν βγαίνει κάποιο νόημα:
Η πρώτη φράση είναι πρόκληση, σκάνδαλο, σόκ, και το επιβεβαιώνουν οι αμέσως επόμενες: ήταν ένα φουτουριστικό κόλπο, μια μπάλα που σάρωνε τις συνειδήσεις, που αποσβόλωνε και ουσιαστικά ανοίγιε το δρόμο για τη συζήτηση για τη μοναξιά του ποιητή. Μετά από μια τέτοια αρχή ο αναγνώαστης και ο ακροατής είναι όλο αφτιά – με τον καλό ή με τον κακό τρόπο.
Και πάλι πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι τα ποιήματα του Μαγιακόφσκι είναι φτιαγμένα για να απαγγέλονται σε τεράστιους χώρους, κι αν είναι δυνατόν, από τον ίδιο τον ποιητή.
Το θέμα των μεταφράσεων του Μαγιακόφσκι είναι ένα ξεχωριστό μεγάλο ζήτημα, που δεν αφορά σαφώς μόνο τον Μαγιακόφσκι, αλλά γενικώς τις μεταφράσεις των ρώσων ποιητών.
Ο Μαγιακόφσκι και η Επανάσταση.
Ένα τεράστιο θέμα, που συζητιέται επίσης ποικιλοτρόπως εδώ και 95 χρόνια
Ο Χριστός του Μαγιακόφσκι το σκάει μέσ’ από την εικόνα και βγαίνει στους δρόμους πέντε χρόνια νωρίτερα από τον Χριστό του Αλέξανδρου Μλοκ, που «με το στεφάνι με λευκά ρόδα» ηγείται της Επανάστασης στους «Δώδεκα», και πέντε χρόνια νωρίτερα από τον Χριστό τον Σεργκέι Γιεσένιν, το σώμα του οποίου ο ποιητής «φτύνει από το στόμα».
Ο Μαγιακόφσι πρώτα ήταν επαναστάτης, μπολσεβίκος και μετά – ποιητής.
Μάλλον, πρώτα μπολσεβίκος, μετά – ζωγράφος και μετά – ποιητής.
Δεν ήρθε στην Επανάσταση, όπως ο Μλοκ, δεν την αποδέχτηκε, όπως ο Μριούσοφ. Η ιδεολογία προϋπήρχε της ποίησης: 14 χρονών σχολιαρόπαιδο ήταν ήδη σεσειμασμένος αντιεξουσιατής και πέρασε 11 μήνες στην φυλακή στη απομόνωση! Από την εξορία και τα κάτεργα τον εγλίτωσε το νεαρό της ηλικίας.

 

Το 1913, όταν βγήκε το πρώτο του βιβλιαράκι Εγώ, είχε ήδη προϋπηρεσία 6 ετών σαν μπολσεβίκος!
Γενικά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι τον μπελά της αριστερής ιδεολογίας ο Μαγιακόφσκι απέκτησε μόλις 12 ετών. Μπορείτε να φανταστείτε ένα σημερινό μαθητή της ΣΤ΄ τάξης του Δημοτικού να συμμετέχει σε παράνομες συγκεντρώσεις, να διαβάζει απαγορευμένη λογοτεχνία, να γράφει προκηρύξεις;
Το 1905, όπως αναφέρει ο ίδιος στην Αυτοβιογραφία του, έγινε μέλος μιας μαρξιστικής μαθητικής ομάδας, και το ίδιο έτος με αφορμή το Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο, όλα τα σχολεία μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης στην πόλη Κουταϊσι, όπου πήγαινε στο Γυμνάσιο, έκλεισαν λόγω στάσης των μαθητών και των φοιτητών, που προέβαλαν πολιτικά αιτήματα!
Το Νοέμβριο του 1905, 12 ετών, ο Μαγιακόφσκι γράφει στην αδελφή του Λιουντμίλα:
«Το Γυμνάσιο και το Τεχνικό Λύκειο απεργούν, κι υπάρχει λόγος σοβαρός. Το Γυμνάσιο σημαδεύουν τα κανόνια, και στο Λύκειο έκαναν ακόμα καλύτερα: τοποθέτησαν τα κανόνια στην αυλή και προειδοποίησαν, ότι με το πρώτο κίχου δε θ΄αφήσουν πέτρα στην πέτρα. Καινούργια νίκη γνωρισαν οι Κοζάκοι και στην Τυφλίδα: εκεί έγινε η περιφορά των πορτραίτων του Νικολάου και διέταξαν τους μαθητές να βγάλουν τα πηλήκιά τους. Την άρνησή τους οι Κοζάκοι αντιμετώπισαν με σφαίρες. Αυτή η σφαγή κράτησε δυο μέρες».
Στο ημερολόγιο του 1923, που ο Μαγιακόφσκι κρατούσε για δυο μήνες, όταν χώρισε με την Λιλί Μπρικ, ο ποιητής αναφέρει δυο χαρακτηριστικά του γνωρίσματά: την τιμιότητα, την πίστη στο λόγο που έχει δώσει στον εαυτό του και την απέχθεια για κάθε είδος καταναγκασμού. Δυο πράγματα ουσιαστικά ασυμβίβαστα: η ενηλικίωση του Μαγιακόφσκι άρχισε στην πολύ πρώημη εφηβεία, άρα και η λίστα των όρκων και η βαρύτητά τους ήταν μεγάλες. Μήπως΄ο ποιητής έγινε όμηρός τους, και η αδιέξοδος, στην οποία βρέθηκε προσωπικά, πολιτικά, και επομένως – δημιουργικά, τον οδήγησε στη σφαίρα;
Ο παλιός κόσμος, την καταστροφή του οποίου λαχταρούσε ο Μαγιακόφσκι, γκρεμίστηκε. Αλλά δεν πέρασε μια δεκαετία, κι έγινε φανερό, ότι ο Κατακλυσμός δεν ξέπλυνε τις αμαρτίες του παλιού κόσμου, που τώρα, στο σοσιαλισμό, έγιναν ακόμα αποκρουστικότερες.
Στην Κυβωτό, που έπλεε στην αχανή επικράτεια της Σοβιετικής ¨Ενωσης, μπήκαν ξένοι προς τα ιδανικά τις Επανάστασης άνθρωποι, και όχι μόνο μπήκαν, αλλά άρπαξαν και το τιμόνι της.
Τί έπρεπε να κάνει ο άνθρωπος, που ορκίστηκε, αλλά δεν μπόρεσε εκ των πραγμάτων να κρατήσει το λόγο του;
Τα 37 χρόνια που έζησε ο Μαγιακόφσκι στη Γη, δεν ήταν λίγα για εκείνη την εποχή.
Νέος ήταν με τα δικά μας μέτρα και σύμφωνα με τη δική μας απόψη περί ωριμότητας και μη. Γιατί αν συμβουλευτούμε τον πίνακα μέσης διάρκειας ζωής στην ΕΣΣΔ, θα δούμε, ότι το 1927 ήταν 44 χρόνια, το 1937 – 47 χρόνια. Ακόμα και στα σοβιετικά μυθιστορήματα της δεκαετίας του ΄50, οι άνθρωποι πάνω από 50 ετών θεωρούνταν ηλικιωμένοι. Και είναι ακόμα μια παγίδα, όπου συνήθως πέφτουμε όλοι: ο Μαγιακόφσκι δεν πέθανε νέος, απλά έβαλε τέρμα στη ζωή του.

(Στις 14 Απριλίου του 1930 αυτοκτόνησε ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι)

πηγή http://www.greekorbis.gr

Πατήστε εδώ Μαγιακόφσκι Εγώ ο ίδιος

Το 1905. Ύστερα ή αντίδραση. Την αντίδραση εγγυήθηκαν ο αυταρχισμός και το διπλό παιχνίδι του έμπορου και του εργοστασιάρχη.

Η αντίδραση δημιούργησε μια τέχνη και ένα τρόπο ζωής, κατ’ εικόνα και ομοίωση της, σύμφωνα με το γούστο της. Η τέχνη των συμβολιστών (Biely, Bal’mont) των μυστικιστών (Ciulkov, Hippius) και των σεξουαλικά ψυχοπαθών (Rozanov) ανταποκρίνεται στη ζωή των φιλισταίων μικροαστών.

Τα επαναστατικά κόμματα εφόρμησαν στη ζωή, η τέχνη ξεσηκώθηκε για να πλήξει την αισθητική νοοτροπία.

Η πρώτη ιμπρεσιονιστική αναλαμπή, ήρθε το 1909 (συλλο­γή Το φυτώριο των δικαστών).

Η αναλαμπή αναζωογονήθηκε για τρία χρόνια. Την ζωογόνησαν με τον φουτουρισμό.

Πρώτο βιβλίο της ένωσης των φουτουριστών: Χαστούκι στο γούστο τον κοινού 1914: D. Burljuk, Kamenskij, Krucionych, Majakovskij, Chlebnikov.

Το παλιό σύστημα αξιολόγησε σωστά την εργαστηριακή δραστηριότητα των μελλοντικών δυναμιτιστών.

Απάντησε στους φουτουριστές με την λογοκρισία, με την απαγόρευση του λόγου, με την υλακή και τα ουρλιαχτά ολόκληρου του τύπου.

Αυτονόητο ότι ο καπιταλιστής δεν υποστήριξε ποτέ τούς στίχους-επιπλήξεις μας, τις γραμμές-ρήγματά μας.

Η περικύκλωση από μέρους της θρησκευτικής ζωής, εξώ­θησε τους φουτουριστές στην συμπεριφορά της χλεύης με τις κίτρινες μπλούζες και τα χρωματισμένα πρόσωπα.

Αυτοί οι λίγο «ακαδημαϊκές» μέθοδοι πάλης, η προαίσθηση της μελλοντικής εκτόξευσης απομάκρυναν αμέσως τους οπα­δούς του αισθητισμού πουείχαν προσχωρήσει στο κίνημα (Kandinsky, οπαδοί του «Φάντη των πινάκων» κ.λπ.).

Σε αντάλλαγμα, όποιος δεν είχε τίποτα να χάσει συνδέθηκε με τον φουτουρισμό ή καλύφτηκε με το όνομα του (Scerscene-vic, Igor Severianin, η «Ουρά του γαϊδάρου» κ.λπ.).

Το φουτουριστικό κίνημα, οδηγημένο από καλλιτέχνες λίγο έμπειρους στην πολιτική, χρωματίστηκε μερικές φορές με τα χρώματα της αναρχίας. Δίπλα στους ανθρώπους τού μέλλοντος, υπήρχαν οι ξανανι­ωμένοι που έκρυβαν την αισθητική αποσύνθεση κάτω από την σημαία της αριστεράς.

Ο πόλεμος του 1914 στάθηκε το πρώτο εδώλιο της κοινω­νικής δοκιμασίας.

Οι ρώσοι φουτουριστές διέκοψαν οριστικά με τον ιμπερια­λισμό του Marinetti, που ήδη είχαν αποδοκιμάσει κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μόσχα (1913).

Οι φουτουριστές υπήρξαν οι πρώτοι και οι μοναδικοί στην ρώσικη τέχνη που σκεπάζοντας τα σαλπίσματα των πολεμόφιλων (Gorodeckij, Gumilëv και άλλων) καταράστηκαν τον πόλεμο, αγωνιζόμενοι εναντίον του με όλα τα όπλα της τέχνης (Ο Πόλεμος και Το Σύμπαν του Majakovskij).

Ο πόλεμος σήμανε την αρχή της φουτουριστικής κάθαρ­σης (αποσπάστηκαν οι «Ενδιάμεσοι» και ο Severianin πήγε στο Βερολίνο).

Ο πόλεμος άρχισε να προσβλέπει στην αυριανή επανάσταση (Σύννεφο με παντελόνια) .

Η επανάσταση του Φεβρουαρίου βάθυνε την κάθαρση διασπώντας τον φουτουρισμό σε «δεξιά» και «αριστερά».

Οι δεξιοί έγιναν μια ηχώ των δημοκρατικών θέσεων (τα επίθετα τους βρίσκονται στο Ολόκληρη η Μόσχα).

Οι αριστεροί που περίμεναν τον Οκτώβρη βαφτίστηκαν «μπολσεβίκοι της τέχνης» (Majakovskij, Burljuk, Krucionych).

Σ’ αυτό το φουτουριστικό γκρουπ συμμετείχαν οι πρώτοι φουτουριστές «παραγωγοί» (Brik, Arvatov) και οι κονστρουκτιβιστές (Rodcenko, Lavinski).

Red and YellowΟι φουτουριστές, ήδη από τα πρώτα βήματα, ήδη από το ανάκτορο Kscesinskaia, προσπάθησαν να συμφωνήσουν με τις ομάδες των συγγραφέων – εργατών (πρώην Proletkult) αλλά αυτοί οι συγγραφείς πίστευαν (κρίνοντας από τα έργα) ότι το επαναστατικό πνεύμα εξαντλήθηκε σ’ ένα περιεχόμενο προ­παγανδιστικό και παρέμειναν στο επίπεδο της φόρμας, των καθαρά αντιδρώντων, ανίκανων για συνοχή.

Ο Οκτώβρης εξυγίανε, έβαλε τάξη, αναδιοργάνωσε. Ο φουτουρισμός έγινε το αριστερό μέτωπο των τεχνών,. Δηλαδή «εμείς». Ο Οκτώβρης μας έμαθε να δουλεύουμε.

Από τις 25 του Οκτώβρη αρχίσαμε την δουλειά.

Είναι προφανές, μπροστά στους διανοούμενους πού το έβαζαν στα πόδια, δεν εξέτασαν επί χρόνο τις αισθητικές μας πεποιθήσεις.

Εμείς ιδρύσαμε τον εικαστικό, θεατρικό και μουσικό το­μέα, που τότε ήταν επαναστατικοί, και οδηγήσαμε τούς φοιτητές στην κατάληψη των ακαδημιών.

Πέρα από την οργανωτική δουλειά, δώσαμε τα πρώτα οκτωβριανά έργα (ο Tatlin το Μνημείο της Τρίτης Διεθνούς, το Μυστήριο και Kωμικό σε σκηνοθεσία τού Meyerhold, Sten ‘ka Jtazin του Kamenskij).

Δεν παριστάναμε τούς «εστέτ», δεν δημιουργήσαμε από έρωτα για εμάς τους ίδιους. Εφαρμόσαμε τις μεθόδους δουλειάς μας στην καλλιτεχνική – προπαγανδιστική δραστηρι­ότητα, πού απαιτούσε ή επανάσταση (οι προκηρύξεις της Rosta, οι επιφυλλίδες κ.λπ.).

Με τον σκοπό να προπαγανδίσουμε τις ιδέες μας εκδώσα­με μια εφημερίδα, την Iskusstvo kommuny και οργανώσαμε συζητήσεις και ποιητικές εκδηλώσεις στα εργαστήρια και στα εργοστάσια.

Οι ιδέες μας κατέκτησαν το εργατικό κοινό. Η συνοικία του Vyborg οργάνωσε μια ομάδα «κομμουνιστών φουτουριστών».

Το κίνημα της τέχνης μας αποκάλυψε την δύναμη μας μέσα από τη δημιουργία προπυργίων του αριστερού μετώπου σε όλη την επικράτεια.

Σε ίδιο χρόνο αναπτύχθηκε η δουλειά των συντρόφων στην παραμεθόρια Ανατολή (περιοδικό Tvorcestvo) που θεωρητι­κά επιβεβαίωσαν το κοινωνικά αναπόφευκτο του δικού μας ρεύματος, την ολική μας συγχώνευση με τον Οκτώβρη (Ciugiak, Aseev, Palmov). To Tvorcestvo, που ήταν αντίθετο σε κάθε είδος αγγαρείας, ανέλαβε όλο το βάρος του αγώνα για μια καινούργια κουλτούρα στην Ανατολική Δημοκρατία και στη Σιβηρία.

Αφού έγινε αντιληπτό με σταδιακή απογοήτευση ότι η σοβιετική εξουσία συνέχιζε να υπάρχει, οι ακαδημαϊκοί μεμο­νωμένοι ή σε μικρές ομάδες άρχισαν να κτυπούν τις πόρτες των επιτροπών του λαού.

Χωρίς να διατρέχουν τον κίνδυνο να δεσμευτούν σε μια υπεύθυνη δουλειά, η σοβιετική εξουσία πρόσφερε σ’ αυτούς ή μάλλον στα ευρωπαϊκά τους ονόματα, την δυνατότητα να δουλεύουν σε θεσμούς εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς.Monument to the Third International

Από αυτό ξεκίνησε η συκοφαντική εκστρατεία ενάντια στην τέχνη της αριστεράς που κατέληξε πανηγυρικά στην απαγόρευση της Iskussivo Kommuny.

Η κυβέρνηση απασχολημένη στα μέτωπα και δεσμευμένη από την κρίση, λίγο ενδιαφέρθηκε για τις αισθητικές συζητή­σεις, πρόσεξε μόνο ότι τα μετόπισθεν δεν έκαναν πολύ θόρυβο και μάς κάλεσε να σεβαστούμε τα πιο «επιφανή» ονόματα.

Σήμερα υπάρχει μια εκεχειρία ως προς τον πόλεμο και τη σιτοδεία. Το Lef ανέλαβε να παρουσιάσει το πανόραμα της τέχνης της Ε.Σ.Σ.Δ., να δείξει την προοπτική και να καταλά­βει τον χώρο που του αρμόζει.

Η τέχνη της Ε.Σ.Σ.Δ. την πρώτη Φεβρουαρίου του 1923.

1.Η προλεταριακή τέχνη. Ένα μέρος των προλεταριακών συγγραφέων επισημοποιήθηκε και καταπιέζει μ’ ένα λεξιλό­γιο γραφειοκρατικό αν όχι κιόλας με την επανάληψη του πολιτικού αλφάβητου. Ένα άλλο μέρος έπεσε στην επιρροή του ακαδημαϊσμού και θυμάται τον Οκτώβρη μόνο με την ετικέτα των οργανώσεων. Ένα τρίτο μέρος, το καλύτερο, επανεκπαιδεύεται μετά τα ρόδινα χρώματα του Biely, πάνω στα δικά μας έργα και πιστεύουμε θα βαδίσει μαζί μας.

2. Η επίσημη λογοτεχνία. Στη θεωρία της τέχνης ο καθένας επαγγέλλεται μια προσωπική άποψη. Στην πράξη τα περιοδικά βρίθουν απ’ όλα τα ονόματα με μεγάλο τιράζ.

3. Η «νέα» λογοτεχνία. (Αδελφοί του Serapione κ.λπ.) αφοί αφομοίωσε και ζωογόνησε τις δικές μας μεθόδους, τις καρυκεύει με μεθόδους συμβολιστικές και με μεγάλη έπαρση τις προσαρμόζει στο κοινό της ΝΕΠ.

4. Η μεγάλη στροφή. Από την Δύση υπάρχει η επιδρομή επιφανών δασκάλων. Ο Aleksei Tolstoi ήδη τινάζεται με το λευκό άλογο της συνολικής παρουσίασης των έργων για μια θριαμβευτική είσοδο στη Μόσχα.

5. Τέλος, βιάζοντας κάθε εξωραϊστική προοπτική επεμβαί­νουν σε διάφορα σημεία, μεμονωμένοι οι αριστεροί. Άνθρωποι και οργανισμοί, (Το Ινστιτούτο της καλλιτεχνικής παιδεί­ας, τα τεχνικά-καλλιτεχνικά εργαστήρια, το Ινστιτούτο Θεα­τρικής Τέχνης, ή οργάνωση για την μελέτη της ποιητικής γλώσσας κ.λπ.). Μερικοί προσπαθούν ηρωικά να καλλιεργή­σουν μόνοι τους ένα έδαφος πολύ σκληρό, άλλοι με τις λίμες των στίχων ήδη λιμάρουν τις αλυσίδες της παρελθοντολογίας.

Το Lef πρέπει να συγκεντρώσει τις δυνάμεις της αριστεράς. Το Lef πρέπει να επιθεωρήσει τις παρατάξεις του απομακρύ­νοντας το παρελθόν. Το Lef πρέπει να ενοποιήσει το μέτωπο για να απειλήσει την παρελθοντολογία, για να φτάσει στην κατάκτηση μιας καινούργιας κουλτούρας.

Πηγές: Το μανιφέστο βρίσκεται αυτούσιο στο βιβλίο του Mario de Micheli με τίτλο “Οι Πρωτοπορίες της Τέχνης του Εικοστού Αιώνα” από τις εκδόσεις “Οδυσσέας”. Στη πρώτη φωτογραφία απεικονίζεται ο Vladimir Majakovskij. Η δεύτερη περιλαμβάνει το έργο του Rodchenko, Alexander Mikhailovich με τίτλο “Κόκκινο και Κίτρινο” και φιλοτεχνήθηκε μες στη δεκαετία του 1910. Στη τρίτη απεικονίζεται το “Μνημείο της Τρίτης Διεθνούς” του Vladimir Tatlin που κατασκευάστηκε το 1919 – 1920.

πηγή http://parallhlografos.wordpress.com/