Category: πολιτική


Έχοντας υπ´όψη την διαδικασία που προβλέπεται από την νομοθεσία σύμφωνα με την οποία δεν ορίζεται συγκεκριμένο τελετουργικό για την ορκωμοσία των αιρετών, ως «ΛαϊκήΣυσπείρωση» δηλώσαμε ότι δεν συμφωνούμε με την διαδικασία τέλεσης θρησκευτικού όρκου, γιατί αυτό βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με μια καθαρά πολιτική πράξη όπως είναι η ορκωμοσία των αιρετών εκπροσώπων του λαού, πράξη που δεν έχει καμία σχέση με τις πεποιθήσεις και τον ασπασμό οποιασδήποτε θρησκείας , διαδικασία που αποτελεί μια καθαρά συνειδησιακή υπόθεση.

Ως εκ τούτου οι εκλεγμένοι με τη «Λαϊκή Συσπείρωση» δώσαμε τον παρακάτω πολιτικό όρκο:
«δηλώνουμε με βάση την τιμή και την συνείδηση μας πως στο πλαίσιο της συμμετοχής μας στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Σουλίου και έξω από αυτό, θα υπηρετούμε και θα υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα και τις ανάγκες του λαού.»

Σχετικά με την νέα δημοτική περίοδο, ελπίζουμε αυτή να είναι πετυχημένη … και πετυχημένη δημοτική αρχή και δημοτικό συμβούλιο , σημαίνει ότι θα σταθεί αρωγός και συμπαραστάτης των διεκδικήσεων , των αναγκών και των προβλημάτων του λαού.
Πετυχημένο, για το λαό και τον τόπο, Δημοτικό Συμβούλιο, είναι αυτό που θα συγκρουστεί με όλους εκείνους που ευθύνονται για τα δεινά των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων, των αγροτών, των επαγγελματιών, των συνταξιούχων, δηλαδή τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις , την ΕΕ και τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Γνωρίζουμε ότι η κατάσταση στους δήμους είναι δύσκολη ειδικά μετά και τη νέα μεταρρύθμιση του «Κλεισθένη» όμως εκτιμούμε ,γιατί η ιστορία το έχει αποδείξει, ότι η λύση των προβλημάτων έρχεται μόνο μέσα από τους αγώνες.
Ποτέ κανείς δεν κέρδισε διότι παρακάλεσε ή έσκυψε το κεφάλι. Και μείς θέλουμε το λαό μας περήφανο και νικητή και τη νεολαία πραγματικό πρωταγωνιστή καιγι΄αυτό θα παλέψουμε σκληρά εντός και εκτός Δημοτικού Συμβουλίου.

Παραμυθιά, 24 Αυγούστου 2019

Στη μεγάλη επιτυχία που σημείωσαν οι τριήμερες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ, στο πάρκο «Αντ. Τρίτσης», αναφέρθηκε μεταξύ άλλων ο Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ, Νίκος Αμπατιέλος, στη συνέντευξη που παραχώρησε στον ιντερνετικό ραδιοφωνικό σταθμό «XFM», τη Δευτέρα 24 Σεπτέμβρη.

«Ήταν μια αγωνιστική ανάταση για το λαό μας», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως οι εκδηλώσεις ήταν πάρα πολύ επιτυχημένες σε κάθε πόλη και χωριό. Ο Ν. Αμπατιέλος υπογράμμισε επίσης πως το μεγάλο στοίχημα για το ΚΚΕ και την ΚΝΕ είναι να σκεφτούν οι νέοι άνθρωποι έξω από τα όρια του συστήματος.

Αναφερόμενος στην παρουσία της 17χρονης Παλαιστίνιας Αχέντ Ταμίμι στο Φεστιβάλ, σημείωσε πως «μας τίμησε με την παρουσία της», ενώ «από την πλευρά μας ήταν ένα μήνυμα αλληλεγγύης στον δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού».

πηγή https://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/169273/festival-itan-mia-agonistiki-anatasi-gia-lao-mas-audio

Στην Απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης (16 Ιούλη 2011) «Για την Πολιτική Αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη», αναφερόταν μεταξύ άλλων:

«Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αποφασίζει την επίσημη πολιτική αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη. Θεωρεί ότι είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

Παράλληλα, η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη σημειώνει ότι η διαφωνία του Αρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας, καθώς και την αξιοποίηση από τον Αρη της φήμης και του σεβασμού που είχε κατακτήσει την προηγούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση της κομματικής του ιδιότητας.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη καταγγέλλει την απόπειρα της αστικής και οπορτουνιστικής προπαγάνδας και ιστοριογραφίας, που παίρνουν δήθεν υπό την προστασία τους τον Αρη, για να επιτεθούν στο ΚΚΕ. Στη λαϊκή συνείδηση ο Αρης Βελουχιώτης είναι ταυτισμένος με την ηρωική πορεία του ΚΚΕ, τον αγώνα για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Ο Αρης Βελουχιώτης τάχθηκε υπέρ της ένοπλης πάλης, που την απορρίπτουν όσοι επιχειρούν να τον οικειοποιηθούν».

Στο διάστημα που πέρασε από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 2011, η όλη διαδικασία για τη συγγραφή του Α’ τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας, ιδιαίτερα της περιόδου 1939 – 1949, έδωσαν τη δυνατότητα μεγαλύτερης εμβάθυνσης στη δράση και την κατάσταση του ΚΚΕ στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μελετήθηκαν παραπέρα η λειτουργία του Κόμματος και η σχέση του με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Τεκμηριώνεται το συμπέρασμα ότι η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής, με ανάλογη επίδραση σε όλη τη δομή του ΚΚΕ. Αυτή η ανεπάρκεια εκφράστηκε ακόμα περισσότερο στο διάστημα της απελευθέρωσης και το Δεκέμβρη του 1944, έως την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, περίοδο κατά την οποία παραγκωνίστηκε ταυτόχρονα το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ.

Η υποβάθμιση της συλλογικής λειτουργίας του ΠΓ και της ΚΕ συνεχίστηκε και μετά από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ενώ εκφράστηκε χαρακτηριστικά και στον τρόπο αντιμετώπισης του Άρη Βελουχιώτη από το ΠΓ. Δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του, συνάγεται ότι η διαρρηγμένη συλλογική λειτουργία όχι μόνο δεν προσέφερε στον Αρη, καθώς και σε χιλιάδες άλλα κομματικά μέλη, πεδίο για μια ουσιαστική συζήτηση, αλλά και τροφοδοτούσε εξ αντικειμένου φυγόκεντρες κινήσεις, που βεβαίως είχαν πολιτική βάση. Προκάλεσε τη μαζική αντίδραση των μελών του Κόμματος και ΕΛΑΣιτών στη Συμφωνία της Βάρκιζας, που γρήγορα ανατράπηκε από τη ζωή.

Τα παραπάνω ενισχύουν το σκεπτικό ότι η μη κομματική αποκατάσταση του Αρη Βελουχιώτη δεν εναρμονίζεται με την πολιτική του αποκατάσταση που έγινε το 2011.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί ολόπλευρα ο Αρης Βελουχιώτης.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη εκτιμά ότι το ΚΚΕ διαθέτει την απαραίτητη ωριμότητα να κρίνει τα ιστορικά γεγονότα αντικειμενικά και εξάγοντας συμπεράσματα, ένα από τα οποία είναι η ανάγκη τήρησης των αρχών της συλλογικότητας, της σταθερής προσήλωσης στις αρχές λειτουργίας του.

 

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9907033

«Ο λαός δεν πρέπει να διαλέξει ποιος θα είναι ο σφαγέας του μετά τις εκλογές», επεσήμανε μεταξύ άλλων ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ, μιλώντας στην τηλεόραση του «ΣΚΑΪ» το πρωί της Τετάρτης 26 Αυγούστου. Πρόσθεσε ότι σήμερα, τα πολιτικά κόμματα μαλώνουν για το ποιος θα εφαρμόσει καλύτερα το ίδιο μνημόνιο που ισοπεδώνει τη ζωή των εργαζομένων και το ψήφισαν όλα τα κόμματα εκτός του ΚΚΕ, που ήταν το μόνο κόμμα που βρισκόταν στο δρόμο.

Κατήγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας – ΣΥΡΙΖΑ Νο 2, που δεν έκαναν τίποτα, δεν στήριξαν και ποιούσαν τη νήσσα, όταν το ΚΚΕ κατέθετε πρόταση νόμου για την κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων στη Βουλή.

Επεσήμανε ότι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ Νο 2 για αλλαγή νομίσματος προβλέπει ότι τα κλειδιά της οικονομίας θα τα έχουν τα μονοπώλια και οι επιχειρηματικοί όμιλοι, γεγονός που δεν θα αλλάξει τίποτα για τον λαό, αντίθετα θα συνεχίσει να υποφέρει στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας αυτών των ομίλων. «Κέρδη και ευημερία δεν πάνε μαζί», ξεκαθάρισε ο Χρ. Κατσώτης.

Υπογράμμισε επίσης ότι το ΚΚΕ δικαιώθηκε όταν στις εκλογές του 2012, αρνήθηκε να μπει στην «κυβέρνηση της αριστεράς» και μάλιστα τα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας που σήμερα «διαφοροποιήθηκαν», τότε πρωτοστατούσαν για να χτυπήσουν και να αποδυναμώσουν το ΚΚΕ, που από τότε έλεγε ότι δεν υπάρχει φιλολαϊκή λύση μέσα στην ΕΕ και στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.

Δείτε εδώ το βίντεο http://www.902.gr/eidisi/politiki/73862/hr-katsotis-o-laos-den-prepei-na-epilexei-poios-tha-einai-o-sfageas-toy-meta

 

ΠΑΜΕ

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικότερα για την προβοκάτσια που έχει στηθεί http://www.902.gr/eidisi/politiki/61190/epiheiroymeni-provokatsia-farsokomodia-se-varos-toy-rizospasti-amesi-apantisi

Κομμουνιστικά, Εργατικά και άλλα κόμματα εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στον τουρκικό λαό και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, με κείμενο που υπογράφουν, με αφορμή το γεγονός ότι από τους διαδηλωτές στην Τουρκία, η Πέμπτη 13 Ιούνη κηρύχθηκε ως «Διεθνής μέρα αλληλεγγύης στον τουρκικό λαό που αντιστέκεται». Ως τώρα το κείμενο, υπογράφουν 33 κόμματα, συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ, και σε αυτό σημειώνεται, μεταξύ άλλων, ότι οι διαμαρτυρίες ενάντια στην κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) «έχουν διαρκέσει τώρα δυο βδομάδες και την Τρίτη 11/6 η βαναυσότητα της αστυνομίας κλιμακώθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Η κυβέρνηση απέρριψε όλα τα δίκαια αιτήματα του λαού και ξεκίνησε έναν ανεπίσημο πόλεμο ενάντια στην αντίσταση».

«Κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, που πραγματοποιήθηκαν κυρίως στην πλατεία Ταξίμ την Τρίτη, πολλοί άνθρωποι, από κάθε ηλικία και επάγγελμα, τραυματίστηκαν και συνελήφθησαν», σημειώνεται στο κείμενο αλληλεγγύης, ανάμεσά τους και πολλά μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας.

«Ως Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα καταδικάζουμε την κρατική τρομοκρατία ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό στην Τουρκία. Εδώ, δηλώνουμε ότι είμαστε σε πλήρη αλληλεγγύη με τις δυνάμεις στην Τουρκία, συμπεριλαμβάνοντας το ΚΚ Τουρκίας», σημειώνεται στο κείμενο που υπογράφουν δεκάδες κόμματα.

t1 t2 t3 t4 t5 t6 t7 t8

Καταγγελία

πηγή Ριζοσπάστης
010001001
03022
04

042
0605
06052
0807
08072
287638
287639                                                                                                         020102011
                                                         getImagegetImage 1    

Συγκεντρωτικά αποτελέσματα AEI

Σε 187 από 191 *

2014 2013 Διαφορά
ΨΗΦΙΣΑΝ 60742 – % 65593 – % -4851 0.00%
ΕΓΚΥΡΑ 58287 – % 63013 – % -4726 0.00%
ΑΚΥΡΑ 2455 – % 2580 – % -125 0.00%
ΛΕΥΚΑ 1176 2.02 % 1429 2.27 % -253 -0.25%
ΠΚΣ 11085 19.02 % 10248 16.26 % 837 2.76%
ΔΑΠ 21071 36.15 % 23136 36.72 % -2065 -0.57%
ΠΑΣΠ 8577 14.72 % 11278 17.90 % -2701 -3.18%
ΕΑΑΚ 7873 13.51 % 8238 13.07 % -365 0.44%
ΑΡ.ΕΝ. 3594 6.17 % 4022 6.38 % -428 -0.21%
ΛΟΙΠΑ 4911 8.43 % 4662 7.40 % 249 1.03%
* Οι Σύλλογοι στους οποίους δεν έγιναν εκλογές δεν συμπεριλαμβάνονται στο σύνολο των συλλόγων

 

Συγκεντρωτικά αποτελέσματα TEI

Σε 61 από 66 *

2014 2013 Διαφορά
ΨΗΦΙΣΑΝ 22898 – % 27292 – % -4394 0.00%
ΕΓΚΥΡΑ 21987 – % 26081 – % -4094 0.00%
ΑΚΥΡΑ 911 – % 1211 – % -300 0.00%
ΛΕΥΚΑ 266 1.21 % 414 1.59 % -148 -0.38%
ΠΚΣ 4928 22.41 % 4826 18.50 % 102 3.91%
ΔΑΠ 10342 47.04 % 12290 47.12 % -1948 -0.08%
ΠΑΣΠ 4278 19.46 % 5200 19.94 % -922 -0.48%
ΕΑΑΚ 633 2.88 % 1026 3.93 % -393 -1.05%
ΑΡ.ΕΝ. 512 2.33 % 564 2.16 % -52 0.17%
ΛΟΙΠΑ 1028 4.68 % 1761 6.75 % -733 -2.07%
* Οι Σύλλογοι στους οποίους δεν έγιναν εκλογές δεν συμπεριλαμβάνονται στο σύνολο των συλλόγων
αν και μεγαλύτερη σημασία έχει το περιεχόμενο…

 

 

 

 

 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι θετικές διεργασίες που έχουν επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής (Βενεζουέλα, Βολιβία, Εκουαδόρ, Νικαράγουα, Ουρουγουάη, Παραγουάη, Χιλή, Αργεντινή, Βραζιλία, τελευταία Σαλβαδόρ, οι διεργασίες στο λαό στην Ονδούρα) σε διαφορετικό βαθμό και βάθος σε κάθε χώρα, έχουν δημιουργήσει σημαντικές προσδοκίες σε ολόκληρο τον κόσμο, ωστόσο δεν είναι λίγες οι συγχύσεις και οι αυταπάτες που τις συνοδεύουν.

Τα κύρια χαρακτηριστικά της νέας κατάστασης είναι η αντίθεση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, που ωστόσο καταλήγει στην ίδια την ταύτιση της έννοιας του ιμπεριαλισμού με τις ΗΠΑ και στον χαρακτηρισμό του ως «αυτοκρατορία». Επίσης στρεβλά και μονόπλευρα προσεγγίζεται το ζήτημα των δεσμών της εξάρτησης που κάθε χώρα αντιμετωπίζει στα πλαίσια των αλληλεξαρτήσεων, που υπάρχουν μέσα στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Γίνεται φανερή η απουσία ταξικής προσέγγισης και της αναγκαιότητας της ταξικής πάλης και της σύγκρουσης με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα λόγω της λαθεμένης ανάλυσης του σύγχρονου ιμπεριαλιστικού κόσμου, καθώς και εξαιτίας της κυριαρχίας των οπορτουνιστικών επιρροών λαθεμένα διαχωρίζεται η αστική τάξη σε εθνική και ξενόδουλη.

Συχνά λοιπόν τμήματα της αστικής τάξης, δηλαδή κατόχων μέσων παραγωγής που ελέγχουν την οικονομία, συμμετέχουν στα μέτωπα, που καταφέρνουν να νικήσουν σε εκλογές, όχι βέβαια με σκοπό να ανατρέψουν τον καπιταλισμό, αλλά για να πλασαριστούν καλύτερα και να διεκδικήσουν καλύτερο κομμάτι από την πίτα της αντιπαράθεσης με το αμερικάνικο κυρίως κεφάλαιο. Αυτό ουσιαστικά συμβαίνει σε όλες τις χώρες, από την Βραζιλία, την Αργεντινή και την Χιλή που διεκδικούν ηγετικό ρόλο στην περιοχή μέχρι το Σαλβαδόρ, το Εκουαδόρ, την Βολιβία ή την Βενεζουέλα, που είναι η πιο προωθημένη διαδικασία. Αυτή η επιδίωξη της αστικής τάξης σε κάθε χώρα, αναλογικά σε σχέση με το επίπεδο καπιταλιστικής ανάπτυξης, συμβαδίζει με έναν αυθόρμητο αντιιμπεριαλισμό-αντιαμερικανισμό που υπάρχει στα λαϊκά στρώματα ως αντίδραση στις χρόνιες σκληρές αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόστηκαν την περασμένη δεκαετία σε όλη την ήπειρο από πολιτικές δυνάμεις που είχαν καλές σχέσεις με τα αμερικάνικα μονοπώλια. Την ίδια στιγμή με την έντονη προβολή της πλατφόρμας του λεγόμενου «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» ιδιαίτερα στην Βενεζουέλα και την Βολιβία, δημιουργείται μια θολή εικόνα για την σοσιαλιστική προοπτική.

Παλιά η …νέα θεωρία

Ας δούμε όμως τι σημαίνει αυτή η «νέα θεωρία» που λανσάρεται ως «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» που καθόλου τυχαία υιοθετείται από διάφορες πολιτικές δυνάμεις που έχουν συμβιβαστεί με το σύστημα, ρεφορμιστές και οπορτουνιστές , όπως το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Η λεγόμενη θεωρία του «Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» προωθείται από το 1996, από τον Γερμανό κοινωνιολόγο Χανς Ντίντριχ Στέφαν (που ζει και διδάσκει από το 1977 στο Μεξικό) και έχει διατελέσει σύμβουλος του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.

Η θεωρία αυτή που αναπτύχθηκε μετά τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες, ξεκινάει από την αυθαίρετη παραδοχή ότι «ο καπιταλισμός και ο υπαρκτός σοσιαλισμός αναπαρήγαγαν ένα τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας και δεν κατάφεραν να επιλύσουν επείγοντα προβλήματα της ανθρωπότητας, όπως η φτώχεια, η πείνα, η εκμετάλλευση, η οικονομική καταπίεση, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, η καταστροφή των φυσικών πόρων και η έλλειψη μιας πραγματικά συμμετοχικής δημοκρατίας».

Ο Ντίντριχ και η θεωρία του, μηδενίζοντας την προσφορά του σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα, βάζει στο ίδιο τσουβάλι το εκμεταλλευτικό σύστημα και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση που έδωσε σημαντικές κατακτήσεις στην ανθρωπότητα και άνοιξε το δρόμο για μια κοινωνία χωρίς την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κάνει λόγο για αποτυχία του «κοινωνικού προγράμματος της αστικής τάξης και του ιστορικού προλεταριάτου» και σημειώνει ότι «έφτασε η ώρα για την υπέρβαση του πολιτισμού της άρχουσας τάξης προς μια μετακαπιταλιστική παγκόσμια κοινωνία, τη γενικευμένη φιλελεύθερη δημοκρατία». Αυτό το κατασκεύασμα παρουσιάζεται ως «νέος σοσιαλισμός του 21ου αιώνα». Οπως υποστηρίζει θα στηρίζεται «στη μεικτή οικονομία, στην ποικιλομορφία των μορφών ιδιοκτησίας (κοινωνική, συνεταιριστική και ιδιωτική)» όπου υποτίθεται προτεραιότητα θα έχει η κοινωνική και που «θα βασίζεται στη Μαρξική εργασιακή θεωρία της αξίας ενώ οι αξίες που παράγονται θα διανέμονται δημοκρατικά σε αυτούς που τις παράγουν σε αντίθεση με τις αρχές της οικονομίας της αγοράς».

Το ουτοπικό και αυθαίρετο στοιχείο είναι εμφανές αφού σε μια κοινωνία όπου συνυπάρχει ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής με σκοπό το κέρδος, δηλαδή καπιταλιστική επιχείρηση, δεν μπορούν να τεθούν κοινωνικές προτεραιότητες. Αλλά ο Ντίντριχ για να κάνει πιο πειστικό το ιδεολόγημά του, ισχυρίζεται ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο θα υποχρεωθεί από την κυριαρχούσα κοινωνική κρατική παραγωγή να μπει στην υπηρεσία της ανάπτυξης υπέρ του λαού, ότι ο «δημόσιος χώρος θα επιβληθεί του ιδιωτικού». Επίσης ξεπερνάει το ζήτημα του κεντρικού σχεδιασμού ως απαραίτητο στοιχείο για την σοσιαλιστική οικοδόμηση, λέγοντας ότι αυτό θα το λύσει η νέα τεχνολογία με τις δυνατότητες που έχει στη σημερινή εποχή. Πρόκειται για «μείγμα» οπορτουνισμού και ουτοπικών αντιλήψεων, που δεν μπορεί να έχουν καμία εφαρμογή γιατί απλά μεικτός σοσιαλισμός, ή σοσιαλισμός της αγοράς δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι όμως και μια θεωρία παλιά, όσο και οι πρώτοι αναθεωρητές του μαρξισμού, που στην πραγματικότητα θέλει να δώσει επικάλυμμα αριστεροσύνης σε σοσιαλδημοκρατικού τύπου διαχείριση του καπιταλισμού.

Η θεωρία αυτή ωστόσο επηρεάζει πλατύτερα λαϊκά στρώματα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και αλλού, με μικρή πολιτική εμπειρία. Επίσης πλασάρεται η αντίληψη ότι μπορούν να αναπτύσσονται πλατιές πολιτικές συμμαχίες που δεν χρειάζεται να έχουν ιδεολογική ομοιογένεια, λες και μπορούν η πολιτική και η ιδεολογία να χωριστούν από σινικά τείχη. Καθοριστικό ζήτημα για να κατανοηθεί ότι η θεωρία αυτή συνιστά ουσιαστικά και μόνο μια παραλλαγή σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού, είναι το κριτήριο της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, η ανάλυση από ταξική σκοπιά του ποιον εξυπηρετεί αυτή η «νέα θεωρία». Η οπορτουνιστική αντίληψη, που παρουσιάζεται ως σοσιαλισμός του 21ου αιώνα, παρακάμπτει το θεμελιακό ζήτημα ότι τα συμφέροντα των εργατών και των λαϊκών στρωμάτων και της αστικής τάξης, των κεφαλαιοκρατών είναι αντιτιθέμενα και δεν μπορούν να ταυτιστούν στο όνομα μιας «συμμετοχικής και πλουραλιστικής δημοκρατίας», παραλείπει το γεγονός ότι η ταξική πάλη είναι ανειρήνευτη.

Η Μπολιβαριανή διαδικασία

Με αυτό το πνεύμα πρέπει να ιδωθεί και η λεγόμενη Μπολιβαριανή διαδικασία στην Βενεζουέλα, που ήταν η χώρα που το 1998 άνοιξε το δρόμο για αλλαγές σε όφελος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων μέσα από την αξιοποίηση των σημαντικών κρατικών εσόδων που προέρχονται κυρίως από το πετρέλαιο. Εκεί στηρίχτηκαν τα κοινωνικά προγράμματα που συνέβαλαν στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, στην παροχή υπηρεσιών υγείας στα λαϊκά στρώματα, στην ενίσχυση των συνεταιρισμών, της διανομής κλήρου σε ακτήμονες, στην βελτίωση της διατροφής μέσα από κρατικά μαγαζιά με χαμηλές τιμές ξεπερνώντας την κερδοσκοπία του ιδιωτικού τομέα των τροφίμων, στις δυνατότητες δανεισμού και στην επιδότηση άλλων τομέων, του πολιτισμού, του αθλητισμού. Σημαντικό ρόλο σε αυτά τα προγράμματα έχει και η αμοιβαία συνεργασία που αναπτύχθηκε από την πρώτη στιγμή με την σοσιαλιστική Κούβα.

Ωστόσο μέσα σε αυτή την διαδικασία που χαρακτηρίζεται ως «αντιιμπεριαλιστική εθνικοαπελευθερωτική» δεν έχει προχωρήσει η σύγκρουση με την αστική τάξη που εξακολουθεί να έχει την οικονομική εξουσία. Ο σοσιαλισμός που επικαλείται ο πρόεδρος της Βενεζουέλας και υιοθετείται από το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα που οργανώνεται σε όλη την χώρα, ως πολυταξικό και πολυτασικό κόμμα, απέχει πολύ από τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Ο Ούγκο Τσάβες επαναφέρει με δηλώσεις του, θέσεις του χρεοκοπημένου ευρωκομμουνισμού, που στρέφονται κατά της δικτατορίας του προλεταριάτου και υπερ ενός δήθεν «δημοκρατικού σοσιαλισμού».

Η ουσία του χαρακτήρα αυτών των θέσεων προκύπτει μέσα από τις επιδράσεις που έχει από αστικές, σοσιαλδημοκρατικές προσεγγίσεις για το σοσιαλισμό του 20ού αιώνα, φτάνοντας μέχρι του σημείου να χαρακτηρίζει την ΕΣΣΔ και τις σοσιαλιστικές χώρες, που γνωρίσαμε στον 20ό αιώνα, ως ολοκληρωτικά και γραφειοκρατικά καθεστώτα, παρόλο που δεν μπορεί παρά να μην αναγνωρίσει την διεθνιστική προσφορά των σοσιαλιστικών χωρών στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για παράδειγμα στην Κούβα ή στη στήριξη των λαϊκών κινημάτων.

Μικροαστισμός και διατήρηση του καπιταλισμού

Σε αυτή την κατεύθυνση και η πρόταση για συγκρότηση της λεγόμενης «5ης Σοσιαλιστικής Διεθνούς», που προωθεί τώρα ο πρόεδρος Τσάβες και το κόμμα του, ως το αναγκαίο βήμα για την προοπτική του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα». Πρόκειται για μια πρόταση που κυριαρχείται από μεγάλες συγχύσεις. Εμπεριέχει ένα γενικόλογο αντιιμπεριαλισμό, που εμπλέκει τις αναγκαίες πολιτικοκρατικές συμμαχίες για να διατηρηθεί το ρεύμα αλλαγής που υπάρχει στην αμερικανική ήπειρο με την προώθηση ουτοπικών αντιλήψεων που δεν ξεπερνάνε το επίπεδο της διαχείρισης του καπιταλισμού ή της αμοιβαίας συνεργασίας κρατών σε αντιπαράθεση με αυτό που ορίζεται ως «αυτοκρατορία των ΗΠΑ», αλλά παραμένει στα πλαίσια του κυρίαρχου συστήματος.

Τέτοιες συνεργασίες είναι και η προωθημένη μορφή συνεργασίας βασισμένη στην αλληλεγγύη, Μπολιβαριανή Συμμαχία για την Αμερική (ΑLBA) όπου συμμετέχουν η Βενεζουέλα, η Κούβα, η Βολιβία, η Νικαράγουα, το Εκουαδόρ, οι μικρές χώρες της Καραϊβικής Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, Ντομίνικα και Σαίντ Βίνσεντ και Γρεναδίνες και η Ονδούρα με τον προηγούμενο (σήμερα ανατραπέντα) πρόεδρο Μανουέλ Σελάγια, που είχε υπογράψει συμφωνία εισόδου. Και φυσικά η συμμετοχή της σοσιαλιστικής Κούβας δεν αλλάζει τον χαρακτήρα αυτής της διακρατικής συμμαχίας ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη. Ακριβώς γι’ αυτό γιατί δηλαδή δεν είναι συνεργασία σοσιαλιστικών χωρών, δεν μπορεί να θεωρείται πραγματικό αντίπαλο δέος στον ιμπεριαλισμό. Πολύ περισσότερο δεν χωράνε αυταπάτες για άλλες ενώσεις όπως η Ενωση των Εθνών της Νότιας Αμερικής UNASUR (συμμετέχουν η Αργεντινή, Βολιβία, Βραζιλία, Χιλή, Κολομβία, Βενεζουέλα, Εκουαδόρ, Παραγουάη, Περού, Σουρινάμ, Ουρουγουάη, Γκουιάνα), όπου εκεί συναντιούνται διάφορα αστικοκρατικά συμφέροντα και ανταγωνισμοί. Ταυτόχρονα μεγάλες δυνάμεις στην Λατινική Αμερική όπως η Βραζιλία, συμμετέχει σε διεθνές επίπεδο σε συνεργασίες όπως η BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) ή επίσης αναπτύσσονται σχέσεις με την Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα.

Επομένως είναι καθαρό ότι οι διπλωματικές σχέσεις και διακρατικές συνεργασίες δεν μπορεί να συγχέονται με πλατφόρμες για την σοσιαλιστική προοπτική. Αυτή η αντίληψη κυριαρχεί τόσο στην λεγόμενη «Δέσμευση του Καράκας», που πρότεινε το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα Βενεζουέλας στην πρόσφατη συνάντηση κομμάτων στο Καράκας και διακατέχει και το πνεύμα της πρότασης Τσάβες για την «5η Διεθνή».

Ο σοσιαλισμός ως ανώριμος κομμουνισμός σημαίνει κοινωνία στην εξουσία της οποίας βρίσκεται η εργατική τάξη με τους συμμάχους της (αυτή είναι με τον επιστημονικό ορισμό η δικτατορία του προλεταριάτου), αναγκαία προϋπόθεση για την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και την κοινωνικοποίησή τους. Επίσης η πάλη για το σοσιαλισμό δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς την ύπαρξη και δράση, ως αυτοτελούς οργάνωσης, του επαναστατικού κόμματος, του κόμματος της εργατικής τάξης, του Κομμουνιστικού Κόμματος που ηγείται σ’ αυτή την πάλη οικοδομώντας ταυτόχρονα κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες, για τη σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια.

Μια πάλη που η ιστορία έχει δείξει πως θα είναι σκληρή, αφού ο ιμπεριαλισμός με «νύχια και με δόντια» πολεμά κάθε προσπάθεια επαναστατικής ανατροπής του άδικου εκμεταλλευτικού συστήματος. Από την άποψη αυτή διατυπώσεις που υπάρχουν στο κείμενο της «Δέσμευσης του Καράκας», που καταδικάζουν και αφορίζουν γενικά την βία, δηλαδή και αυτή που αναγκαστικά προτάσσουν και θα χρειαστεί να προτάξουν οι αγωνιζόμενες επαναστατικές δυνάμεις, επιβεβαιώνουν το σοσιαλδημοκρατικό περιεχόμενο της όλης προσπάθειας, που δεν αναγνωρίζει στους λαούς να επιλέγουν κάθε μορφή πάλης.

Η συζήτηση που αναπτύσσεται περί του νέου σοσιαλισμού αναδεικνύει την ανάγκη της έντασης της ιδεολογικο-πολιτικής διαπάλης, της ισχυροποίησης των Κομμουνιστικών Κομμάτων και της συγκρότησης κομμουνιστικού πόλου μαρξιστικών – λενινιστικών κομμάτων, που θα υπερασπίζονται αποφασιστικά τις αρχές της ταξικής πάλης, την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης, της ανατροπής του καπιταλισμού και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού με περιεχόμενο την πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον κεντρικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο.

Σ’ αυτή τη γραμμή έχει μεγάλη σημασία να αντιμετωπιστούν αυταπάτες και συγχύσεις και πολύ περισσότερο μικροαστικές αντιλήψεις, που παρουσιάζονται ως «σοσιαλισμός του 21ουαιώνα», που σαν βάση έχουν τη διατήρηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, την αποκήρυξη της θετικής συνεισφοράς της ΕΣΣΔ και γενικότερα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε στον 20ό αιώνα, καθώς και την απόρριψη των νομοτελειών της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης, της κοινωνικοποίησης των βασικών μέσων παραγωγής, του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας και του εργατικού -λαϊκού ελέγχου.

 

Δημ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ