Category: Σοβιετική Τέχνη


Ποιο είναι το ουσιαστικό ελάττωμα της λογοτεχνίας μας που γίνεται ιδιαίτερα φανερό σήμερα, στο φως όλων εκείνων των πραγμάτων που συνιστούν το περιεχόμενο και την πηγή έμπνευσης του Εικοστού Δεύτερου Συνεδρίου μας; Το ελάττωμα αυτό είναι η λειψή περιγραφή των διαφόρων προτσές που λαβαίνουν χώρα μέσα στη ζωή, των πολλών πλευρών αυτής της ζωής και των προβλημάτων που ανακύπτουν απ’ αυτήν. Ή, για να το πούμε σταράτα, το ελάττωμα αυτό είναι η λειψή εμβάθυνση και αλήθεια κατά την απεικόνιση της ζωής.
Ο νέος Λέων Τολστόι έγραψε για ένα από τα «Διηγήματα της Σεβαστούπολης» αυτά τα λόγια: «Ο ήρωας του διηγήματός μου, που τον αγαπώ μ’ όλη την καρδιά, που πάσκισα να τον περιγράψω σ’ όλη του την ομορφιά, ο ήρωας αυτός είναι η Αλήθεια».
Πόσο συχνά συμβαίνει σε μας, ο απαιτητικός αναγνώστης, όταν εμβαθύνει διαβάζοντας ένα βιβλίο ασχολούμενο με κάποια πλευρά της πραγματικότητάς μας που σχετίζεται άμεσα με την πρακτική του δουλειά – πόσο συχνά συμβαίνει ο απαιτητικός αναγνώστης να απευθύνει με τη σκέψη του μομφές και συλληπητήρια στο συγγραφέα: «Τι είναι τούτα δω που πας να μου σερβίρεις; Εγώ ξέρω κάτι παραπάνω από σένα και του λόγου σου είτε δεν ξέρεις τι σου γίνεται, είτε – αν ξέρεις – κρατιέσαι μακριά, αποφεύγεις να καταπιαστείς, φοβάσαι!» Κάτι τέτοιο είναι φοβερή καταδίκη για ένα βιβλίο. Και τέτοιες καταδικαστικές αποφάσεις δεν αρθρώνονται μοναχά στη σκέψη του αναγνώστη αλλά και καταγράφονται σ’ επιστολές προς το συγγραφέα και λέγονται και στις συζητήσεις όπου ο συγγραφέας μιλάει για το έργο του ή σε όποια άλλη ευκαιρία.
Οι προηγούμενοι αναγνώστες μας δεν ψάχνουν ντε και καλά να βρουν ελαττώματα στα βιβλία. Είναι πρόθυμοι να συγχωρήσουν σ’ ένα συγγραφέα μια τεχνική ή πραγματική ανακρίβεια στις λεπτομέρειες του πίνακά του (αν βέβαια δεν είναι πολύ χτυπητή). Αλλά δεν έχουν καμιά διάθεση να καταπίνουν παγαποντιές στα κύρια ζητήματα, σ’ αυτά που μαρτυρούν την ουσία του βιβλίου. Αυτό μαρτυράει την πελώρια ανάπτυξη της αυτεπίγνωσης του λαού μας, το υψηλό του πολιτιστικό επίπεδο και την ελευθερία του να κρίνει, ελευθερία που χαρακτηρίζει εκείνους που
είναι αφέντες της ζωής. Ένας τέτοιος αναγνώστης δεν πρόκειται να μεταβάλει γνώμη όσο κι αν του παινέψεις το βιβλίο, όσο κι αν πασκίσεις να του αποδείξεις πως του είναι αναγκαίο και χρήσιμο αρκεί να «παραβλέψει τα ελαττώματα». Ο τέτοιος αναγνώστης προτιμάει να κρίνει το βιβλίο παίρνοντας πλήρως υπόψη του τόσο τα καλά όσο και τα κακά του σημεία.
Το ελάττωμα πολλών βιβλίων μας είναι πρώτα απ’ όλα η απουσία της αλήθειας ζωής, οι φοβισμένες αμφιταλαντεύσεις του συγγραφέα, η απορία του για το τι είναι επιτρεπτό και τι δεν είναι, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον αναγνώστη.
«Εμένα μου κόβει», σκέφτεται ο συγγραφέας, «τα ξέρω όλα. Αλλά αν τύχει κι ο αναγνώστης δεν αντιληφθεί κάτι με τον τρόπο που πρέπει, και πάψει να εκπληρώνει το πλάνο του στη δουλειά;»
Τούτο δεν είναι τίποτα άλλο από μια παραχώρηση στις μεθόδους και τις συνήθειες που ανήκουν σ’ εκείνα τα χρόνια της ανάπτυξής μας που χαρακτηρίζονταν από ένα πνεύμα δυσπιστίας και καχυποψίας, παραχώρηση καταστρεπτική ιδιαίτερα για την τέχνη. Η δυσπιστία απέναντι στον αναγνώστη είναι βαρύ αμάρτημα, αμάρτημα που αναπόφευκτα επηρεάζει την ποιότητα του βιβλίου και του αφαιρεί τη δύναμη να επιδράσει πάνω στο ανθρώπινο πνεύμα. Ο Μαξίμ Γκόρκυ έλεγε πως στον αναγνώστη πρέπει να φέρεσαι όπως σ’ έναν ευγενικό και μυαλωμένο φίλο στον οποίο μπορείς να εμπιστευτείς τις μύχιες σκέψεις σου. Δεν μπορείς να είσαι παγαπόντης απέναντι σ’ ένα φίλο και να του κρύβεις πράγματα. Τι σόι φιλία θα ήταν αυτή;
Advertisements
Του ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΤΒΑΡΝΤΟΦΣΚΥ
Μεταφράζει ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΛΟΥΦΑΚΟΣ
Ο Αλεξάντρ Τβαρντόφσκυ, διευθυντής ενός από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά περιοδικά της ΕΣΣΔ, θεωρείται ο μεγαλύτερος από τους σημερινούς ποιητές της Ρωσίας και ένα από τα πιο φωτεινά πνεύματα της χώρας του. Η ενεργητική συμμετοχή του στην πολιτιστική ζωή, αλλά και γενικότερα στον καθόλου βίο της πατρίδας του, χαρακτηρίζεται από έναν βαθύτατο προβληματισμό. Η ευθύτητα και η ειλικρίνειά του στην αντιμετώπιση των ζητημάτων που φέρνει στην ημερήσια διάταξη η σοβιετική πραγματικότητα, προσδίνουν ξεχωριστό ενδιαφέρον στις δημόσιες εκδηλώσεις του. Ο λόγος που εξεφώνησε πρόσφατα στο 22ο Συνέδριο του Κ.Κ.Σ.Ε., και που τον δημοσιεύουμε εδώ, προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση.
Στην αρχή της ομιλίας του ο Τβαρντόφσκυ αφού αναφέρθηκε στη σημασία του 22ου Συνεδρίου και του προγράμματος που υιοθετήθηκε απ’ αυτό για την ειρήνη στον κόσμο, συνέχισε ως εξής: Η λογοτεχνία και η τέχνη είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες απέναντι σε καθετί σημαντικό που συμβαίνει στη ζωή της κοινωνίας. Τα χρόνια που κύλησαν από το Εικοστό Συνέδριο του Κόμματός μας στάθηκαν χρόνια γεμάτα από δημιουργικό ενθουσιασμό των μαζών, χρόνια καρποφόρου μόχθου. Μέσα σ’ αυτή την περίοδο σημειώθηκε ένα είδος πνευματικής έξαρσης στη
σοβιετική λογοτεχνία. Μέσα στην περίοδο αυτή η λογοτεχνία μας απαλλάχτηκε από κάποια αίσθηση καταναγκασμού και περιορισμού που την χαρακτήριζε και που ήταν αποτέλεσμα των αντιανθρωπιστικών εκδηλώσεων οι οποίες προέκυψαν από την προσωπολατρεία. Αρκεί να πούμε πως ανάμεσα στους χιλιάδες ανθρώπους τους οποίους το κόμμα μας, καταγγέλλοντας την προσωπολατρεία, αποκατάστησε τιμητικά και τους ξανάφερε στη ζωή, βρίσκονται και πολλοί συνάδελφοί μας συγγραφείς, που ξανακέρδισαν το όνομά τους σαν λογοτέχνες και τη θέση τους στην ιστορία της σοβιετικής λογοτεχνίας.
Όλα όσα έγιναν σ’ αυτά τα πρόσφατα, τα πολύ καρποφόρα χρόνια, δεν μπορούσε παρά να έχουν επίδραση πάνω στη διάθεση και τη δημιουργική προσπάθεια των συγγραφέων μας και άλλων καλλιτεχνών. Δεν μπορείς να αφαιρέσεις λέξεις από ένα τραγούδι, λέει ο λόγος. Η πολύπλοκη και σοβαρή ιδεολογική αλλαγή που έγινε μέσα στην μετά το Εικοστό Συνέδριο περίοδο δεν στάθηκε μήτε εύκολη μήτε απλή για πολλούς από εμάς. Δεν ήταν τα πάντα αμέσως κατανοητά σ’ όλους. Υπήρχαν δυσκολίες για το ξεπέρασμα των συνηθισμένων αντιλήψεων, της ψυχολογικής αδράνειας. Αλλά το να μένει κανείς τέλεια άτρωτος σε τέτοιες περιπτώσεις, το να απαλλάσσεται ανέμελα και μ’ αλαφριά καρδιά από καθετί, όπως η ράχη της πάπιας απαλλάσσεται απ’ το νερό, δύσκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν ιδεώδης πνευματική προσαρμογή.
Αυτές οι αναπότρεπτες δυσκολίες της αλλαγής στη νοοτροπία και τη διάθεση των λογοτεχνών μας ξεπεράστηκαν. Πρέπει όμως ακόμη να αντιμετωπίσουμε κάποιες επιβιώσεις του τρόπου σκέψης που χρονολογείται από την περίοδο της προσωπολατρείας, κάποιες συνήθειες στη λογοτεχνική πρακτική, στο γράψιμο και στις μεθόδους απεικόνισης της πραγματικότητάς μας. Πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτά τα πράγματα με ειλικρίνεια και ευθύτητα.
Παρ’ όλα τα πασίδηλα επιτεύγματα της λογοτεχνίας μας στα τελευταία χρόνια, δεν στάθηκε, κατά τη γνώμη μου, δυνατό ακόμη να επωφεληθούμε ολοκληρωτικά – και επιθυμώ να το πω αυτό απ’ το βήμα του Συνεδρίου από τις ευνοϊκές συνθήκες που δημιουργήθηκαν με το Εικοστό Συνέδριο του Κόμματος. Το παράδειγμα τόλμης, ευθύτητας και φιλαλήθειας που έδωσε το Κόμμα δεν ακολουθείται πάντα.

Ο πασίγνωστος δημιουργός του «Βασίλη Τιούρκιν» Αλεξάντρ Τβαρντόφσκυ (γ. 1910) χύνει μέσα σε παραδοσιακά εκφραστικά καλούπια συγκινήσεις που αναβρύζουν από νέες κοινωνικές πραγματικότητες. Αλλά κοντά στη «συγκεκριμένη» ποίησή του (το ποίημά του «Πέρα απ’ το πέρα» είναι ίσως η πρώτη και η πιο πειστική καλλιτεχνική κριτική της προσωπολατρίας) συγκινεί και η μυθοποίηση γενικότερων προβλημάτων, όπως η δημιουργία ενός νέου κόσμου για τους νέους ανθρώπους («Αξεχέρσωτη γη», 1951).

Στη γενιά του δευτέρου πολέμου ανήκει απόλυτα ο Μπόρις Σλούτκυ (γ.1919), όχι μόνο χρονολογικά, αλλά και ψυχικά. Τα βιώματά του όμως στη διάρκεια αυτού του πολέμου ενσαρκώνονται καλλιτεχνικά σε ποιήματα που ξεπερνούν τα όρια του επίκαιρου με το να βεβαιώνουν πάντα την επικαιρότητά τους. Ο πόνος λ.χ. για τον πνιγμό των αλόγων του βυθισμένου αρματαγωγού «Δόξα» υποβάλλει στον αναγνώστη το ρίγος για το χαμό των αθώων ανθρώπων στον ωκεανό του πολέμου.
Με τον Ρόμπερτ Ροζντεστβένσκυ (γ. 1932) γίνεται ομαλό το πέρασμα στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Η τομή είναι ευδιάκριτη. Νέα θέματα και νέοι τρόποι, υποχώρηση της πολεμικής εμπειρίας στην εσωτερική, προσωπική ανησυχία. Στάση που θα τη χαρακτήριζε κανείς υπαρξιστική, αν η προσωπική συγκίνηση δεν ήταν και σ’ αυτούς τους νέους ποιητές δεμένη με τον κοινωνικό τους περίγυρο. Η αγωνία για την ύπαρξη ζευγαρώνεται στον Ροζντεστβένσκυ με την κατάφαση της ζωής («Η άμμος πήρε άπλα»):
Ζητάμε την αλήθεια
Γυρεύουμε απαντήσεις.
Μα οι απαντήσεις ηχούν
Σαν ερωτήματα.
………..
Τι ωραίο να ζεις
Πάνω στη γη,
Και πλάνο!
Ο νέος αυτός με την εξωτερική εμφάνιση ποδοσφαιριστή μιλάει για την αγάπη με μια τρυφερότητα σχεδόν γυναικεία («Μ’ ακούς;») O Αντρέι Βοζνεσένσκυ (γ. 1933) κυριαρχεί μαζί με τον ακριβώς συνομήλικό του Γιεβγένι Γιεφτουσένκο στο χώρο της σύγχρονης σοβιετικής ποίησης.
Το σπάσιμο της μορφής, παρά τα διάσπαρτα υπολείμματα ρίμας και μέτρου, γεννιέται απ’ την ανάγκη για εναρμόνιση μορφής και περιεχομένου. Η μηχανή, η τεχνική κατασκευή που προσδιορίζει τον αιώνα του, ριζώνει στο κέντρο της έμπνευσής του («Νύχτα στ’ αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης», απ’ το «Τριγωνικό αχλάδι», 1964) και γίνεται σύμβολο της εποχής του:
Μπρούκλιν, θεότρελε,
Ξεροκέφαλε, σατανά!
Μνημείο της εποχής-
Τ’ αεροδρόμιο.
Όμως, η επανάσταση κατά της μηχανής δεν παίρνει τις συγκεκριμένες ιδεολογικές προεκτάσεις που βρίσκουμε στον Μαγιακόφσκυ («Γράμμα στον Πύργο του Άιφελ»). Μια από τις τελευταίες του δημιουργίες, η «Όζα» (1965), οδηγεί ίσως με τη σύζευξη πρόζας και ποίησης, τις αναζητήσεις του νέου ακόμα Βοζνεσένσκυ σε νέες λύσεις. Απ’ τους νέους ποιητές ο Βικτόρ Σοσνόρα (γ. 1936) μεταπλάθει ποιητικά μικρές εικόνες της επαρχιακής ζωής, συγκινήσεις απ’ την παρατήρηση της φύσης ή σκηνές απ’ το χώρο της εργασίας, που, σαν παλιός μεταλλεργάτης, τις έχει ζήσει ο ίδιος καλά, ενώ η Μπέλλα Αχμαντούλινα (γ. 1937) επιμένει σε μια ποιητική αυτοανάλυση, που ο θηλυκός λυρισμός της προσπαθεί να της αμβλύνει την αίσθηση του εγωκεντρισμού.
Αν κανείς ήθελε να συναγάγει όλες αυτές τις διαφορότροπες συνιστώσες σε μια κοινή συνισταμένη, θα μπορούσε να καταλήξει στη διαπίστωση, ότι το ενωτικό στοιχείο ανάμεσα στις αυτοτελείς ποιητικές μονάδες είναι η κοινή εξάρτηση απ’ τη ζωή και η κατάφασή της. Αλλά, όπως είπα στην αρχή, η παρουσίαση των δέκα αυτών σοβιετικών ποιητών στο θέατρο της Mutualité συνδεόταν με την παρουσίαση μιας ανθολογίας ρωσικής ποίησης, που κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγες μέρες απ’ τον εκδότη Seghers. («La Poésie Russe», Edition Bilingue, Anthologie Réunie et Publiée sous la Direction d’ Elsa Triolet, Editions Seghers, Παρίσι 1965, in-80, 573 σ., τιμή 36 φρ.)

 

Είναι αναμφίβολα σπάνιο πράμα να γνωρίζεται κανείς σε μια βραδιά με δέκα ποιητές συγχρόνως. Είναι, όμως, πολύ πιο σπάνιο οι δέκα αυτοί ποιητές να είναι σοβιετικοί και να παρουσιάζουν το έργο τους οι ίδιοι στη γλώσσα τους ή να το οικειώνεσαι ξαναζωντανεμένο σε μια ισάξια μουσική γλώσσα, τη γαλλική, απαγγελμένο –«παιγμένο» θα έλεγα- από ερμηνευτές σαν τον Ζαν-Λουί-Μπαρρώ και τη Ζυντίτ Μαγκρ. Στις 18 του Νοέμβρη οργανώθηκε στο μεγάλο θέατρο της Mutualité στο Παρίσι «βραδιά» με απαγγελίες ποιημάτων ρώσων και σοβιετικών ποιητών, εκδήλωση που ξεπερνάει ακόμα και τα όρια των παρισινών ενδιαφερόντων.

 

Η «βραδιά» είχε οργανωθεί άψογα απ’ την Έλσα Τριολέ με την ευκαιρία της κυκλοφορίας της ανθολογίας «της». «Η ρωσική ποίηση» και η εντυπωσιακότερη ατραξιόν της ήταν η παρουσία και η συμμετοχή εννέα σοβιετικών ποιητών (η δεκάτη μούσα, η πρέσβειρα της σοβιετικής ποίησης Άννα Αχμάτοβα, εμποδίστηκε την τελευταία στιγμή από ελαφριά αρρώστια να πάρει μέρος στην εκδήλωση) με απαγγελία αντιπροσωπευτικών ποιημάτων τους.
Αν και ορισμένοι απ’ τους ποιητές αυτούς δεν ήταν άγνωστοι στο παρισινό κοινό (ο Βοζνεσένσκυ λ.χ. είχε απαγγείλει ποιήματά του το 1962 στο Βιε-Κολομπιέ), είχαν την ευκαιρία όμως τώρα για πρώτη φορά οι φίλοι της σοβιετικής ποίησης ν’ αντιμετωπίσουν την ποιητική δημιουργία των πενήντα τελευταίων χρόνων στη Σοβιετική Ένωση από μια άλλη όψη και να οδηγηθούν σε νέες διαπιστώσεις, που δεν ήταν άλλωστε άγνωστες στους ειδικούς: πόσο δηλ. πολύφθογγη, πολυσύνθετη και πολυδιάστατη είναι αυτή η ποίηση και πόσο υπακούει κι αυτή στον ιστορικό νόμο της εξέλιξης: ούτε σε εκφραστικά καλούπια έχει εγκλωβιστεί ούτε τυραννιέται από καμιά θεματική μονοχορδία.
Ακούγοντας μέσα σε μια βραδιά ποιήματα της Άννα Αχμάτοβα (γεννημένης πέντε χρόνια πριν απ’ τον Μαγιακόφσκυ) και της Μπέλλα Αχμαντούλιντα (ηλικίας 28 χρόνων) νιώθει κανείς πως έρχεται σ’ επαφή μ’ έναν ποιητικό κύκλο, έναν κύκλο που κατά παράδοξο τρόπο δεν έχει ακόμα κλείσει την καμπύλη του.
Ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο οριακούς σταθμούς παρεμβάλλονται, μετά τον Μαγιακόφσκυ και τον Γιεσένιν, τον Παστερνάκ και τον Μάντελσταμ, που δεν υπάρχουν πια, ποιητές που τους ενώνει μεν η ποίηση, τους διαχωρίζει όμως η διαφορετική ποίηση:
Ο Αλεξέι Σούρκωφ (γ. 1899) στρατευμένος του εμφυλίου πολέμου, ξαναστρατεύεται στο μεγάλο μακελειό των χρόνων 1939-45· δημοσιογραφικός ανταποκριτής κι «ανταποκριτής» ποιητικός συνάμα, ερμηνεύει καλλιτεχνικά τη φρίκη των δρωμένων («Δυτικό Μέτωπο»,1941).
Η ποίηση του Λεονίντ Μαρτύνωφ (γ. 1905) δεν παρουσιάζει, απ’ την πρώτη ματιά τουλάχιστον, αυτή τη χρονογραφική επικαιρότητα. Όμως, μέσα απ’ την ερωτική («Το κλειδί», 1939) ή την ανθρώπινη («Ο ζωγράφος», 1954) τρυφερότητα διαγράφεται η ένταξη του εργάτη της τέχνης στο χώρο του ανθρώπινου.
Ο παλιός σύντεχνος του Μαγιακόφσκυ, Σεμιόν Κιρσάνωφ (γ. 1906) συνταιριάζει την αμεσότητα κι επικαιρότητα της έμπνευσης («Το πενταετές πρόγραμμα»), με τον προσωπικότατο λυρισμό, τη δημοσιογραφική δραστηριότητα με τη μεταφραστική ενασχόληση. Ξέρει να κλείνει σε παλιές φόρμες νέες αισθήσεις («Τέσσερα σονέτα», 1930).
πηγή: Επιθεώρηση Τέχνης

 

Όχι κόσμος-παραίσθηση
αλλά κόσμος-πραγματικότητα
1. Ονομάσαμε PROUN ένα σταθμό στο μονοπάτι προς την κατασκευή μιας νέας φόρμας. […] Από το να είναι απλώς απεικονιστής, ο καλλιτέχνης γίνεται ένας δημιουργός (χτίστης) μορφών για ένα νέο κόσμο – τον κόσμο της αντικειμενικότητας. Αυτό δεν σημαίνει τη δημιουργία μιας αντιπαλότητας με τον μηχανικό. Η τέχνη δεν έχει ακόμη διασταυρωθεί με την επιστήμη.
2. Το PROUN γίνεται κατανοητό ως η δημιουργική κατασκευή της φόρμας (με βάση την κυριαρχία του χώρου) με τη βοήθεια της οικονομικής κατασκευής του χρησιμοποιούμενου υλικού. Στόχος του PROUN είναι η προοδευτική κίνηση στο δρόμο προς τη συμπαγή δημιουργία και όχι την επιβεβαίωση, εξήγηση ή προώθηση της ζωής.
Η οδός του PROUN δεν βρίσκεται μέσα στις στενά προσδιορισμένες, κατατεμαχισμένες και απομονωμένες επιστημονικές αρχές – ο χτίστης τις ενιαιοποιεί όλες μαζί στη δική του πειραματική διερεύνηση.
Η οδός του PROUN δεν είναι η ασυνάρτητη προσέγγιση των ξεχωριστών επιστημονικών αρχών, θεωριών και συστημάτων, αλλά η ευθεία οδός της μαθημένης επιρροής πάνω στην πραγματικότητα. […]
4. Αναλύσαμε το πρώτο στάδιο της κατασκευής μας, περιορισμένης στο δυσδιάστατο χώρο, και τη βρήκαμε να είναι τόσο ανθεκτική και να ανθίσταται όσο η ίδια η γη. Χτίσαμε σ’ αυτό το χώρο σα να χτίζαμε στο έδαφος και γι’ αυτό πρέπει να λάβουμε ως σημείο εκκίνησής μας τις έννοιες της βαρύτητας και τη δύναμη της έλξης, ως το θεμέλιο για κάθε τι που χτίζεται στο έδαφος. Στο PROUN η αμοιβαιότητα των συνεπειών της βαρύτητας [Νεύτων, “για κάθε δράση μια ίση και αντίθετη αντίδραση”] εκδηλώνεται με μια νέα ιδιότητα. Βλέπουμε ότι στην επιφάνεια (επίπεδο) της εικόνας, το PROUN σταματά να υπάρχει ως τέτοιο και μετατρέπεται σε κτίριο που ερευνάται από κάθε κατεύθυνση – θεωρούμενο από ψηλά ή εξεταζόμενο από χαμηλά. Το αποτέλεσμα αυτού αποδεικνύεται να είναι η καταστροφή του μεμονωμένου άξονα που οδηγεί στον ορίζοντα. Περιστρεφόμενοι, είμαστε ενσωματωμένοι στο χώρο. Μέχρι στιγμής κάναμε προβολή απευθείας στο χώρο του επίπεδου. Μέσω του PROUN φτάνουμε στο αίτημα για μια απελευθέρωση απ’ αυτό το προβολικό επίπεδο. Μεταδώσαμε κίνηση στο PROUN, αποδίδοντας έτσι μια σειρά από προβολικούς άξονες – στεκόμαστε ανάμεσά τους και τους εκτοπίζουμε. Στηριζόμενοι σε αυτό το χωρικό πλαίσιο, πρέπει να προχωρήσουμε σε ορισμούς. […]
10. Το PROUN είναι μια ενεργός δυναμική. Το PROUN είναι η κίνηση από τον έναν σταθμό στον άλλο κατά μήκος της αλυσίδας μιας αποστολής.
Το PROUN ανοίγει τη δημιουργία του μέλλοντος περικλύοντας σε όλες τις κατευθύνσεις τη νέα δημιουργική συλλογικότητα: εκκινώντας από το επίπεδο, μετά περνά στη χωρική μοντελοποίηση και παραπέρα στην κατασκευή κάθε μορφής της ζωής αφεαυτής.
Το PROUN αλλάζει τις συμβατικές φόρμες των τεχνών και αφήνει πίσω την εικόνα του μικρού ατομικιστή, που κλειδώθηκε στο γραφείο του και καθισμένος μπροστά από ένα καβαλέτο σχεδίου, ξεκινά τη μια εικόνα και τελειώνει την άλλη.
Η μελλοντική ζωή – αυτή είναι η πλάκα οπλισμένου σκυροδέματος για τα κομμουνιστικά θεμέλια των εθνών ολόκληρου του κόσμου. Με τη βοήθεια του PROUN μπορεί κάποιος να χτίσει μια ενοποιημένη πόλη-κοινότητα σε αυτή τη βάση, σχεδιασμένη για τη ζωή ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Με αυτόν τον τρόπο, το PROUN αφήνει πίσω την εικόνα και τον καλλιτέχνη από τη μια πλευρά, το αυτοκίνητο και τον μηχανικό από την άλλη – και προχωρά εξοπλισμένο με νέα στοιχεία για τη δημιουργία ενός νέου χώρου και με τη βοήθειά τους διαχωρίζει, μετρά και χτίζει την ενοποιημένη, πολύπλευρη εικονογραφία της φύσης μας.
[Vitebsk – Μόσχα, 1920]
μτφρ. Γεωργία Μυλωνάκη
Αποτέλεσμα εικόνας για ασματα του Οκτωβρη

Η Ρωσία του 19ου αιώνα είναι ένα καζάνι που βράζει. Αναφύονται κάθε είδους λαϊκές και αστικές επαναστατικές οργανώσεις: Ναρόντνικοι, Πετρασεφσκικοί, Δεκεμβριστές κι αργότερα Εσέροι δεξιοί και αριστεροί, Μηδενιστές ή Νιχιλιστές, Αναρχικοί, Κομμουνιστές. Πολλές από αυτές τις οργανώσεις ασκούν τρομοκρατία, ενώ άλλες είναι θεωρητικές.
Ο Γκόρκι μέσα σε αυτό το πνεύμα, μάς προσφέρει δύο άσματα, όπως τα ονομάζει, που οραματίζονται την επανάσταση, το ένα μάλιστα από αυτά, το «Άσμα για το πουλί της καταιγίδας» θα γίνει το σήμα κατατεθέν του και θα διδάσκεται συστηματικά στα σχολεία.
Τα τέσσερα ποιήματα του Μαγιακόφσκι που ακολουθούν σε αυτή τη συλλογή αναφέρονται, πλήρη στράτευσης, στην Επανάσταση, στο πριν, στο τώρα και στο μετά και στα δέκα χρόνια από την είσοδο του Λένιν στο Πίτερμπουργκ με παραφθορά του «Ο Θεός μαζί μας», σε «Ο Λένιν μαζί μας». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

-Ποιήματα για την Οκτωβριανή Επανάσταση
-Άσμα για το γεράκι – Μαξίμ Γκόρκι
-Άσμα για το πουλί της καταιγίδας – Μαξίμ Γκόρκι
-Ωδή στην επανάσταση – Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι
-Επανάσταση – Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι
-Οκτώβρης 1917-1926 – Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι
-«Ο Λένιν μαζί μας!» – Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

Εκδόσεις Εκάτη

http://www.katiousa.gr/afieromata-istoria/100-chronia-ochtovriani-epanastasi/aleksantr-mpezimenski-tragoudi-tou-thermasti-tis-ypsikaminou/

http://www.katiousa.gr/afieromata-istoria/100-chronia-ochtovriani-epanastasi/valery-mpriousof-sti-rosiki-epanastasi/

Αποτέλεσμα εικόνας για literatura sovietica

http://bolchetvo.blogspot.gr/search/label/Literatura

 20-26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

«25 Αριστουργήματα του Σοβιετικού κινηματογράφου 

και σπάνια ντοκιμαντέρ για τον Λένιν»

 

ΠΕΜΠΤΗ 20/4

17.00 «Ο Λένιν και ο χρόνος» του  Λ Κρίστη

18.00 «Ο Λένιν τον Οκτώβρη» των Μιχαήλ Ρομ – Ντιμιτρι Βασιλιεφ

22.30 «Β.Ι. Λένιν» του Α. Ζενιάκιν

23.00 «Θύελλα στην Ασία» του Βσέβολοντ Πουντόβκιν

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21/4

17.00 «Βλαντίμηρος Ίλιτς Λένιν» των Β.Μπελιάεφ-Μ.Σλαβίνσκαϊα

18.00 «Οκτώβρης» του Σεργκέι Αιζενστάιν

22.30 «Ο Λένιν ζει» του Μ Ρομμ

23.00 «Η μάνα » του Βσέβολοντ Πουντόβκιν

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 22/4

17.00 «Τρία τραγούδια για τον Λένιν» του Βερτόφ Τζίγκα

18.00 «Απεργία» του Σεργκέι Αιζενστάιν

22.30 «Το δύσκολο πόστο του Επαναστάτη» του Ι Βεσσαράμποβ

23.00 «Οπρώτος δάσκαλος» του Αντρέι Μιχαλκώφ Κοντσαλόφσκι

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 23/4

17.00 «Το 1/6 της γης» του Τζίγκα Βερτώφ

18.00 «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αιζενστάιν

22.00 «Σελίδες μιας Μεγαλειώδους Ζωής» του Σ Πουμπιάνσκαια

23.00 «Η πτώση της Δυναστείας Ρομανώφ» της ΕΣΘΗΡ ΣΟΥΜΠ

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 24/4

17.00 «Ο ενδέκατος χρόνος» του Τζίγκα Βέρτοφ

18.00 «Αρσενάλ – Το οπλοστάσιο» του Αλεξαντρ Ντοβζένκο

22.30 «Β.Ι. Λένιν» του Α. Ζενιάκιν

23.00 «Τσαπάγιεφ» των Γκέοργκι Βασίλιεφ –Σεργκέι Βασίλιεφ

 

TΡΙΤΗ 25/4

17.00 «Εμπρός, Σόβιετ» του Τζίγκα Βερτώφ

18.00 «Το τέλος της Αγ Πετρούπολης» του Βσέβολοντ Πουντόβκιν

22.30 «Τρία τραγούδια για τον Λένιν» του Βερτόφ Τζίγκα

23.00 «Οι γυναίκες της Ριζάν» των Ivan Pravov και Olga Preobrazhenskaya

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 26/4

17.00 «Komcomol – ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ» του Γιόρις Ιβενς

18.00 «Η γη» του Αλεξάντρ Ντοβζένκο

22.30 «Ο Λένιν ζει» του Μ Ρομμ

23.00 «Ο δρόμος προς την ζωή» του Νικολάι Έκκ

 

ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ 5 ευρώ

STUDIO new star art cinema

ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ 33 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Τηλ 210-8640054

https://state2parastatescam.blogspot.gr/2016/08/blog-post_18.html?m=1