Latest Entries »

Λόγω κάποιων τεχνικών προβλημάτων δεν έχω τη δυνατότητα να ανανεώνω το μπλογκ. Σε λίγες μέρες, λογικά, θα επιστρέψω στην κανονικότητα.

Advertisements

Άλλωστε, η ποίηση της ήττας δεν επισημαίνεται μόνο στο έργο των αριστερών ποιητών. Εκτείνεται συχνά και πέρα απ’ αυτούς. Η αίσθηση της ήττας διακατέχει και ποιητές, που προσδοκούσαν αόριστα μια άλλη ανθρώπινη μοίρα απ’ αυτή που ζουν σήμερα, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ποιητές που η αντίθεσή τους προς τις φθαρμένες αξίες είναι επίσης αντιστασιακής υφής.
Η αφετηρία του κ. Βουρνά είναι τελείως διαφορετική. Είναι μια κάπως αόριστη διαπίστωση ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει στη σημερινή μας ποίηση. Όσο όμως αόριστη εμφανίζεται αυτή η διαπίστωση, τόσο κατηγορηματική προβάλλει στη μελέτη του η ιδέα που έχει για τη σημερινή μας ποιητική πραγματικότητα. Διαβάζοντας κανείς τη μελέτη του, πείθεται ότι ο κ. Βουρνάς χωρίζει την ποιητική μας περιοχή σε δυο πολύ άνισα τμήματα. Το ένα τμήμα, το σπουδαιότερο γι’ αυτόν, αποτελείται από το έργο των ποιητών Βρεττάκου, Ρίτσου και Λειβαδίτη.
Σ’ αυτό το τμήμα επιμένει πολύ και πάνω σ’ αυτό θέλει να στηρίξει τις απόψεις του. Και αυτό που κυρίως κάνει, είναι μια «υπεράσπιση», ανεπίκαιρη νομίζω, του έργου των παραπάνω ποιητών, σάμπως να κινδύνευε το ποιητικό τους κύρος από τη μελέτη μου. Αλλά ο καθένας μπορεί να δει καθαρά, ότι η μελέτη μου δεν είχε σαν θέμα τους ποιητές
αυτούς, ούτε αν ο Ρίτσος χάθηκε ή δεν χάθηκε για την αγωνιστική μας ποίηση. Αυτό είναι άλλο θέμα, που θα μπορούσε να εξετασθεί σε άλλη μελέτη. Η μελέτη μου είχε αντικείμενο έρευνας κυρίως μια ποιητική πραγματικότητα, που βρίσκεται προωθημένη πιο πέρα από τους παραπάνω ποιητές. Ο κ. Βουρνάς, όμως, μια που επιμένει σ’ αυτό το τμήμα της ποίησής μας, θα μπορούσε ίσως να διαφωτίσει από την πλευρά του κάπως το θέμα μας. Δυστυχώς, ούτε αυτό γίνεται. Λέει ο κ. Βουρνάς:
«Επισημαίνουμε τις διαφορές ανάμεσα στις περιόδους του Ρίτσου, του Βρεττάκου, του Λειβαδίτη, βλέπουμε το κλίμα του ερμητισμού…»- δεν δίνει όμως εξήγηση γι’ αυτές τις διαφοροποιήσεις. «Έχουμε τη βεβαιότητα ότι η ιδεολογία τους δεν τους εγκαταλείπει ούτε στιγμή», τονίζει. Αλλά, τότε τι συμβαίνει; Όλο το πρόβλημα έγκειται στην ανάγκη της «ποιητικής εκτόνωσης» των ποιητών αυτών, στην ανάγκη τους να εκφράσουν χωρίς περιορισμούς «το ποιητικό τους απόθεμα», όπως υποστηρίζει ο κ. Βουρνάς; Είναι εξήγηση αυτή; Και γιατί η ποιητική τους εκτόνωση να γίνεται προς αυτήν και όχι προς άλλη κατεύθυνση; Εγώ, παρόλο που επαναλαμβάνω η μελέτη μου δεν αφορά κυρίως τους παραπάνω ποιητές, τοποθετώ, και ως προς αυτούς, το πρόβλημα στη βάση της σύγκρουσης της αντιστασιακής τους ιδεολογίας με τη σημερινή πραγματικότητα, που ραγίζει το κέλυφος αυτής της ιδεολογίας, τοποθετώ δηλαδή το πρόβλημα στη βάση της ιδεολογικής-συνειδησιακής κρίσης. Ο κ. Βουρνάς, πάλι από πρόθεση άκαιρης υπεράσπισης, θέλει να δικαιώσει τις διαφοροποιήσεις στο έργο των παραπάνω ποιητών στο όνομα μιας καλλιέργειας των εκφραστικών μέσων. Έτσι μας λέει ότι στα τελευταία έργα του Ρίτσου «η φωνή του δοκιμάζεται στην κόψη του ξυραφιού μιας μη περαιτέρω ποιητικής έκφρασης». Τι χρειάζονται όλ’ αυτά; Ο λόγος είναι βαρύς, και χωρίς τεκμηρίωση βουλιάζει.

Και σ’αυτήν τη Πρωτομαγιά οι στίχοι μου

πολυβόλα να γαζώνουν

στο σάπιο οικοδόμημα πέτρα να μή μείνει

παιδιά-θεριά να ξαναφυτρώσει η γή

το σκότος να τσακίσουν

το Δέντρο και πάλι στην πλατεία ν’απλώσει τα κλαριά του

και κάτω απ’τον ίσκιο του να συναχτούν

οι νέοι Καπετάνιοι!

 

Χρήστος Δημούλας

Του Βύρωνα Λεοντάρη
Η μελέτη μου για την «ποίηση της ήττας» έδωσε την ευκαιρία στον κ. Τ. Βουρνά να εκθέσει ορισμένες απόψεις του και να προτείνει ένα διάλογο. Χρήσιμος ο διάλογος και αναγκαία η προσπάθεια να γίνει η πρόθεση δυνατότητα. Όμως ο κ. Βουρνάς, με όσα γράφει, περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες διαλόγου. Κι αυτό, γιατί στο μεγαλύτερο μέρος της μελέτης του αντικρούει απόψεις που δεν υποστήριξα και δεν ασχολείται με όσα πραγματικά αναπτύσσω.
Το γεγονός ότι ο κ. Βουρνάς μού αποδίδει ιδέες που δεν τις πιστεύω ούτε σαν ποιητής ούτε σαν κριτικός, αλλά που τις επισημαίνω μέσα στην ποίηση της ήττας (όπως π.χ. ότι αυτό που μπορεί να κάνει σήμερα ο ποιητής είναι να ρίξει μόνο λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή), ή συμπεράσματα που ούτε σαν οι πιο αυθαίρετες προεκτάσεις των όσων γράφω μπορούν να θεωρηθούν (π.χ. ότι η νεότερη ποίησή μας φιλοδοξεί να είναι πολιτική κριτική από τα αριστερά για την αριστερά), είναι κάτι που δεν με αφορά. Συζήτηση πάνω σε τέτοια βάση δεν πρόκειται ποτέ να κάνω. Είμαι πολύ σαφής στα κείμενά μου και δεν αισθάνομαι καθόλου υποχρεωμένος να μεταφέρω ξανά εδώ αποσπάσματα από τη μελέτη μου. Τα κείμενα υπάρχουν για όσους θά’ θελαν να πληροφορηθούν.
Διάλογος και συζήτηση μπορούν να γίνουν μόνο πάνω στις απόψεις που πραγματικά υποστήριξα στη μελέτη μου και πάνω σ’ όσες νέες απόψεις εκθέτει ο κ. Βουρνάς.
Υποστήριξα στη μελέτη μου ότι η ποίηση της ήττας είναι μια πραγματικότητα. Καθόρισα τις πηγές της. Τη χαρακτήρισα σαν προϊόν συνειδησιακής κρίσης και επεσήμανα ορισμένες αισθητικές επιπτώσεις από το γεγονός αυτό. Απέρριψα την ιδέα ότι η ποίηση της ήττας είναι φιλολογία ή ποίηση φυγής και υποστήριξα ότι είναι γνήσια έκφραση μιας ανθρώπινης αλήθειας. Έδειξα κάτω από ποια νομοτέλεια εμφανίστηκε σαν ένα στάδιο ανάπτυξης της σύγχρονής μας ποίησης και γιατί πολλοί ποιητές περνούν αναγκαστικά σήμερα απ’ αυτό.
Σ’ όλα αυτά τα ερωτήματα ο κ. Βουρνάς δεν δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση. Εκθέτει όμως απόψεις που είναι συγγενείς προς το θέμα που με απασχόλησε, απόψεις που είναι χρήσιμο να συζητηθούν.
Ο κ. Βουρνάς λέει ότι ξεκινώ από ένα πραγματικό γεγονός, την ήττα της αριστεράς μετά τον εμφύλιο πόλεμο και από τη διαπίστωση που κάνω αναφορικά με μια «παράλληλη ιδεολογική ήττα». Η αλήθεια για την αφετηρία μου είναι διαφορετική. Εγώ ξεκινώ από ένα άλλο πραγματικό γεγονός: ότι μεγάλο μέρος της ποίησής μας (και όχι όλη η ποίησή μας, όπως με θέλει να υποστηρίζω ο κ. Βουρνάς) κινείται σήμερα σ’ ένα ιδιαίτερο κλίμα, τελείως διαφορετικό από το κλίμα που επικρατούσε πριν λίγα χρόνια και ότι πολλοί ποιητές πέρασαν από το αντιστασιακό και μεταντιστασιακό κλίμα στην ποίηση της ήττας. Αυτό το γεγονός έχω μπροστά μου και αυτό ερευνώ, προσπαθώντας να δώσω μια εξήγηση. Στην έρευνά μου, για να γίνω περισσότερο δηλωτικός, αναλύω κριτικά, παράλληλα με τη γενική εξέταση του φαινομένου, και δυο κατά τη γνώμη μου ποιητικές συλλογές. Η ποίηση της ήττας ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει σ’ αυτές τις συλλογές, ούτε βγάζω απ’ αυτές τα συμπεράσματά μου, αλλά μόνο τα ενισχύω. Η ποίηση της ήττας δεν εντοπίζεται αποκλειστικά σε ορισμένα ποιητικά έργα, ούτε υπάρχουν ποιητές, για τους οποίους μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ανήκουν εξ ολοκλήρου σ’ αυτήν. Αυτό δεν παρατηρείται σε κανένα καλλιτεχνικό ή ιδεολογικό ρεύμα.

Η κεντρική παρουσίαση του βιβλίου του Χοσέ Ντίαθ «Ισπανικός Εμφύλιος και Λαϊκό Μέτωπο» (εκδ. Εντύποις) θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 7/5, στις 7.00 μ.μ. στο «Σχοινοβάτη» (Σουλτάνη 4, Εξάρχεια).

Θα παρουσιάσουν το βιβλίο οι:

– Πάνος Τσακαλογιάννης, ομότιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (πρώην αν. καθηγητής Ευρωπαϊκής Ιστορίας Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, έδρα Jean Monnet)

– Γιάννης Κρανιάς, εκδόσεις «Εντύποις»

– ο μεταφραστής του βιβλίου, Πέτρος Αλ Αχμάρ.

Πρόσκληση

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Η εξαπάτηση της Δημοκρατίας

Με το που κυκλοφόρησε το παιχνίδι, οι άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους και βάλθηκαν να κυνηγούν τους συμπολίτες τους. Έφτασαν, μάλιστα, και μέχρι τη Βουλή, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσουν τους πολιτικούς. Κάθε φορά που έπιαναν κι έναν στην εικονική τους πραγματικότητα, χαμογελούσαν χαιρέκακα. Το ίδιο χαιρέκακα χαμογελούσαν και οι πολιτικοί που παρατηρούσαν αυτήν την κατάσταση μέσα απ’ τα πολυτελή γραφεία τους. Είχαν αιχμαλωτίσει έναν ολόκληρο λαό χωρίς να κάνουν τίποτα. Είχαν αιχμαλωτίσει έναν ολόκληρο λαό. Τελεία. Η αιχμαλώτιση δεν επιδέχεται συνέχεια…

Δύο νέα παιδιά περιπλανιούνται μέσα σε έναν κόσμο που μυρίζει μπαρούτι. Δοκιμάζουν και δοκιμάζονται. Φοβίζουν και φοβούνται. Εξουσιάζουν και εξουσιάζονται. Ένας νέος κόσμος ανατέλλει, που μοιάζει όμως ίδιος με τον παλιό. Στο χέρι μας είναι να τον αλλάξουμε. Στο χέρι μας είναι να πάρουμε την εξουσία.

Η «Εξαπάτηση της Δημοκρατίας» αποτελεί μία πολιτικοκοινωνική αλληγορία, που ζωντανεύει πρόσωπα και καταστάσεις στην Ελλάδα.

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Παναγιώτης Κολέλης γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1990 στην Αθήνα, όπου ζει μέχρι σήμερα. Σπούδασε Οικονομικά και Δημοσιογραφία στην Ελλάδα και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημόσια Πολιτική και Διοίκηση. Η «Εξαπάτηση της Δημοκρατίας» αποτελεί το πρώτο του βιβλίο.

 

Πριν από μισό αιώνα ακριβώς, ο μεγάλος Γιάννης Ρίτσος μας έμαθε τον εθνικό ποιητή της Κούβας με το ίδιο αυτό έργο (Νικολάς Γκιλλιέν- Ο Μεγάλος Ζωολογικός Κήπος, Αθήνα, Θεμέλιο, 1966). Το βιβλίο δεν μακροημέρευσε βέβαια, αφού τέσσερεις μήνες μετά κυκλοφόρησαν και τα τανκς της δικτατορίας των συνταγματαρχών, οπότε ο Κήπος (μαζί με τα άλλα βιβλία του Ρίτσου) ισοπεδώθηκε κι αυτός απ’ τις ερπύστριές τους.
Σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία μια νέα μετάφραση, σε μια δίγλωσση έκδοση που περιέχει αναλυτική παρουσίαση και σημειώσεις για το έργο και τον ποιητή Νικ. Γκιλλιέν από τον Μπάμπη Ζαφειράτο, αλλά και 10 έργα-εικόνες πρωτότυπες των ζώων του κήπου, του Ανδρέα Ζαφειράτου.
Ένα έργο κόσμημα που αξίζει να διαβάσετε!

No automatic alt text available.

Αν και είμαι ξεκάθαρος μπερδεύω συνέχεια
την ποίηση με την πραγματικότητα.
Ευλογημένη σύγχυση κι ωφέλιμη αφέλεια.
Δεν κάνω πλάκα· σοβαρά μιλάω.
Όταν βιώνεις τα ποιήματα
οι στίχοι ανασαίνουν.
[Από την έκδοση]

 

Η έσω ανάγνωση του Δον Κιχώτη
Δάσος υδάτινο
Το ύφος της αφέλειας και τα ωφέλιμά του
Απολαμβάνω τον καφέ
Αποκάρπωση
Σκαλί που μας ξεσκάλωσε
Ζημιές της ζύμωσης
Αυτός, Εκείνος και ο Άλλος και πάντα το Παράλογο
Φιλμ αιφνίδια κομμένο
Ακέραιο θραύσμα
Λιανοτράγουδο
Ταυτότητα
Σημερινή συνομιλία
Ύψος βαθύ
Ο χαντακωμένος στιχουργός του Χάνδακα, Σαχλίκης
Μπαλάντα της κρίσης
Η θέρμη είναι θεμέλιο
Άδηλη δήλωση
Το εισιτήριο
Μικρά ταξίδια μακρινά
ΚΡΥΦΟ ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙΟ, 2+1
Της φίλησα μου φίλησε το χέρι
Δεν είναι έρημο το δώμα σου, Μιχάλη
A moment in time
(Μια στιγμή στον χρόνο)
Και είπε το ποτάμι

«Ο εθνικός επαναστατικός πόλεμος στην Ισπανία κράτησε τις επαναστατικές και προοδευτικές δυνάμεις όλου του κόσμου σε εγρήγορση για δυόμιση χρόνια. Ο ισπανικός λαός διεξήγαγε έναν λαμπρό ένοπλο αγώνα για την υπεράσπιση των επαναστατικών κατακτήσεων και της εθνικής ανεξαρτησίας του…

Αυτός ο αγώνας του ισπανικού λαού καταπνίγηκε από τις ενωμένες δυνάμεις της αντίδρασης που επιτέθηκαν στη χώρα. Ωστόσο, η ηρωική αντίσταση της επαναστατικής Ισπανίας, γραμμένη με γράμματα από φωτιά, θα ζει για πάντα στη σκέψη των Ισπανών και του διεθνούς προλεταριάτου, στη σκέψη των εκμεταλλευόμενων μαζών, των καταπιεζόμενων και σκλαβωμένων από τον καπιταλισμό λαών. Τα διδάγματα του ηρωικού αγώνα του ισπανικού λαού θα τους βοηθήσουν να κατανοήσουν καλύτερα τη φύση του καπιταλισμού, του υποκινητή των αρπακτικών πολέμων. Αυτά τα διδάγματα θα τους χρησιμεύσουν ως ένα όπλο στον αγώνα τους ενάντια στις εκμεταλλεύτριες τάξεις…»

Χοσέ Ντίαθ

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Εντύποις” το βιβλίο “Ισπανικός Εμφύλιος και Λαϊκό Μέτωπο” με κείμενα του Χοσέ Ντίαθ, γενικού γραμματέα του Κ.Κ. Ισπανίας (1932-1942). Το βιβλίο περιέχει τη συντριπτική πλειοψηφία των άρθρων, λόγων, εισηγήσεων κ.α. του Χοσέ Ντίαθ για την περίοδο λίγο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Τα έσοδα που αναλογούν στη μετάφραση θα διατεθούν στην Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, ενώ την επιμέλεια και διόρθωση της μετάφρασης έκανε η Εύα Γεμενετζή. Θερμές ευχαριστίες στον Παναγιώτη Μανιάτη για τη συμβολή του στο να εκδοθεί το βιβλίο.

Σε επόμενη ανάρτηση θα ανακοινωθεί η ημερομηνία της κεντρικής παρουσίασης.

Παρατίθενται παρακάτω τα περιεχόμενα του βιβλίου.

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Σημείωμα του Εκδότη

Πρόλογος

Ο αγώνας για ενότητα μέσα σε αντιδραστικό καθεστώς (02/06/1935)

Οι αγώνες του ισπανικού προλεταριάτου & τα καθήκοντα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (Λόγος στο 7ο συνέδριο της ΚΔ) (Αύγουστος 1935)

Το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς δείχνει το δρόμο (03/11/1935)

Η σημασία των εκλογών της 16ης Φλεβάρη (03/02/1936)

Εργάτες Ενωμένοι (11/02/1936)

Το Λαϊκό Μπλοκ είναι ανίκητο και ακατάλυτο (15/02/1936)

Σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση (23/02/1936)

Συνέντευξη στην «Ουμανιτέ» (03-05/04/1936)

Στη φυλακή οι υπεύθυνοι της καταστολής του Οκτώβρη (05/04/1936)

Τι αναμένει ο λαός από το Λαϊκό Μπλοκ (11/04/1936)

Οι τακτικισμοί της αντίδρασης δεν θα πετύχουν τη διάσπαση του Λαϊκού Μπλοκ (15/04/1936)

Η ενότητα της ισπανικής εργατικής νεολαίας (01/05/1936)

Τι είναι το Λαϊκό Μέτωπο; (01/05/1936)

Προς το ΚΚ Γαλλίας για την εκλογική νίκη του γαλλικού Λαϊκού Μετώπου (04/05/1936)

Εργατοαγροτικές Συμμαχίες & Λαϊκά Μπλοκ (14/05/1936)

Η ενότητα το κλειδί της επιτυχίας (01/06/1936)

Ο δικός μας δρόμος (06/06/1936)

Σιδηρά πυγμή ενάντια στους υπονομευτές της νίκης της Δημοκρατίας και του Λαϊκού Μετώπου! (26/06/1936)

Χωρίς το επαναστατικό κίνημα του Οκτώβρη δεν θα είχαμε το Φλεβάρη το Λαϊκό Μέτωπο (05/07/1936)

Γράμμα από την Ισπανία (07/07/1936)

Κοινή Ανακοίνωση UGT – ΕΣΝ – ΣΕΚΙ – «Σπιτιού του Λαού» – ΚΚΙ (14/07/1936)

Συναγερμός ενάντια στη συνωμοσία της αντίδρασης (15/07/1936)

Μια ιστορική πάλη ανάμεσα στη Δημοκρατία και το Φασισμό (06/08/1936)

Η νίκη θα είναι δική μας (11/08/1936)

Προς τους εθελοντές της Ανδαλουσίας (02/09/1936)

Η κατάσταση στην Ισπανία μετά από δύο μήνες πολέμου (18/09/1936)

Να παλέψουμε μέχρι να νικήσουμε τους εχθρούς της Ισπανίας (01/10/1936)

Τηλεγράφημα στο σύντροφο Στάλιν (16/10/1936)

Τα διδάγματα της ταινίας «Οι Ναύτες της Κρονστάνδης» (20/10/1936)

Οι μάζες σε ετοιμότητα για την υπεράσπιση της Μαδρίτης (22/10/19360

Ο τελευταίος μας χαιρετισμός (Δεκέμβρης 1936)

Για τη λευτεριά στην Ισπανία και για την ειρήνη στον κόσμο (01/12/1936)

Ένας μήνας ηρωικής αντίστασης της ανίκητης Μαδρίτης (08/12/1936)

Το δείπνο του πολιτοφύλακα (24/12/1936)

Γεια σας, σύντροφοι (01/01/1937)

Το Λαϊκό Μέτωπο θα νικήσει! (01/01/1937)

Ανταλλαγή επιστολών με το Χοσέ Αλκαλά Θαμόρα Ι Καστίγιο (03/01/1937)

Κοινή Δήλωση ΚΚΙ – CNT (03/01/1937)

Μόνος εχθρός μας ο φασισμός και οι σύμμαχοί του (04/01/1937)

Όλοι ενωμένοι για να κερδίσουμε τον πόλεμο (22/01/1937)

Γιατί το Κομμουνιστικό Κόμμα δυναμώνει (26/01/1937)

Το Κομμουνιστικό Κόμμα επιθυμεί έναν τακτικό στρατό (27/01/1937)

Τι να κάνουμε για να κερδίσουμε τον πόλεμο; (02/02/1937)

Να κερδίσουμε μαζί και να χαρούμε μαζί τη νίκη (08/02/1937)

Η νεολαία πρέπει να παλέψει για το μέλλον της (16/02/1937)

Ιστορική Ημερομηνία η 16η Φλεβάρη (16/02/1937)

Κυβέρνηση συνδικάτων; Όχι! (05/03/1937)

Απέναντι στους εισβολείς, να αντιτάξουμε ενότητα λαού και κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου (21/03/1937)

Οι κομμουνιστές της Μαδρίτης πρέπει να αποτελούν παράδειγμα στη δουλειά και στον αγώνα (08/04/1937)

Ιδρυτικό Κείμενο Επιτροπής Σύνδεσης ΣΕΚΙ – ΚΚΙ (15/04/1937)

Κοινή Πρωτομαγιάτικη Ανακοίνωση ΣΕΚΙ – UGT – ΚΚΙ (01/05/1937)

Χαιρετισμός στο μεγάλο σοβιετικό λαό την Πρωτομαγιά του 1937 (01/05/1937)

Τι είμαστε και τι θέλουμε εμείς οι κομμουνιστές (09/05/1937)

Επιστολή στον Μανουέλ Αθάνια για το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης (15/05/1937)

Επιστολή στο Λάργο Καμπαγιέρο για το σχέδιό του για ανασχηματισμό της κυβέρνησης και της διοίκησης του στρατού (16/05/1937)

Τηλεγράφημα Επείγουσας Εγκυκλίου προς τις Σοσιαλιστικές Περιφερειακές Επιτροπές (16/05/1937)

Τηλεγράφημα στον Δημητρόφ (01/06/1937)

Ενας χρόνος αγώνα και επαναστατικών κατακτήσεων (17/07/1937)

Οι δημοκρατικοί λαοί να σταματήσουν τη φασιστική επέμβαση (Κοινή ανακοίνωση των Κομμάτων του Λαϊκού Μετώπου) (17/07/1937)

Πρόγραμμα Κοινής Δράσης ΣΕΚΙ – ΚΚΙ (17/08/1937)

Κάλεσμα ΣΕΚΙ – ΚΚΙ στη Σοσιαλιστική και την Κομμουνιστική Διεθνή (20/10/1937)

Χαιρετισμός στους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης (06/11/1937)

Δύο Επέτειοι (07/11/1937)

Ενόψει της Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής (08/11/1937)

Να ενώνουμε, να οικοδομούμε, να διδασκόμαστε κάθε μέρα και πιο γρήγορα (13/11/1937)

Ένα κόμμα που να είναι ο ισχυρότερος πυλώνας της νίκης του λαού μας (16/11/1937)

Διδάγματα από τη νίκη στο Τερουέλ (24/12/1937)

Ενότητα & Δημοκρατία: Γιατί θέτουμε το ζήτημα της εκλογικής προσφυγής στο λαό (Φλεβάρης 1938)

Τρία βασικά καθήκοντα (09/02/1938)

Ανακοίνωση ΣΕΚΙ – UGT – ΚΚΙ (28/02/1938)

Η αλληλοκατανόηση λαού – κυβέρνησης μπορεί να επιλύσει όλα τα προβλήματα (06/03/1938)

Με όλη την απαραίτητη σαφήνεια (Επιστολή στη συντακτική επιτροπή του «Εργατικού Κόσμου») (30/03/1938)

Κοινή πρωτομαγιάτικη ανακοίνωση ΣΕΚΙ – UGT – KKI – CNT – FAI (28/04/1938)

Με ενότητα θα νικήσουμε (23/05/1938)

Απάντηση σε έρευνα της «Εργατικής Αλληλεγγύης» (19/07/1938)

Για την πιο ισχυρή, πλατιά και ακλόνητη ενότητα ενός ολόκληρου λαού (19/07/1938)

Επιστολή προς την Εθνική Επιτροπή του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ισπανίας (09/08/1938)

Ενότητα και Αντίσταση: Απαραίτητες προϋποθέσεις για τη νίκη (16/08/1938)

Επιστολή σε Νεγρίν μετά την παραίτηση του βάσκου και του καταλανού υπουργού (16/08/1938)

Η ενότητα του Σοσιαλιστικού και του Κομμουνιστικού Κόμματος (17/08/1938)

Μπροστά στη νέα διεθνή κατάσταση: Καθήκοντα για το προλεταριάτο και το λαό της Ισπανίας (05/10/1938)

Ανακοίνωση ΣΕΚΙ – ΚΚΙ – UGT – CNT – FAI προς τις Εργατικές Διεθνείς και το παγκόσμιο προλεταριάτο (15/10/1938)

Ο διεθνής φασισμός επιθυμεί να κατοχυρώσει σε βάρος της Ισπανίας τις κατακτήσεις του στο Μόναχο (06/11/1938)

Καμιά λύση για τον πόλεμό μας πίσω από την πλάτη του ισπανικού λαού (Ανακοίνωση των κομμάτων και των οργανώσεων του Λαϊκού Μετώπου) (21/11/1938)

Τι διδάγματα δίνει η Ισπανία στον κόσμο (29/11/1938)

Τα διδάγματα του Στάλιν καθοδηγητικό αστέρι για τους ισπανούς κομμουνιστές (Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1939)

Τα διδάγματα του πολέμου του ισπανικού λαού (1936 – 1939) (Γενάρης 1940)

Χρονολόγιο

Σημειώσεις

πηγή https://parapoda.wordpress.com/