Latest Entries »

Αποτέλεσμα εικόνας για Κωστας ΤζατζανηςΦανταστική λογοτεχνία; Βέβηλη σάτιρα; Πολιτικό μανιφέστο; Ο Οχτώβρης θα μπορούσε να είναι όλα αυτά -και πολλά ακόμα- χωρίς να είναι κάτι απ’ όλα. Στο επίκεντρό του βρίσκεται η μελλοντική κομμουνιστική επανάσταση όπως τη φαντάζεται ο συγγραφέας και περιγράφεται μέσα από σποραδικές ιστορίες, από τα πρώτα βήματα της οργάνωσής της έως την τελική επικράτησή της.
Ασφαλώς μια τέτοια αφήγηση θέτει επί τάπητος προβλήματα:
– Γιατί ανατράπηκε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός του 20ού αιώνα;
– Πώς οργανώνεται πρακτικά και θεωρητικά η καινούργια επανάσταση για να έχει μέλλον;
– Πώς θα υπερνικηθούν οι ανυπέρβλητες δυσκολίες, όπως παρουσιάζονται σήμερα;
Ο συγγραφέας δεν φοβάται να επιχειρήσει απαντήσεις, οι οποίες -άσχετα αν συμφωνήσεις ή όχι- αποτελούν πραγματικά τροφή για σκέψη και είναι διατυπωμένες μέσα σε ένα κείμενο που, ακροβατώντας ανάμεσα σε πολλά λογοτεχνικά είδη, επιτυγχάνει να ισορροπεί, χωρίς ποτέ να ξεχνά τον αυτοσαρκασμό μέσα από ένα πηγαίο, καυστικό χιούμορ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

Κώστας ΤζατζάνηςΚομμουνιστής, συνταξιούχος αρχιτέκτονας-πολεοδόμος, δόκτορας Γεωγραφίας. Η δικτατορία του ’67 τον βρήκε μέλος της ΕΔΗΝ, πρόεδρο του Συλλόγου Φοιτητών Αρχιτεκτονικής. Μυήθηκε στον Μαρξισμό το ’68 στη Γαλλία, μέλος του Γαλλικού Κ.Κ. το 1970, μέλος της Αντιδικτατορικής ΕΦΕΕ και της Οργάνωσης Παρισιού του Κ.Κ.Ε. από το 1973.
Ειδικός επιστήμονας την περίοδο 75-76, με βαθμό εντεταλμένου υφηγητή στο ΕΜΠ, από όπου απελήθη παράνομα, σύμφωνα με δικαστική απόφαση που καθυστέρησε 10 χρόνια, ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Εργάστηκε σαν πολεοδόμος της Επιχείρησης Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης, πολεοδομικός σύμβουλος του Δήμου Νίκαιας και επιστημονικός συνεργάτης του ΤΕΕ, ασκώντας πάντα και το επάγγελμα του αρχιτέκτονα.
Συμμετέχει συνέχεια στο μαζικό κίνημα, κυρίως στην αυτοδιοίκηση. Για πέντε θητείες δημοτικός σύμβουλος Πειραιά, το 2002 υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά. Νομαρχιακός σύμβουλος, και υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Νήσων, Περιφέρειας Αττικής. Μέλος της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μια πενταετία. Σήμερα είναι γενικός γραμματέας του Δ.Σ. της ΕΣΤΑΜΕΔΕ (συνταξιούχοι μηχανικοί) και πρόεδρος της Επιτροπής Ειρήνης Πειραιά.
Έχει γράψει πληθώρα άρθρων για την πολεοδομία και το περιβάλλον και έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις ή σαν μέλος οργανωτικών επιτροπών σε πολλά συνέδρια και ημερίδες. Έχει γράψει πολλά πολιτικά άρθρα και σχόλια, κυρίως στον «Ριζοσπάστη». Ο Οχτώβρης είναι το δεύτερο βιβλίο του.

sJb-caD-h8RauhaBCWKkAA-wide

αρχές της δεκαετίας του 90, το skate είναι ήδη μια υποκουλτούρα στις μεγάλες πόλεις της Ρωσίας

Σήμερα στην Ρωσία αλλά και γενικά στις χώρες της πρώην Σοβιετικής ένωσης το skate είναι μια διαδεδομένη κουλτούρα. Η κουλτούρα άνθισε τόσο μέσω της διεθνοποίησης της από την τηλεόραση, τις επιρροές από το εξωτερικό και το internet αλλά και βρήκε πρόσφορο έδαφος στα ατέλειωτα αστικά ρωσικά και σοβιετικά πάρκα, τα οποία αντικειμενικά αποτελούσαν ιδανικό τοπίο.

Αυτή είναι η κυρίαρχη αφήγηση, η οποία προφανώς και έχει δόσεις αλήθειας, Όμως δεν τα λέει όλα και αυτό είναι μεγάλη έλλειψη. Η κουλτούρα του skate είχε έρθει στην περιοχή πολύ πριν τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και είχε προωθηθεί από “επίσημα όργανα” δηλαδή από περιοδικά νέων της εποχής και φεστιβάλ. Αξίζει λοιπόν να γίνει μια μικρή ιστορική αναδρομή και αυτό γιατί αν κάτι μοιάζει με κομμουνισμό είναι ακριβώς αυτό: η ανανοηματοδότηση σημείων και μνημείων της πόλης, το πέρασμα από τα σημαίνοντα του κράτους και της ιστορίας του, στη μνήμη της κουλτούρας και του παιχνιδιού. Αυτή είναι-μια μορφή-της πραγματικής κίνησης που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Το skate πριν την περεστρόικα

Τα πρώτα skate εμφανίστηκαν στη Ρωσία στα τέλη της δεκαετίας του 70 ως δώρα από ταξίδια στο εξωτερικό. Όπως γίνεται κατανοητό ήταν σε μικρές ποσότητες. Παρόλα αυτά αρκετοί ενθουσιώδεις τύποι, δημοσιογράφοι, εκδότες κτλ, γρήγορα έπιασαν ότι κάτι τέτοιο έχει μέλλον και έτσι εμφανίστηκαν στα περιοδικά της εποχής οι πρώτες οδηγίες για diy skate. Η ονομασία που χρησιμοποιούταν τότε στη ΕΣΣΔ ήταν “σερφ ασφάλτου”(sic). Μετά από αυτό, τα εργοστάσια ποδηλάτων στη ΕΣΣΔ άρχισαν να παράγουν δειλά στην αρχή, μαζικά μετά, σανίδες skate. Η πρώτη σοβιετική σανίδα skate ήταν η εσθονική Rula που κατασκευάστηκε στο Ταλίν το 1979. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980 σχεδόν κάθε μεγάλη σοβιετική πόλη είχε μαγαζιά με σανίδες skate: Ρίγα, Λένινγκραντ, Βίλνιους, Μόσχα, Ταλίν. Ακόμα και στις πόλεις της Μολδαβίας και του Καζακστάν υπήρχαν σανίδες. Τότε επίσης το skate γίνεται επίσημο άθλημα από τις σοβιετικές αρχές και προωθείται επίσημα. Έτσι ανοίγουν τοπικές λέσχες, περιοδικά, ιδρύεται η σοβετική ομοσπονδία “σερφ για άσφαλτο” και φεστιβάλ. Κέντρα φυσικά γίνονται οι μεγάλες πόλεις : Η Μόσχα, το Λένινγκραντ, το Χάρκοβο, η Ρίγα και κυρίως το Σαράτοβ. Στο Σαράτοβ κάθε χρόνο διοργαώνεται μέχρι το 1991 τοπικό επίσημο φεστιβάλ ενώ το 1991 μόλις έναν μήνα πριν την οριστική διάλυση της ΕΣΣΔ θα διοργανωθεί το πρώτο παν-σοβιετικό φεστιβάλ(όπου συμμετείχε και κόσμος από τις ήδη ανεξάρτητες δημοκρατίες). Επίσης εδώ θα εκδοθεί το πρώτο περιοδικό ειδικά για skate το οποίο θα χρησιμοποιήσει και πρώτο τη λέξη skate το “skejt-novosti-τα νέα του skate”

Το skate την εποχή της περεστρόικα

Την εποχή της περεστρόικα πολλοί νέοι ήδη έκαναν skate αλλά στα πλαίσια κυρίως αθλητικών διοργανώσεων, και φεστιβάλ. Το skate ως υποκουλτούρα και μορφή κοινότητας δεν είχε εμφανιστεί ακόμα. Επίσης πρόβλημα αποτελούσε το γεγονός ότι οι μέχρι τότε σοβιετικές σανίδες δεν ήταν κατάλληλες ούτε στο σχήμα ούτε στα υλικά για κόλπα. Οι περισσότεροι skates τότε έκαναν skate είτε με αγοραστές σοβιετικές σανίδες είτε-αυτοί που ήταν πιο underground- έφτιαχναν δικές τους σανίδες σε σπίτια. Στη Μόσχα δημιουργήθηκε μια μικρή αλλά δυναμική underground κοινότητα γύρω από τους δύο πρώτους skaters τον Andery Lavrov και τον Denis Marhasin που έφτιαχναν σανίδες στη κουζίνα του διαμερίσματος τους, από υλικά που έβρισκαν σε χαμηλό κόστος από εργοστάσια παραγωγής αεροναυπηγικών υλικών τα οποία κατά τη περίοδο της περεστρόικα είχαν απορυθμιστεί εντελώς και πουλούσαν υλικά στον οποιονδήποτε.

Το καλοκαίρι το πιο δημοφιλές μέρος στη Μόσχα ήταν το τεράστιο πάρκο Γκόρκι (τότε ονομαζόταν και πάρκο πολιτισμού) και το μνημείο του Μάρξ (!) μπροστά από το Θέατρο Μπολσόι. Το χειμώνα όλοι από όλη τη Μόσχα έκαναν skate στο υπόγειο του αθλητικού συμπλέγματος Olympiiskogo στο οποίο έμπαινες πρακτικά παράνομα αλλά λόγω της κατάστασης κανείς πρακτικά δεν νοιαζόταν να σε σταματήσει!

πηγές εδώ και εδώ

Περεστρόικα και δεκαετία του 90. Το skate ως κουλτούρα

Πατήστε πάνω

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ ΤΟΛΜΟΥΝ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

“Πραγματική λογοτεχνία μπορεί να υπάρξει”, γράφει ο Γιεβγκιένι Ζαμιάτιν, “μόνο όταν δημιουργείται όχι από φιλόπονους και αξιόπιστους επαγγελματίες αλλά από τρελούς, ερημίτες, αιρετικούς, ονειροπόλους, επαναστάτες και σκεπτικιστές”.
Σ’ αυτή τη βάση μιλώντας, οι ποιητές που εδώ ανθολογούνται είναι πραγματικοί λογοτέχνες. Έχοντας ακολουθήσει τον δικό τους δρόμο, πολυβραβευμένοι οι πιο πολλοί… έχοντας γυρίσει οι περισσότεροι την πλάτη σε κοινοτοπίες και στεγανά, εντούτοις φτασμένοι πια, “τιμημένοι” με τίτλους ακαδημαϊκούς και πανεπιστημιακές θέσεις… κι άλλοι πάλι μόνο από το κοινό τους αναγνωρισμένοι, τόσο μακριά από βραβεύσεις και αξιώματα…
Κομμάτια της avant-garde της εποχής τους, “η ποίησή τους, κραυγές σεληνιασμένων σε στιγμές επιληπτικής κρίσης… αφορισμένοι περιθώριοι, εξοστρακισμένοι και διαφορετικοί, αποκαμωμένοι από κτηνώδεις κι ανούσιες δουλειές, απ’ τα ξενύχτια, τις απόπειρες αυτοκτονίας… τα μούτρα τους σκαμμένα βαθιά από πρόωρα γεράματα, τα πρόσωπα κιτρινισμένα από χολή και οινοποσίες, στα μάτια τους μια ρέμβη που μοιάζει με άνοια γεροντική… αιωρούμενοι σε μιαν άβυσσο που την έχουνε έντεχνα επιλέξει…”. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συγγραφέας: Μπουρλής Γιώργος

Έτος έκδοσης: 05/10/2013

Σελίδες: 224

Λ.Τ. με ΦΠΑ: €10.00

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Ραμπελαι και ο κοσμος του

Ο Ραμπελαί και ο κόσμος του είναι μια συναρπαστική ερμηνεία του ραμπελαισιανού μυθιστορήματος. Εδώ ο Μπαχτίν δείχνει την ουσιαστική σχέση του Γαργαντούα και του Πανταγκρυέλ με τη λαϊκή κουλτούρα, με τον γκροτέσκο ρεαλισμό, με το καρναβάλι. Ο Ραμπελαί δεν έγραψε τα βιβλία του απομονωμένος στο σπουδαστήριό του, αλλά τριγυρνώντας στα παζάρια και στα πανηγύρια των γαλλικών πόλεων, ακούγοντας τις φωνές των πραγματευτών και παρακολουθώντας παραστάσεις πλανόδιων θιάσων. Άλλωστε, ο Ραμπελαί ήταν ένας σπουδαίος εκπρόσωπος της γκροτέσκας λογοτεχνίας: δεν υπηρέτησε το κλασικό αισθητικό ιδεώδες, αλλά ανέδειξε το δύσμορφο, το παράδοξο και το υπερβολικό. Κυρίως όμως έγινε ο κατεξοχήν εκφραστής του καρναβαλικού πνεύματος, εκείνης της δύναμης που ανατρέπει και αναποδογυρίζει την κατεστημένη τάξη. Η μελέτη του Μπαχτίν, ωστόσο, δεν αρκείται στην ερμηνεία του Ραμπελαί· παρουσιάζει επίσης από μια εντελώς νέα οπτική την κοινωνία και τον πολιτισμό της Αναγέννησης. Αποδεικνύει ότι οι γιορτές, τα πανηγύρια και τα καρναβάλια, η κουλτούρα του γέλιου και της πλατείας, δεν ήταν τότε περιθωριακά αλλά κεντρικά στοιχεία στη ζωή των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, ο ομαλός εργασιακός βίος διακοπτόταν από πολυήμερες διασκεδάσεις, με οργανωμένες παρελάσεις, χορούς και γλέντια. Και αυτές οι λαϊκές γιορτές και διασκεδάσεις καθόριζαν τη σκέψη και τη ζωή όλων των κοινωνικών τάξεων. Πάνω απ’ όλα όμως, το βιβλίο του Μπαχτίν είναι ένα μανιφέστο που κηρύσσει την πλήρη απελευθέρωση του ανθρώπινου πνεύματος από το φόβο. Στόχος των επιθέσεων του Ραμπελαί, μας θυμίζει ο συγγραφέας, ήταν οι αγέλαστοι, όλοι εκείνοι που εκφοβίζουν και καταπιέζουν την ανθρωπότητα με τη σοβαρότητα και τη σκυθρωπότητά τους. Χάρη στο γέλιο, με την καταστροφική και ταυτόχρονα αναγεννητική δύναμή του, ο άνθρωπος απελευθερώνεται από το φόβο.

 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

 Ο Μιχαήλ Μπαχτίν, Ρώσος θεωρητικός της λογοτεχνίας και φιλόσοφος, γεννήθηκε το 1895 στο Οριόλ. Τα πρώτα έργα του ήταν φιλοσοφικές μελέτες που δημοσιεύτηκαν κατά τη δεκαετία του 1920. Το 1929 δημοσιεύτηκε το βιβλίο του για τον Ντοστογιέφσκι, το πρώτο μείζον έργο του, που είλκυσε αμέσως την προσοχή. Την ίδια χρονιά όμως συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε δεκαετή απομάκρυνση από τη Μόσχα.

Για τριάντα περίπου χρόνια θα ζήσει στην αφάνεια, μακριά από το κέντρο της σοβιετικής πνευματικής ζωής. Το 1960 τον ανακαλύπτουν στο Σαράνσκ τρεις φοιτητές φιλολογίας, που είχαν διαβάσει το έργο του αλλά τον θεωρούσαν νεκρό. Τον πείθουν να επανεκδώσει το βιβλίο του για τον Ντοστογιέφσκι (Ζητήματα της ποιητικής του Ντοστογιέφσκι, 1963) και την αδημοσίευτη διατριβή του για τον Ραμπελαί (Το έργο του Φρανσουά Ραμπελαί και ο λαϊκός πολιτισμός του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, 1965). Το 1969 επιστρέφει στη Μόσχα, όπου θα ζήσει μέχρι τον θάνατό του το 1975. Ο Μπαχτίν θεωρείται σήμερα ένας από τους κορυφαίους στοχαστές του 20ού αιώνα. Με το έργο του εισήγαγε στη μελέτη της λογοτεχνίας τις έννοιες της πολυφωνίας, της διαλογικότητας, του καρναβαλικού στοιχείου, του χρονότοπου. Επηρέασε όμως και πολλούς άλλους επιστημονικούς κλάδους: την επιστημολογία, την πολιτισμική θεωρία, τη φιλοσοφική ανθρωπολογία.

Στο 3 τεύχος του περιοδικού θεωρίας ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση που κυκλοφορεί στις 23/3 η συμβολή μου.

No automatic alt text available.

Κυκλοφορεί την Πέμπτη 23 Μαρτίου 2017 το 3ο τεύχος της περιοδικής θεωρητικής και πολιτικής επιθεώρησης «Τετράδια Μαρξισμού».

Το 3ο τεύχος της περιοδικής έκδοσης είναι αφιερωμένο στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση και περιέχει το Α΄ Μέρος του αφιερώματος με τίτλο: «100 χρόνια Οκτωβριανή Επανάσταση: Διαβάζοντας το παρελθόν, ανιχνεύοντας το μέλλον».

Περιεχόμενα

Editorial

Η παντοτινή αυγή του Οκτώβρη
της συντακτικής επιτροπής

Σχόλια

Εκλογή Τραμπ: Μια αντιδραστική τομή με πολυσήμαντες συνέπειες
Χριστίνα Μαυροπούλου
Περί «σοβαρής Χρυσής Αυγής» και άλλων δαιμονίων
Διονύσης Τζαρέλλας
Φιντέλ Κάστρο: Ο θάνατος ενός μεγάλου επαναστάτη
Παναγιώτης Μαυροειδής
«Ελευσίνα – Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2021»
Μάκης Γεωργιάδης
Ποινολόγιο ανέργων: Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει…
Δημήτρης Σουφτάς – Σταύρος Μαραγκουδάκης
Τι είναι ηθικό πλεονέκτημα… και πώς το χάνουμε
Κώστας Μποσταντζόγλου

Αφιέρωμα

100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση:
Διαβάζοντας το παρελθόν, ανιχνεύοντας το μέλλον – Α΄ Μέρος

Πρόλογος
Μπάμπης Συριόπουλος
Χρονολόγιο (Α΄ μέρος)
Επιμέλεια: Αντώνης Κασίτας
Η ρωσική κοινωνία προς την επανάσταση του 1905
Κώστας Παλούκης
Η ιντελιγκέντσια και η εργατική τάξη το 1917
David Mandel
Η εμπειρία του Οκτώβρη και η σχέση μεταρρύθμισης-επανάστασης στο σύγχρονο καπιταλισμό
Δημήτρης Γρηγορόπουλος
«Ζήτω οι μπολσεβίκοι! Κάτω οι κομμουνιστές!»
Δημήτρης Παπαφωτίου
Ορισμένα ζητήματα στρατηγικής και τακτικής υπό το φως της Οκτωβριανής Επανάστασης
Βασίλης Γάτσιος
Πώς «επαναλαμβάνεται» το 1917;
Κώστας Γούσης
Οκτώβρης του 1917: Ένα παγκόσμιο Συμβάν
Σάββας Μιχαήλ
H αντιπαράθεση Λένιν-Τρότσκι για το χαρακτήρα της Ρωσικής Επανάστασης
Βασίλης Λιόσης

Πολιτική Θεωρία

Οι αντιφάσεις της ευρωπαϊκής ενοποίησης (Β΄ μέρος)
Bruno Carchedi και Guglielmo Carchedi
Η ηγεμονία στον Γκράμσι
Παύλος Μουρουζίδης

Φιλοσοφία

Μαρξισμός και θρησκεία: Θεωρία και πολιτική
Θανάσης Βακαλιός

Πολιτισμός

«Εμάς η δουλειά μας είναι να νιώθουμε…»
Κίμωνας Ρηγόπουλος
John Reed Club Νέας Υόρκης: «Προσχέδιο Μανιφέστου»
μετάφραση – επιμέλεια: Παναγιώτης Μανιάτης

Βιβλιοκριτική

Λένιν: Ένας επαναστάτης που «αρνείται» να γίνει μακρινή ανάμνηση
Κώστας Δημόπουλος
Οι τρεις λόγοι για να μελετήσουμε τον Μπουχάριν
Αλέξανδρος Αναγνωστάκης
Μια σημαντική συμβολή στην ανάλυση της κριτικής παιδαγωγικής
Χρήστος Ρέππας
Δουλεύοντας σαν αποξενωμένα και αλλοτριωμένα αυτόματα
Μαρία Γεωργιάδου

Image may contain: one or more people, people sitting, shoes and indoorhttp://ergatiki.gr/article.php?id=15418&issue=1265

Image may contain: 1 person, indoor

Image may contain: one or more people, people sitting, table and indoor

Image may contain: 1 person, sitting and indoor

Image may contain: 2 people, people sitting, table and indoor

Image may contain: one or more people, screen and indoor

Image may contain: 5 people