Latest Entries »

DSCN0558«Παραμερίζουμε ποιητή για να περάσεις…” (Κ. Παλαμάς)

 
Απόψε, σκιαγραφούμε το πορτρέτο ενός συγγραφέα και ποιητή… με λόγια αυτή τη φορά, όχι με χρώματα… Τα χρώματα τα προσθέτει όλα ο ίδιος, με την πένα του, την συγγραφική και την ποιητική!
Ο Παναγιώτης Μανιάτης είναι ένας ποιητής, που δεν συμφιλιώνεται με την υπάρχουσα κοινωνική πραγματικότητα. Πιστεύει στην λυτρωτική διαδικασία της αλλαγής και της σύγκρουσης, για την έξοδο από το κάθε είδους τεχνητό ή φυσικό κοινωνικό α-διέξοδο. Αυτός είναι και ο λόγος που έγραψε και το βιβλίο-πόνημα, μετά από έρευνα σε παλαιές εκδόσεις και αφιερωμένο εξαιρετικά… στους ονειροπόλους, με τον τίτλο: «Η ποίηση στην Οκτωβριανή Επανάσταση». Ένα βιβλίο που πραγματεύεται την εξέλιξη της ποίησης στη Ρωσία σε μια οριακή περίοδο για την τέχνη, δηλαδή από την προεπαναστατική περίοδο μέχρι και τα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Για τον Παναγιώτη Μανιάτη δεν γίνεται να αποσυνδέεται η καλλιτεχνική παραγωγή από τις ευρύτερες διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία. Η τέχνη εξάλλου της κάθε εποχής φέρει τη σφραγίδα της και υπό αυτό το πρίσμα ερμηνεύεται. Γι’ αυτό και σε κάθε περίοδο ο συγγραφέας αναφέρει τις αντίστοιχες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες φωτίζοντας το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, μιας και οι γεωγραφικές συντεταγμένες είναι δοσμένες εξαρχής. Αφιερώνοντας ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στον Μαγιακόφσκι δείχνει ότι τον θεωρεί ως τον κατεξοχήν ποιητή της επαναστατικής ορμής αυτής της περιόδου. Όπως λέει: «Αυτό που κατάλαβα είναι ότι το μόνο που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα είναι η Επανάσταση. Μόνο έτσι πάνε μπροστά οι κοινωνίες…» δηλώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την αποστροφή του στο μυστικισμό, τη θεοπλασία όπως και κάθε είδους μοιρολατρία…


Το μέλλον επιφυλάσσει πολλά στον Παναγιώτη Μανιάτη, τόσα όσα και τα σχέδιά του… γιατί, το ταξίδι μόλις τώρα ξεκίνησε! Εξάλλου αυτό που τον εκφράζει περισσότερο είναι «ο στίχος… που θα γραφτεί για την επόμενη έφοδό του στον ουρανό…».

ART News Ioannina, Χριστίνα Ζώη, 24/08/2016

Τις επόμενες μέρες θα αναρτηθεί υλικό.

bruce

Γράφει ο Παναγιώτης Μανιάτης / /

 

Πέρασε πολύς καιρός από την περίοδο που ο Μπρους ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του. Οι συνθήκες είναι πλέον ώριμες για να αξιολογηθούν οι επιλογές του.

Ο Ντίκινσον, όντας μέλος των Μέιντεν, κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ τον Μάιο του 1990 με τίτλο Tattooed millionare. Θα το χαρακτήριζα συμπαθητικό αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Μουσικά δεν είναι πρωτότυπο, αφού πατάει κυρίως στο glam rock/metal της εποχής, ενώ το ομώνυμο κομμάτι θα μπορούσε να συμπεριληφθεί άνετα στο No prayer for the dying. Σαν δίσκος έχει καλές διασκευές – κάποιες προστέθηκαν στην επανέκδοση – και περιλαμβάνει ορισμένα ευχάριστα κομμάτια που όταν τ’ ακούς κουνάς ελαφρά το κεφάλι σου. Αλλά ως εκεί. Πιστεύω ότι με αυτό το υλικό θα μπορούσε να κάνει περιοδεία με ένα σχήμα λογικής Bruce Dickinson and his band. To κομμάτι (I wanna be) elected, με τον Mr. Bean, που απ’ ότι είδα το κυκλοφόρησε το ’92, το θεωρώ συμπαθητική σαχλαμαρίτσα.

Μετά την αποχωρησή του από τη μπάντα, το 1993, κυκλοφορεί έπειτα από τρεις διαφορετικές ηχογραφήσεις ένα αξιοπρεπέστατο άλμπουμ, το Balls to Picasso (1994). Δυστυχώς, δεν εκτιμήθηκε στην εποχή του γιατί οι μεταλλάδες εκείνου του καιρού περίμεναν Μέιντεν ή κάτι τέτοιο. Σήμερα όμως έχει αποκατασταθεί. Πολύ ωραία εισαγωγή το Cyclops, εμβληματικό το Tears of the Dragon που από τότε είχε γίνει ύμνος, ραπάρισμα στο Sacred Cowboys, επιρροές από grunge σ’ όλο το δίσκο με τα Shoot All the Clowns, Laughing in the Hiding Bush, 1000 Points of Light να μου έρχονται στο νου όταν άκουσα αντίστοιχα συγκροτήματα. Ωραία μπαλάντα το Change of heart, μεταιχμιακό το Gods of war. Και τα Fire, Hell no στέκονται, με το πρώτο να θεωρείται υποτιμημένο. Άρα μιλάμε για ένα ολοκληρωμένο άλμπουπ.

To 1996 κυκλοφορεί το Skunkworks. Μου είναι αδιάφορο όπως και στη συντριπτική πλειοψηφία του (μεταλλικού) κόσμου. Μπορώ να το ακούσω μόνο όταν τσεκάρω πράγματα στον υπολογιστή.

Αφού έβλεπε την καριέρα του να παίρνει την κατιούσα, ο Μπρους επέστρεψε στο είδος που τον ανέδειξε. Έτσι, το 1997, κυκλοφορεί ένα μεγάλο άλμπουμ, το Accident of Birth. Από τα λίγα που μπορώ να ακούσω ολόκληρα. Ωραία εισαγωγή το Freak, τραγουδιστικό το Starchildren, θλιμμένο το Darkside of Aquarius, εμπορικό το Road to Hell, μπαλαντάρα το Man of Sorrows, επικό το Accident, γαμάτο το The Magician, αλήτικο το Welcome to the Pit, ενώ το Omega που μπορώ να το ακούσω σβήνει τον ήχο για το Arc of Space που το θεωρώ παράταιρο. Σα να ‘θελε να περάσει μήνυμα ότι μπορεί να τραγουδήσει και φλαμένγκο. Επιρρόη Roy Z μου φαίνεται. Δε χρειαζόταν. Στο εξώφυλλο συνεργάστηκε με τον Derek Riggs που είχε επιμεληθεί αρκετά εξώφυλλα των Μέιντεν δημιουργώντας τον Έντισον! Έξυπνο. Συνεργάστηκε επίσης με τον πρώην κιθαρίστα των Μέιντεν, Adrian Smith, ενώ ξανάρχισε να παίζει με νόημα στις συναυλίες, τραγούδια που είχε γράψει για τους Μέιντεν. Η πόρτα της επιστροφής του ασώτου άνοιξε.

Μετά την επάνοδο του στην επιτυχία, το 1998, κυκλοφορεί το The Chemical Wedding με στίχους του William Blake ενώ και το εξώφυλλο, το οποίο δε μ’ αρέσει, είναι από έργο του. Το συγκεκριμένο άλμπουμ ποτέ δεν έβαλα να το ακούσω ολόκληρο. Αντ’ αυτού ορισμένα κομμάτια του τα συμπάθησα από το live album, Scream for me Brazil που κυκλοφόρησε το 1999 και είναι καλό.

Το 1999, ο Ντίκινσον επιστρέφει στους Μέιντεν και η σόλο καριέρα του φαίνεται ότι κλείνει. To 2001 κυκλοφορεί ένα best of με το εισαγωγικό Broken να πρέπει να προσεχτεί. Το 2005 ξανασυνεργάζεται με τον Roy Z, κυκλοφορώντας Tyranny of Souls συνεχίζοντας την παράδοση των κακών εξωφύλλων. Το ξανάκουσα λόγω του άρθρου. Έχει κάποιες καλές στιγμές αλλά ήθελε περισσότερη δουλειά. Κάπου πήρε το μάτι μου ότι ο Μπρους δήλωσε ότι θα κυκλοφορήσει δικό του άλμπουμ τους επόμενους μήνες. Ίδωμεν.

Καταληκτικά: ο Ντίκινσον δεν είχε επεξεργασμένη στρατηγική γι’ αυτό οπορτούνισε μουσικά εκφράζοντας προσωπικές επιρροές, ακούσματα καθώς και τη μόδα της κάθε εποχής. Μόνο όταν πιέστηκε και έπρεπε έβγαλε καλά άλμπουμ. Όπως και να ‘χει άφησε το στίγμα του.

Αυτός ο Αύγουστος είτε μας βρίσκει στη παραλία είτε στο βουνό ή στη πόλη, έχει ως ιδανική παρέα ένα συλλεκτικό και εκτενέστατο αφιέρωμα στην πορεία και την ιστορία των Iron Maiden!

Πρόκειται για την λεπτομερέστερη καταγραφή της 40χρονης πορείας του βρετανικού κολοσσού που έχει επιχειρήσει ελληνικό Μέσο, και μέσα στο τεύχος θα βρείτε τα εξής:

– Τις πρώτες μέρες, όσο ακόμα το Κτήνος ήταν υπό συνθήκες γέννησης.

– Όλους τους πρωταγωνιστές, έναν προς έναν. Τους μουσικούς, τους νυν και τους πρώην, αλλά και εκείνους που δεν κράτησαν μουσικά όργανα στα χέρια, όμως συνέβαλαν με καθοριστικό τρόπο στο χτίσιμο της μυθικής πορείας του συγκροτήματος από την Αγγλία.

– Κάθε ένα ξεχωριστά, όλα τα studio albums που έχουν κυκλοφορήσει, καθώς και όλα εκείνα που αξίζει να γνωρίζουμε αναλυτικότερα για το ιδιαίτερο αποτύπωμα κάθε δίσκου αλλά και την εκάστοτε εποχή της μπάντας.

– Ξεχωριστό άρθρο για τα live albums και τα live DVD’s.

– Ένα ειδικό section για τα special edition τους.

– Όλες τις επισκέψεις τους στην Ελλάδα.

– Μια χρήσιμη κουβέντα με το πολύ δραστήριο fan club τους στην χώρα μας.

Καλό υπόλοιπο διακοπών σε όλους με τη πιο κατάλληλη παρέα.

Up the Irons!

 

http://www.metalhammer.gr/news/item/32155-this-is-hammer-380-august-2016

Από τον ανεπτυγμένο καπιταλισμό που δε γνωρίσαμε

Με τον insider

Καλό παιδί

 

Πριν από 80 χρόνια δε θα ακουγόταν καλό αυτό.

Της παλιάς ΕΤΕ

Θετικές οι εντυπώσεις. Νικάμε.

 

4 χώρες (πλέον), 3 ρεβιζιονισμοί. Την αποστολή θα συνοδεύσουν χοτζικά μαχητικά.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 59 ακόμα followers